บทที่ 6

            เช้าวันต่อมาในขณะที่ฟาอิสกำลังแต่งตัวเพื่อไปปฏิบัติภารกิจตามปกติ ซากีได้เข้ามารายงานให้เขาทราบว่านายหญิงอิฟฟาเดินทางมาที่นี่พร้อมกับคุณเรยาเพื่อมารอพบท่านชีค ตอนนี้นั่งรออยู่ที่ห้องรับรอง

            ฟาอิสเพียงแค่รับฟังไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไร ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องเขาได้เดินไปหยิบเอกสารบางอย่างในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง ในเวลานั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งของส่วนตัวของหญิงสาวปริศนา ซึ่งเขาได้รับจากนางพยาบาลที่ทำหน้าที่ดูแลเธอ เขาลืมไปสนิทเลยว่าได้นำของเหล่านั้นมาเก็บไว้ในลิ้นชักนี้  

            ฟาอิสเทของที่อยู่ในซองออกมาดู พบว่ามีแหวนล้ำค่า สร้อยคอพร้อมจี้เพชรน้ำงามสีชมพูรูปพระจันทร์เสี้ยวล้อมรอบด้วยหมู่ดาว ดูจากของสองสิ่งนี้ก็รู้ว่าประเมินค่าไม่ได้ เธอคงมาจากครอบครัวที่มีฐานะมีชาติตระกูล เขาหยิบแหวนขึ้นมาพิจารณาโดยละเอียด ฉับพลันสายตาของเขาก็สังเกตเห็นตัวอักษรที่สลักคำว่าเชอรีนอยู่ด้านใน

            “หรือว่าเชอรีนคือชื่อของเธอ”   

            นอกจากของสองสิ่งนี้แล้วเขายังพบเข็มกลัดที่มีสัญลักษณ์บางอย่างที่ดูคุ้นตา แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้ที่ไหน ฟาอิสเก็บของเหล่านั้นไว้ที่เดิมโดยตั้งใจไว้ว่าจะนำไปคืนให้กับเจ้าของทันทีที่เธอรู้สึกตัว

            เมื่อเดินลงมาด้านล่าง เขาพบมารดาและผู้หญิงที่แม่จ้องจะจับคู่ให้กับเขาเดินตรงมายังจุดที่เขายืน

            “เจอตัวเรายากจริงๆ เลยนะฟาอิส แล้วนี่กำลังจะไปไหนแต่เช้า”

            ชายหนุ่มทำความเคารพมารดา “ไปทำงานครับ ผมมีงานมากมายที่ต้องทำ”  

            “ไม่ต้องเร่งรีบขนาดนั้นก็ได้ อยู่คุยกับแม่ก่อน แม่มีเรื่องจะพูดด้วย”  

            “เรื่องอะไรครับ”  

            “นี่เรยา รู้จักกันไว้สิ อันที่จริงลูกกับเรยาก็เคยพบกันมาก่อนตอนที่ลูกยังเด็ก”

            ฟาอิสตวัดสายตาไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างตัวมารดา

            “เรยาตามท่านอามาทักทายพี่ฟาอิสค่ะ” หญิงสาวเอื้อนเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

            “ก็ทักทายเรียบร้อยแล้วนี่แล้วจะอยู่รออะไร”

            อิฟฟาได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับต้องเอ่ยปรามบุตรชาย

            “ฟาอิสพูดกับน้องอย่างนี้ได้ยังไง”

            “เท่าที่จำได้ผมเป็นลูกคนเดียว”  

            “ทำไมเสียมารยาทแบบนี้ น้องอุตส่าห์ตั้งใจมาทักทาย แล้วดูคำตอบของลูกสิ”

            “ถ้าการเป็นคนมีมารยาทหมายถึงการที่จะต้องฝืนใจทำอะไรบางอย่างผมไม่ทำ”

            ถ้าเขาคิดว่าการแสดงออกถึงความเย็นชาจะทำให้เรยาเสียใจล่ะก็คิดผิดถนัด เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้เข้าสักวัน หญิงสาวส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

            “ขอโทษนะคะที่เรยามารบกวนเวลาของพี่ฟาอิส เรยาเรียกพี่แบบนี้ได้ใช่ไหมคะ”

            “อยากจะเรียกอะไรก็เรียกไปเถอะ” ฟาอิสตอบแบบขอไปที

            ทันใดนั้นเองซากีได้เดินเข้ามารายงานเรื่องบางอย่าง ทำให้ฟาอิสสั่งให้ลูกน้องไปเตรียมรถ

