บทที่ 5

            “ติดต่อเชอรีนได้หรือยัง” อัมรานเอ่ยถามองครักษ์คนสนิทของบุตรสาวอันเป็นที่รักด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

            “ยังเลยครับท่านชีค คนของเราบางส่วนลงพื้นที่ไปเพื่อสืบข่าวคราวของคุณเชอรีน แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้า”

            “นี่มันผ่านมาเกือบสิบวันแล้วนะทำไมยังติดต่อเชอรีนไม่ได้อีก ถ้าเชอรีนเป็นอะไรไปอย่าหวังว่าพวกนายจะมีชีวิตรอด”

            “พบตัวคุณเชอรีนเมื่อไรผมยินดีที่จะกลับมารับโทษที่บกพร่องต่อหน้าที่ของตัวเองครับ”

            “ระดมกำลังคนของเราไปที่ฮิลฟาฮาร์ ไม่ว่ายังไงก็ต้องตามหาตัวเชอรีนให้เจอเข้าใจไหมชาคิน”

            “เข้าใจครับ” ชาคินน้อมรับคำสั่ง

            ที่บารัซต้องวุ่นวายเช่นนี้เพราะคุณเชอรีนหายตัวไป ซึ่งชาคินเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าชีคอัมรานรักและห่วงใยบุตรสาวคนนี้มากแค่ไหน รักมากก็ร้อนใจมากที่จู่ๆ เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครสามารถติดต่อกับเจ้านายสาวของเขาได้นับตั้งแต่วันที่เธอเดินทางไปที่ฮิลฟาฮาร์ เขาเองในฐานะองครักษ์คนสนิทก็ร้อนใจไม่แพ้กัน

            ข้อมูลที่ได้รับรู้มาเกี่ยวกับเพื่อนคนนี้ก็มีน้อยมาก อาจเพราะเธอเป็นเพื่อนใหม่ที่เจ้านายของเขาเพิ่งรู้จักได้ไม่นาน แต่กลับถูกชะตาจนยอมเดินทางมาเที่ยวฮิลฟาฮาร์ตามคำชวนของหญิงสาว

            อีกทั้งยังมีคำสั่งห้ามมิให้ใครติดตามเธอไปเหมือนเช่นทุกครั้ง เพราะเธอต้องการเดินทางไปที่นั่นพร้อมกับเพื่อนตามลำพัง ชาคินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนของเจ้านายเป็นลูกเต้าเหล่าใคร รู้แค่เจ้านายของเขาเรียกเธอว่าชามี ชื่อของเธอคือนิชามี

            นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเชอรีนสั่งห้ามไม่ให้เขาติดตามเธอไป แม้เขาจะคัดค้านแต่เธอก็ยังคงยืนยันคำสั่งเดิม ทำให้เขาจำต้องทำตามความต้องการของเธอ ถ้าครั้งนี้เธอได้รับอันตรายหรือเป็นอะไรไปเขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย และยินดีที่จะรับโทษทัณฑ์ที่บกพร่องต่อหน้าที่ ในการอารักขาความปลอดภัยให้หญิงสาวอันเป็นที่รักของชาวบารัซ

            ชาคินกลับไปเก็บของพร้อมบอกกับพ่อแม่ว่า เขาต้องเดินทางไปที่ฮิลฟาฮาร์พร้อมกำลังพลส่วนหนึ่ง เพื่อออกตามหาตัวคุณเชอรีนให้พบ และจะกลับมาก็ต่อเมื่อพาตัวเจ้านายสาวกลับมาด้วย

            ในขณะที่พันไมล์กำลังทุกข์ใจเกี่ยวกับการหายตัวไปของบุตรสาว เธอเลือกที่จะมากราบขอพรต่อองค์เทพีเซรีน่าเพื่อให้พระนางปกป้องหญิงสาวอันเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเธอให้แคล้วคลาดปลอดภัย ไม่รู้ทำไมเธอจึงรู้สึกสังหรณ์ใจตั้งแต่ที่รู้ว่าเชอรีนเดินทางไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่ฮิลฟาฮาร์เพียงลำพัง หรือจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเชอรีน

