LOGINกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ปี 2019 ใครจะคิดว่าเวกัสจะเป็นคนสปอยล์แฟนตัวเองขนาดนี้ เพียงแค่เธอเอ่ยเล่นๆ ว่าอยากมางานครบรอบสามสิบปีของเครื่องประดับแบรนด์อเมทิสต์เป็นของขวัญรับปริญญา อาทิตย์ต่อมาเขาก็ลากเธอขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมายืนอยู่ในสวนสาธารณะช็องเดอมาร์ส ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานประมูลเครื่อง
“ตามสบายครับ เดี๋ยวพี่กลับมา” กดริมฝีปากจูบบนหน้าผากนูนสวยแผ่วเบา ก่อนจะระบายยิ้มออกมา “พี่สัญญาว่าอีกสองสามวันจะไปส่งปั้นกลับบ้าน” หญิงสาวไม่ได้เอะใจกับสิ่งที่แฟนหนุ่มพูด เพราะเขามักจะพูดจาแสดงออกถึงความปรารถนาดีต่อเธอมาตลอดจนมองว่ามันหมายถึงเรื่องทั่วไป════♡════ เวกัสเดินกลับเ
ความสัมพันธ์ระหว่างเวกัสและข้าวปั้นพัฒนาแบบก้าวกระโดด นับจากวันนั้นที่ทั้งคู่ศึกษาดูใจกัน ผ่านไปสี่เดือนทั้งสองก็ตกลงปลงใจเป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการ เวกัสยังเข้านอกออกในบ้านของแฟนสาวเป็นกิจจะลักษณะ แม้จะไม่ค่อยได้พูดคุยกับพ่อของข้าวปั้น แต่กับผู้เป็นแม่ เวกัสแทบจะกลายเป็นลูกชายคนโตของบ้านไปแล้ว
กรี๊ดดดด!!! คนในร้านต่างรีดร้องกันระงม รวมถึงคนวู่วามที่ยกมือขึ้นปิดปากตนเองตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก “พะ พี่เวย์ พี่ต้องหาหมอ!!!”════♡════ เวลาหนึ่งทุ่มตรง การนัดเดทจากร้านผัดไทยเปลี่ยนเป็นโรงพยาบาลเอกชนไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยแทน เพียงแค่ได้ยินเสียงตะโกนของเธอ เลขาของรุ่นพี่หน
ผ่านไปได้เพียงหนึ่งอาทิตย์ เวกัสเข้านอกออกในบ้านเธอเป็นว่าเล่น ทั้งยังช่วยเธอทำวิจัยจนข้าวปั้นแทบจะเอาดอกไม้ธูปเทียนมาไหว้ให้สาแก่ใจกับความเป็นพ่อพระของอีกฝ่าย และแม้รถของข้าวปั้นจะซ่อมเสร็จและออกจากศูนย์เรียบร้อย รุ่นพี่หนุ่มก็ยังขอเป็นคนไปรับไปส่งเธอด้วยเหตุผลที่ว่า ตอนเย็นเขาต้องมาฝากท้องที่บ้านน
ถึงแม้ข้าวปั้นจะตกปากรับคำกับเวกัสว่าสามารถอยู่รอตามนัดในเวลาห้าโมงเย็นได้ แต่การที่เธอเลิกเรียนตั้งแต่บ่ายสามแล้วต้องนั่งรอท่ามกลางหนังสือที่หอบมาอ่านเป็นการฆ่าเวลานั้น ทำให้ข้าวปั้นผล็อยหลับอยู่ในร้านกาแฟในที่สุด ติ๊ดดด ติ๊ดดด ติ๊ดดด... เฮือก!! เสียงนาฬิกาที่ตั้งปลุกเ
สามีหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ “เปล่าครับ ลูกเลือกเอง” “หรือลูกจะเลือกตามพี่เวย์” ข้าวปั้นสันนิษฐานอย่างครุ่นคิด “เปล่าน้า~ หนูเลือกก่อน” คำปฏิเสธจากลูกสาวตัวน้อยทำให้คนเป็นแม่ยิ้มออกมา ลูบผมเปียกชื้นของไข่หวานด้วยความเอ็นดู “แล้วทำไมไม่ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้
บนตึกสูงระฟ้าของเดอะวิคตอรีเวลาเกือบตีสี่ ร่างเล็กบอบบางของข้าวปั้นนั่งคุกเข่าบนเก้าอี้นวมซึ่งตั้งพิงกระจกตึกแบบแนบชิด ใบหน้าสละสลวยชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬจนโชกไปทั้งร่าง ดวงตาที่เคยสวยสดใสเหนื่อยล้าลงอย่างเห็นได้ชัดจากเกมรักที่กินเวลาไปหลายชั่วโมง เมื่อกี้เวกัสเพิ่งอุ้มเธอกลับเข้ามาในห้องนอน
เกือบสองเดือนที่ห่างหายจากการมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับภรรยา คนปากดีอย่างเขาก็แสดงท่าทีตื่นเต้นจนแทบปิดไม่มิดเช่นกัน ยิ่งโดนส่วนนุ่มนิ่มอุ่นอ้าวโอบรัดลำกายอยู่ยิ่งแทบจะพวยพุ่งใส่เธออยู่หลายครั้ง “เบ้บ พี่ขยับได้หรือยัง” แกล้งถามเหมือนรอให้ภรรยาพร้อมพรัก แต่ความจริงก็หยุดเพื่อปรับอารมณ์ตนเองลงเหม
เวกัสวางคนตัวเล็กลงบนเตียงกว้างสีขาวสะอาด ร่างกายสูงใหญ่ขยับตามเข้ามาทาบทับร่างบอบบางของภรรยาเอาไว้ ใช้สายตาคมจ้องมองหยั่งเชิงคนใต้ร่างว่าจะมีปฏิกิริยาอย่างไร แต่ข้าวปั้นกลับไม่มีทีท่าขัดขืน หน้าเล็กๆ เบือนไปด้านข้างหลบสายตาทรงเสน่ห์เว้าวอนของสามี “ถ้าเบ้บไม่ขัดขืน พี่จะถือว่าตกล







