บทที่ 7

            ในวันนั้นมีการแจ้งคนหายสี่ราย เป็นผู้ชายหนึ่งราย เด็กชายอายุสิบขวบหนึ่งราย และผู้หญิงสองราย แต่ไม่มีใครที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายรายนี้ จากรายงานที่เคยได้รับมาทำให้เกิดคำถามมากมาย  

            ทำไมไม่มีใครแจ้งความว่าเธอหายตัวไป หรือว่าเธอตัวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้อง  

            บางทีเธออาจจะไม่ใช่คนของฮิลฟาฮาร์ ถ้าเป็นเช่นนั้นเธอมาทำอะไรที่นี่

            สุดท้ายก็บอกกับตัวเองว่าคาดเดาไปก็เท่านั้น เธอฟื้นขึ้นมาเมื่อไรเขาก็จะได้รับคำตอบที่ต้องการ  

            ฟาอิสสลัดความคิดเหล่านั้นออกจากหัว และเริ่มลงมือทำงานที่ลูกน้องทยอยเอาเข้ามาให้ เขานั่งทำงานอยู่นานสามสี่ชั่วโมงก่อนจะลุกขึ้นเปลี่ยนอิริยาบถ โดยยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงสิ่งที่รีฮานได้รายงานมาก่อนหน้านี้อีกครั้ง

            ‘ไม่มีใครออกตามหาตัวเธอ หรือว่าพวกเขายังไม่รู้ว่าเธอหายตัวไป’ นั่นคือสิ่งที่เขาคิด   

            ทันใดนั้นเองหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายซึ่งนอนหมดสติมานานก็รู้สึกตัวขึ้นอีกครั้ง เธอลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ปรับสายตาอยู่สักพักก่อนจะมองไปรอบๆ ตัว เธอมองเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำลังยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อพยายามที่จะลุกขึ้นก็รู้สึกเจ็บจนเผลอร้องออกมา    

            ฟาอิสได้ยินเสียงนั้นทำให้เขาหันกลับไปมอง เมื่อเห็นอีกฝ่ายรู้สึกตัวจึงรีบเดินตรงเข้าไปหา

            “ฉันอยู่ที่ไหน” เสียงที่ถามมานั้นแผ่วเบา   

            “โรงพยาบาล”   

            “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”   

            “คุณถูกรถชนผมก็เลยพาคุณมารักษาตัวที่นี่ คุณจำอะไรได้บ้างไหม”   

            หญิงสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ สีหน้าของเธอยังคงซีดเผือดไร้เลือดฝาด ฟาอิสหันไปสั่งให้ลูกน้องตามหมอมาตรวจอาการของเธอทันที เขายกหัวเตียงพร้อมเข้ามาประคองให้เธอนั่งได้อย่างสะดวก เธอจ้องมองเขาก่อนจะเอ่ยถาม

            “คุณเป็นใคร!?”

            “อย่าเพิ่งถามอะไรผมตอนนี้เลย รอให้หมอมาตรวจดูอาการของคุณก่อนดีกว่า” 

            แพทย์ที่รักษาเธอถูกตามตัวมาอย่างรวดเร็ว เขาเริ่มสอบถามข้อมูลจากเธอ 

            “คุณจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคุณก่อนที่คุณจะมาที่นี่ได้ไหมครับ” 

            “ฉันจำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่”  

            หญิงสาวตอบพร้อมกับจ้องมองผู้คนที่ยืนเรียงรายล้อมรอบตัวเธอ

            “คุณชื่ออะไร จำได้ไหมว่าบ้านของคุณอยู่ที่ไหน”

            เธอส่ายหน้าแทนคำตอบ และไม่ว่าใครจะถามอะไรคำตอบของเธอก็มีเพียงคำตอบเดียว และเป็นคำตอบที่น่าตกใจ

            ฉันไม่รู้!

            ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้สักอย่าง

            เมื่อพยายามใช้ความคิดมากๆ เข้า อาการปวดหัวอย่างรุนแรงก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ฟาอิสสังเกตเห็นจากสีหน้าและการกุมขมับของเธอ ทำให้เขาวางมือบนไหล่บอบบางนั้น

            “ตอนนี้ยังจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมาก พักผ่อนซะเดี๋ยวคุณก็จำได้เอง”

            ฟาอิสสั่งให้เธอนอนพักไม่ต้องคิดอะไร ส่วนตัวเขาออกไปคุยกับหมอที่ดูแลอาการป่วยของเธอ โดยให้สององครักษ์หนุ่มอยู่เป็นเพื่อนหญิงสาว

            หลังจากที่แพทย์ได้พูดคุยสอบถามและตรวจร่างกายเธออย่างละเอียดอีกครั้ง แพทย์วินิจฉัยว่าเธอสูญเสียความทรงจำ เธอจดจำเรื่องราวในอดีตหรือแม้แต่อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับเธอก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย จำไม่ได้ว่าตนเองเป็นใคร มาจากไหน ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อของตัวเอง นั่นอาจเกิดจากสมองได้รับความกระทบกระเทือนหรือภาวะทางสุขภาพจิต ในกรณีนี้เป็นไปได้ว่าเธอได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น จนมีผลทำให้สูญเสียความทรงจำ

            “เธอจะมีโอกาสหายเป็นปกติไหม”

            “ถ้าสาเหตุเกิดจากสมองได้รับอุบัติเหตุ แต่ไม่มีรอยโรคในสมองอย่างกรณีของผู้ป่วยรายนี้ ก็มีโอกาสที่จะหายเป็นปกติได้ครับ”

            “ต้องใช้เวลานานเท่าไรเราถึงจะฟื้นความทรงจำของเธอกลับมาได้”

            “ตอบยากครับท่านชีค บางคนใช้เวลาแค่สองสามเดือนก็สามารถจดจำทุกอย่างได้หมด บางคนต้องใช้เวลาเป็นปีหรือหลายปีถึงจะรื้อฟื้นความทรงจำที่หายไปกลับมาได้”

            “แล้วต้องทำยังไงถึงจะช่วยให้เธอจดจำทุกสิ่งทุกอย่างได้”

            “ให้เธอกลับไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นชิน และพยายามเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาของเธอ เพื่อช่วยกระตุ้นให้เธอทบทวนความทรงจำที่หายไป แต่ต้องทำอย่างค่อยเป็นค่อยไปอย่ารีบร้อน มิฉะนั้นเธอจะมีอาการปวดหัวอย่างรุนแรง”

            คำตอบที่ได้รับสร้างความหนักใจให้แก่ฟาอิสไม่น้อย เขากล่าวโทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องเป็นเช่นนี้ จึงจำเป็นต้องรับผิดชอบชีวิตเธออย่างน้อยก็จนกว่าความทรงจำของเธอจะกลับคืนมา

            แม้จะอยากรื้อฟื้นความทรงจำให้เธอมากแค่ไหน แต่เขาจะช่วยเธอได้อย่างไรในเมื่อเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร แล้วจะเอาข้อมูลที่ไหนไปทบทวนความทรงจำให้เธอ นอกจากต้องสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่แทนประวัติเดิม

            วินาทีนั้นฟาอิสตัดสินใจรับผิดชอบด้วยการพาหญิงสาวไปอยู่กับเขาที่ฮิลฟาฮาร์พาเลซ ทั้งที่สถานที่แห่งนั้นเป็นสถานที่ต้องห้ามสำหรับผู้หญิง แต่ก็คงไม่มีวิธีไหนดีไปกว่าวิธีนี้อีกแล้ว