            หลังจากได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจลุล่วงไปแล้ว พันไมล์ก็ไม่ลืมที่จะแวะไปทักทายแม่เฒ่าที่แม้จะอายุมากแล้ว แต่ก็ยังคงแข็งแรง และยังทำกิจวัตรประจำวันได้อย่างคล่องแคล่ว ต่างจากหญิงชราในวัยเดียวกัน  

            โซฟิลาสั่งให้คนจัดเตรียมน้ำชามาต้อนรับหญิงสาว

            “ไม่ต้องยุ่งยากหรอกค่ะ”  

            “ก็ไม่ยุ่งยากอะไร เพียงแต่อยากดื่มน้ำชากับท่านชายาเท่านั้น” แม่เฒ่าเอ่ยพร้อมกับส่งถ้วยชาให้หญิงสาว  

            “ขอบคุณค่ะ”

            ในขณะที่ดื่มชาแม่เฒ่าสังเกตเห็นแววตา ที่แสดงถึงความวิตกกังวลกับอะไรบางอย่างของพันไมล์ และคาดเดาได้ว่าเธอกำลังกังวลใจในเรื่องใด  

            “อย่าทุกข์ใจไปเลยนะท่านชายา”  

            “รู้หรือคะว่าฉันกำลังทุกข์ใจเรื่องอะไร”  

            แม่เฒ่าพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจา  

            “คนเราล้วนมีชะตาชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่มีใครหลีกหนีวงล้อแห่งโชคชะตาไปได้ คุณหนูเชอรีนเองก็เช่นกัน”

            “หลายวันมานี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับเลยค่ะ เพราะรู้สึกสังหรณ์ใจเกรงว่าลูกจะตกอยู่ในอันตราย”

            “มันเป็นชะตากรรมที่เธอต้องเผชิญ”

            “หมายความว่ายังไงคะแม่เฒ่า เชอรีนกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างนั้นเหรอคะ ใช่ไหมคะแม่เฒ่า” พันไมล์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

            “ทำใจให้สบายเถอะท่านชายา คุณหนูเชอรีนเป็นบุตรสาวที่พระนางมอบให้แก่ท่าน พระนางจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปแน่”

            “แล้วทำไมเราถึงติดต่อเชอรีนไม่ได้ ลูกไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน และมันทำให้ฉันร้อนใจ”

            “มันเป็นสิ่งที่เบื้องบนกำหนดมา ข้าบอกท่านได้แต่เพียงว่าหากแม้บุพเพชักพา ใครก็ยากที่จะฝืน”

            คำตอบที่ได้รับจากแม่เฒ่าโซฟิลามิได้บรรเทาเบาบางความกังวลใจของพันไมล์ ในทางตรงกันข้ามเธอกลับรู้สึกหนักใจมากขึ้นกว่าเดิมกับคำปริศนาเหล่านั้น พันไมล์อยู่คุยกับแม่เฒ่าอีกพักใหญ่ก่อนจะขอตัวกลับ โซฟิลาเดินมาส่งหญิงสาวและเฝ้ามองจนเธอลับสายตาไป ก่อนจะพึมพำเบาๆ

            “อินทรีผยองแห่งทะเลทรายปรากฏตัวขึ้นแล้วสินะ”

            อันที่จริงแม่เฒ่ามองเห็นภาพเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับคุณหนูเชอรีน แต่มิอาจเปิดปากบอกใครได้ ในเมื่อมันเป็นชะตาฟ้าลิขิตไม่ว่าใครก็มิอาจฝืน คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น แม้จะห่วงใยแต่ก็ทำได้เพียงแค่เฝ้ามอง