            “ในเมื่อไม่มีธุระสำคัญอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาจากไปทันทีที่พูดจบโดยไม่อยู่ฟังคำทัดทานของมารดา

            “เดี๋ยวสิฟาอิสจะรีบไปไหน กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน”

            “ช่างเถอะค่ะท่านอา พี่ฟาอิสคงมีงานเร่งด่วนที่ต้องทำก็เลยรีบร้อนจากไปเช่นนี้”

            “อาจะทำยังไงกับเขาดีนะ”

            “เรื่องแบบนี้บังคับกันไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าท่านอาบังคับพี่ฟาอิสก็จะยิ่งต่อต้าน ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่านะคะ”

            “แต่อาจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ไม่ว่ายังไงอาก็จะทำให้ฟาอิสแต่งงานกับหนูให้ได้ ไม่มีใครเหมาะสมกับฟาอิสเท่าหนูอีกแล้ว”

            ‘เป็นผู้หญิงที่มีคุณสมบัติเหมาะสมกับเขาแล้วยังไง ถ้าเขาไม่สนใจก็ไร้ประโยชน์ แม้จะมีมารดาของเขาคอยหนุนหลังก็ตามที ปรบมือข้างเดียวถึงอยากให้ดังแต่ก็ดังไม่ได้อยู่ดี’ นั่นคือความคิดของเรยา

            “เรากลับกันเถอะค่ะ”

            และแล้วการรอคอยของฟาอิสก็สิ้นสุดลง เขาได้รับรายงานว่าหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายฟื้นแล้ว หลังจากนอนสลบไปถึงสิบวันเต็มๆ

            เมื่อรู้สึกตัวเธอมีอาการปวดหัวอย่างรุนแรง นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฟาอิสรีบเดินทางมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้

            “เธอรู้สึกตัวตั้งแต่เมื่อไร” เป็นคำถามแรกที่ฟาอิสเอ่ยถามทีมแพทย์ทันทีที่มาถึง

            “ประมาณครึ่งชั่วโมงที่แล้วครับ หลังจากที่เธอรู้สึกตัวก็มีอาการปวดหัวอย่างรุนแรง ทำให้พวกเราต้องสั่งยาระงับปวดให้เธอ”

            “อีกนานไหมกว่าเธอจะฟื้น”

            “คงต้องรอให้หมดฤทธิ์ยาก่อน”

            “ทำไมเธอถึงมีอาการแบบนี้”

            “ยังตอบไม่ได้ครับท่านชีค จนกว่าเราจะได้ตรวจเธออย่างละเอียดอีกครั้งตอนเธอฟื้น”

            “ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนแต่ผู้หญิงคนนี้ต้องปลอดภัยเข้าใจไหมหมอ” แม้น้ำเสียงจะฟังดูราบเรียบแต่ทุกคนรู้ดีว่านั่นคือคำสั่งประกาศิตจากผู้นำของฮิลฟาฮาร์

            “พวกเราจะทำอย่างสุดความสามารถครับท่านชีค”

            “ขอให้จำไว้เสมอว่าถ้าเธอเป็นอะไรไป เราจะไม่ปล่อยพวกคุณไปง่ายๆ แน่”  

            คำพูดเยือกเย็นเหล่านั้นของท่านชีคทำให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องถึงกับเสียวสันหลัง ก่อนจะทยอยเดินออกจากห้องไป

            “พวกนายยกเลิกนัดพร้อมกับเลื่อนการประชุมบ่ายนี้ออกไปก่อน ถ้ามีเอกสารหรืองานเร่งด่วนอะไรให้เอามาที่นี่ ฉันจะใช้ห้องนี้เป็นห้องทำงานเป็นการชั่วคราว เพื่อจะรอจนกว่าเธอจะฟื้น”

            สององครักษ์หนุ่มคนสนิทจัดการทุกอย่างตามคำสั่งโดยทันที ฟาอิสนึกถึงสิ่งที่รีฮานเคยมารายงานเขาก่อนหน้านี้เกี่ยวกับการแจ้งความคนหายในวันที่เธอได้รับอุบัติเหตุ

            “ไปจ้ะ อาจะกลับไปคิดก่อนว่าเราควรใช้วิธีไหนที่จะปราบฟาอิสให้อยู่หมัด”