รักแท้แพ้เพื่อนสนิท

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปนับจากฉันไปซื้อบุหรี่กลับมา

นอกจากคำสั่งที่ให้ไป "ซื้อชานม" แล้ว โจวซือเหนียนก็ไม่ได้สนใจฉันอีก

เขาคุยกับเสิ่นหมิงซูเรื่องคดีที่เพิ่งชนะมาเมื่อสัปดาห์ก่อน ลากยาวไปจนถึงแผนการในอนาคตของสำนักงานทนายความ

ฉันจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ ที่ตนเองต้องกลายเป็นแค่ฉากหลังของพวกเขาสองคน

กระทั่งเสิ่นหมิงซูตอบข้อความเสร็จ โจวซือเหนียนถึงได้หันกลับมามองฉันด้วยความประหลาดใจ

"ทำไมยังไม่ไปอีก?"

ตั้งแต่งานเลี้ยงเริ่มจนถึงตอนนี้ ฉันต้องออกไปทำธุระให้พวกเขาถึงสามครั้งแล้ว

ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักข้างนอกสาดซัดใส่ฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ทำเอาตอนนี้เปียกปอนไปหมดทั้งตัว

โจวซือเหนียนมองเห็นคราบน้ำฝนบนใบหน้าฉันชัดเจน จึงเงียบไปชั่วขณะ

เสิ่นหมิงซูผู้เป็นเพื่อนสนิทฉันรีบช่วยพูดทันที

"ฉันก็แค่พูดไปเรื่อย ฝนตกหนักขนาดนี้ไม่ต้องไปหรอกจ้ะ"

พูดจบ เธอก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว

เป็นลายเดียวกับของโจวซือเหนียน

เมื่อฉันกลับมาหลังดร็อปเรียนไปครึ่งปี

อาหารเช้าที่โจวซือเหนียนซื้อมาก็เปลี่ยนจากสำหรับสองคนเป็นสามคน

พอเรียนจบ ไม่ใช่แค่อาหารเช้า แม้กระทั่งตั๋วหนังก็ยังต้องซื้อสามใบ

แต่ความสมดุลนี้กลับค่อย ๆ ถูกทำลายลง

ไม่รู้โจวซือเหนียนเริ่มเคยชินกับการซื้อของมาฝากแค่เสิ่นหมิงซูคนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่

"โธ่ เลิกสูบเถอะ ฮุ่ยหลินเกลียดกลิ่นบุหรี่ที่สุดเลยนะ"

เสิ่นหมิงซูแย่งบุหรี่ไปจากมือของโจวซือเหนียน แล้วขยี้มันทิ้ง

ชายหนุ่มเพียงหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ

ตลอดเจ็ดปีที่คบกันมา ฉันคุ้นเคยกับท่าทางตามใจใครสักคนอย่างไม่มีเงื่อนไขของเขาดีที่สุด

เมื่อก่อนฉันเคยเตือนเขานับครั้งไม่ถ้วนว่าอย่าสูบบุหรี่ เพราะฉันเกลียดกลิ่นของมัน

แต่เขากลับบอกแค่ว่าฉันไม่เข้าใจความเครียดของเขา แม้แต่อิสระแค่นี้ก็ไม่ยอมมอบให้

คนที่เกลียดการถูกจู้จี้ที่สุดอย่างเขา กลับเคยชินที่โดนเสิ่นหมิงซูคอยควบคุม

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง

ฉันหันหลังเดินตรงออกจากห้องวีไอพีทันที

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก โทรหาหัวหน้าฝ่ายบุคคลเพื่อขอลาออก

เธอตกใจไม่น้อย

"งานเบ็ดเตล็ดในสำนักงานได้เธอคอยจัดการทุกอย่าง ถ้าเธอไปพวกเราก็วุ่นกันแย่สิ"

"เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวพี่ไปปรึกษาประธานโจวให้ เขาจะได้ย้ายตำแหน่งให้เธอ?"

ตั้งแต่ปีแรกที่เข้าทำงานในสำนักงานทนายความ ฉันเคยขอย้ายตำแหน่งมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง

ตอนที่ฉันช่วยเพื่อนร่วมงานจนชนะคดี เขากลับหาว่าฉันแค่โชคดีเท่านั้น

ตอนที่ฉันยื่นขอบรรจุเป็นพนักงานประจำ เขาก็บอกว่าคุณสมบัติฉันยังไม่ดีพอ

ตอนประเมินโบนัสสิ้นปี เขากลับคำนวณคะแนนประเมินของฉันละเอียดยิบจนถึงจุดทศนิยมที่หก

เขาพูดว่า "คุณเป็นแฟนผม ผมต้องทำเพื่อไม่ให้ใครมาครหาเอาได้"

แต่กับเสิ่นหมิงซูที่ได้เลื่อนตำแหน่งติดกันถึงสองระดับภายในเวลาปีเดียว เขากลับบอกว่าเธอมีความสามารถโดดเด่น

เธอได้รางวัลทุกรายการในงานเลี้ยงประจำปี เขาบอกว่านี่คือการดูแลเพื่อนเก่า

เจ็ดปีที่ฉันตั้งใจทำงานอย่างหนัก กลับเป็นแค่คนไร้ตัวตน

ฉันมองดูคนทั้งสองที่จนป่านนี้ก็ยังไม่หันกลับมามองฉันสักนิด แล้วในทันใดนั้น ฉันก็แค่นหัวเราะออกมา

ก่อนตอบกลับไปว่า

"พี่สวีคะ ช่วยจัดการเรื่องลาออกให้ฉันทีเถอะ แล้วก็ไม่ต้องบอกเขานะคะ"