บทที่ 5

เขาพินิจใบหน้าอันสงบนิ่งของซางอิ๋ง มองความเรียบเฉยในแววตาของเธอ ความหงุดหงิดและอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูกพลันตีรวนขึ้นในอกอีกครั้ง ซ้ำยังรุนแรงกว่าเดิมอีกด้วย

"นี่เธอ... ไม่โกรธเหรอ?" เขาอดถามออกไปไม่ได้

ซางอิ๋งปรายตามองด้วยความประหลาดใจ "นายมีเหตุผลที่สมควรแล้ว ฉันจะโกรธทำไมล่ะ?"

ลั่วถิงเซินถึงกับพูดไม่ออกเมื่อถูกย้อนถามเช่นนั้น

นั่นสิ เขามี "เหตุผลที่สมควร" แล้ว แต่ทำไมพอเธอทำตัวมีเหตุผลขนาดนี้ ในใจเขากลับยิ่งรู้สึกอึดอัดล่ะ?

เขาอยากให้เธอร้องไห้ โวยวาย ซักไซ้ไล่เลียง หรือเหวี่ยงวีนใส่เขาก็ยังดี

ไม่ใช่มาทำตัวเป็นแฟนสาวดีเด่นผู้เยือกเย็น มีเหตุผล และไม่เคยหาเรื่องทะเลาะเหมือนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

"ฉัน..." เขาอ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็บอกเพียงว่า "ฉันเคลียร์งานที่บริษัทในช่วงนี้หมดแล้ว เดี๋ยวฉันจะอยู่ดูแลเธอเอง"

เขาลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะไปรินน้ำให้เธอสักแก้ว

แต่แล้วโทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงขัดจังหวะขึ้นมา

ลั่วถิงเซินตัวแข็งทื่อไปทันที

ซางอิ๋งเองก็ได้ยินเช่นกัน จึงตวัดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเรียบเฉย

ลั่วถิงเซินลังเลครู่หนึ่ง ก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเดินไปรับสายข้างหน้าต่าง

ไม่รู้ปลายสายพูดอะไร สีหน้าของลั่วถิงเซินถึงได้เปลี่ยนเป็นย่ำแย่ในพริบตา ชายหนุ่มตวาดกร้าว ขณะพยายามข่มกลั้นโทสะในน้ำเสียง "จงหว่านอวี๋! นี่เธอเสียสติไปแล้วหรือไง?! ก็ลองไปเปิดห้องกับมันดูสิ!! ...โรงแรมไหน?! ...รออยู่นั่นแหละ! ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้!"

เขารีบกดตัดสาย ก่อนหันขวับกลับมา ใบหน้าเผยให้เห็นถึงความร้อนรนและเกรี้ยวกราดอย่างไม่คิดปิดบัง

"ซางอิ๋ง พอดีว่าที่บริษัท... มีเรื่องด่วน ฉันต้องรีบไปจัดการก่อน เดี๋ยวฉันรีบกลับมานะ!"

พูดจบ เขาก็คว้าเสื้อคลุม พุ่งพรวดออกไปจากห้องพักฟื้นด้วยความร้อนรน

ประตูถูกปิดกระแทกตามหลัง ได้ยินเสียงดังปัง

ภายในห้องพักฟื้นกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

ซางอิ๋งนอนอยู่บนเตียงคนไข้ สายตาทอดมองเพดาน ใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ

เธอคิดไว้อยู่แล้ว

เธอแทบไม่ต้องเดาเลยด้วยซ้ำว่าจงหว่านอวี๋พูดอะไรกับเขา

ก็คงหนีไม่พ้นคำพูดปั่นหัวให้ลั่วถิงเซินสติแตก เพื่อให้เขาทิ้ง 'แฟนคนปัจจุบัน' ซึ่งกำลังบาดเจ็บ วิ่งแจ้นไปหาเธอด้วยความลนลาน

ช่างเป็นละครฉากเดิมที่แสนคุ้นเคยซะจริง

เพียงแต่ครั้งนี้ เธอไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจอีกแล้ว

เธอหยิบกริ่งเรียกพยาบาลที่หัวเตียงขึ้นมากด แล้วพูดอย่างใจเย็น "รบกวนช่วยจ้างพยาบาลพิเศษให้ฉันทีนะคะ ขอแบบที่ดีที่สุดเลย แล้วก็ มือถือฉันแบตหมด พอจะขอยืมสายชาร์จหน่อยได้ไหม?"

ตลอดหลายวันให้หลัง ซางอิ๋งก็จ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลตัวเอง พักรักษาร่างกายด้วยความสบายใจ

ฝ่ายลั่วถิงเซินก็ไม่ได้โทรศัพท์มาถามไถ่อาการแม้แต่คำเดียว รวมถึงไม่ได้โผล่หน้ามาให้เห็นเลยด้วยซ้ำ

แต่เธอก็ไม่ได้ไปรบกวนเขา เพียงใช้เวลาอยู่คนเดียวเงียบ ๆ ในห้องพักฟื้น อ่านหนังสือ ดูเน็ตฟลิกซ์ และพูดคุยสัพเพเหระกับพยาบาลพิเศษ

วันที่ออกจากโรงพยาบาล อากาศปลอดโปร่งแจ่มใส

ซางอิ๋งไปจัดการเรื่องเอกสารด้วยตัวเอง จากนั้นจึงเรียกแกร็บกลับบ้าน

บรรยากาศในบ้านยังคงหนาวเหน็บและว่างเปล่าเหมือนเคย เธอวางข้าวของลง แล้วเริ่มจัดการธุระชุดสุดท้ายก่อนต้องเดินทางไปต่างประเทศ

วันนี้ ซางอิ๋งออกไปข้างนอกเพื่อจัดการเอกสารบางอย่าง

เมื่อทำธุระเสร็จ อารมณ์ของเธอก็แจ่มใสขึ้น เธอแวะซื้อกาแฟร้อนริมทางมาแก้วหนึ่ง ก่อนเดินทอดน่องกลับบ้าน

ขณะเดินผ่านลานกว้างย่านการค้า เธอก็ถูกเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งถือไมโครโฟนและกล้องวิดีโอเดินเข้ามาดักหน้า

"สวัสดีค่ะพี่สาว! พวกเรามาจากรายการ 'มนุษย์คนเมือง' กำลังทำคอนเทนต์สัมภาษณ์ผู้คนริมถนนต้อนรับเทศกาลวาเลนไทน์อยู่ค่ะ! ขออนุญาตสัมภาษณ์พี่สักหน่อยได้ไหม?"

ตอนแรกซางอิ๋งตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอเห็นแววตาเป็นประกายด้วยความคาดหวังของอีกฝ่าย เธอก็ยอมพยักหน้าตกลง

"เยี่ยมไปเลยค่ะ! งั้นขอถามพี่สาวหน่อยนะคะ ใกล้วันวาเลนไทน์เข้ามาทุกทีแล้ว พี่มีแพลนจะไปฉลองกับแฟนยังไงบ้างคะ? มีแผนเซอร์ไพรส์อะไรพิเศษหรือเปล่าเอ่ย?" เด็กสาวยื่นไมโครโฟนมาจ่อตรงหน้าเธอ

ซางอิ๋งชะงักไปเล็กน้อย

แฟนงั้นเหรอ?

เธอใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองกล้องพร้อมคลี่ยิ้มเล็กน้อย และตอบอย่างเป็นธรรมชาติว่า

"พี่ไม่มีแฟนหรอกจ้ะ"

พูดจบ เธอก็พยักหน้าให้เด็กสาว แล้วหันหลังเดินจากไป