All Chapters of เก็บรักไว้ในความฝัน: Chapter 1 - Chapter 10

จนถึงทุกวันนี้ เธอยังคงจำภาพเหตุการณ์ตอนที่พบลั่วถิงเซินเป็นครั้งแรกได้ดีนั่นคือวันแรกที่เธอเพิ่งย้ายจากเมืองเล็ก ๆ เข้ามาเรียนต่อมัธยมปลายในตัวเมืองบนรถเมล์ หลังเธอควานมือหาในกระเป๋า ถึงได้รู้ตัวว่ากระเป๋าสตางค์ถูกขโมยไปแล้วคนขับรถเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ “ถ้าไม่มีเงินก็ลงไปซะ!”ผู้โดยสารรอบข้างต่างมองมาด้วยสายตาแปลก ๆ แถมยังพากันกระซิบกระซาบชี้ไม้ชี้มือใบหน้าของซางอิ๋งแดงก่ำ แต่ขณะที่กำลังทำตัวไม่ถูกอยู่นั้น ก็มีคนจากด้านหลังยื่นเหรียญห้ามาให้“ผมจ่ายให้เธอเองครับ”เมื่อซางอิ๋งหันไปมอง ก็พบกับเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนคนหนึ่งเขาตัวสูง หล่อเหลา นัยน์ตาลึกล้ำ จมูกโด่งเป็นสัน ทั้งเนื้อทั้งตัวแผ่กลิ่นอายความเย็นชาและสูงส่งที่ดูแปลกแยกจากคนรอบข้างโดยสิ้นเชิงเธอรีบขอบคุณด้วยความร้อนรน แต่เขากลับปรายตามองเธออย่างเรียบเฉย ก่อนพูดว่า “ไม่เป็นไร” แล้วก็เดินไปท้ายรถ สวมหูฟัง ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเพียงชำเลืองมองแวบเดียว ก็สามารถตราตรึงและเติมเต็มช่วงเวลาวัยรุ่นอันแสนแห้งแล้งของเธอได้โดยสมบูรณ์หลังจากนั้นเธอถึงได้รู้ว่า เขาคือคนดังประจำโรงเรียน เป็นเดือนโรงเรียนนามว่าลั่วถ

รอยยิ้มได้ใจบนใบหน้าจงหว่านอวี๋พลันแข็งค้างเธอมองซางอิ๋งด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อเป็นแบบนี้อีกแล้ว!ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนรถ เธอจงใจรื้อฟื้นความหลังกับลั่วถิงเซิน ซางอิ๋งก็เอาแต่นั่งเล่นเกมแคนดี้ครัชตอนนี้ เธอจงใจยั่วยุต่อหน้าต่อตา นอกจากซางอิ๋งจะไม่โกรธ ไม่เถียงแล้ว ยังบอกว่า “เธอพูดถูก” อีกเนี่ยนะ?จงหว่านอวี๋รู้สึกเหมือนตัวเองชกกำปั้นใส่ก้อนสำลี ทั้งอึดอัดและน่าโมโหที่สุด!ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สนใจจริง ๆ หรือกำลังเล่นเกมจิตวิทยา โดยใช้กลยุทธ์ถอยเพื่อรุกที่เหนือชั้นกว่ากันแน่?!แต่จังหวะที่จงหว่านอวี๋กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง…“ระวัง!! หลบไป!!!”เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังมาจากระยะไกล!ดูเหมือนนักท่องเที่ยวที่กำลังเล่นสกีผาดโผนคนหนึ่งจะสูญเสียการควบคุม และพุ่งมาทางพวกเธอด้วยความเร็วแรง!“ซางอิ๋ง! หว่านอวี๋! ระวัง!” เสียงตะโกนของลั่วถิงเซินดังมาจากจุดที่ไม่ไกลนัก!ทั้งซางอิ๋งและจงหว่านอวี๋ต่างยืนตะลึง ได้แต่มองดูคนคนนั้นพุ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ!ในชั่วพริบตา ลั่วถิงเซินก็พุ่งตัวออกมาจากโซนพักผ่อน ไม่ต่างไปจากเสือชีตาห์ที่ถูกยั่วโมโห!เป้าหมายของเขานั้นชัดเจน แ

ซางอิ๋งนึกไม่ถึงเลยว่า การสัมภาษณ์ริมถนนโดยไม่คิดอะไรครั้งนั้น ด้วยรูปร่างหน้าตาอันโดดเด่นและบุคลิกที่ดูสงบนิ่งของเธอ จะถูกตัดต่อเข้าไปในรายการฉบับสมบูรณ์ ซ้ำยังกลายเป็นกระแสโด่งดังเล็ก ๆ บนโลกโซเชียลด้วยจุดขายที่ว่า “พี่สาวคนสวยประกาศตัวโสด”ใต้คลิปวิดีโอนั้น มีคนจำนวนมากเข้ามาขอช่องทางการติดต่อของเธอ พร้อมคอมเมนต์ตะโกนเรียก “พี่สาวครับ ผมขอเป็นแฟนได้ไหม”ตอนที่ซางอิ๋งไถฟีดไปเจอ เธอแค่รู้สึกตลกดี แต่ก็ปัดผ่านไป ไม่ได้เก็บมาใส่ใจตกกลางคืน ทันทีที่เธอกลับถึงบ้าน ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง!ลั่วถิงเซินเดินหน้าตึงเข้ามา แววตาของเขามืดมนจนน่ากลัวเขาปาโทรศัพท์มือถือกระแทกลงบนโต๊ะรับแขกตรงหน้าซางอิ๋งอย่างแรง หน้าจอยังคงสว่าง เปิดค้างอยู่ที่คลิปสัมภาษณ์นั้น“ซางอิ๋ง! นี่มันหมายความว่ายังไง?” เขาพยายามข่มกลั้นความโกรธในน้ำเสียง ขณะชี้ไปที่หน้าจอ “ที่บอกว่าไม่มีแฟนคืออะไร? เธอตอบฉันมาสิว่านี่มันหมายความว่าไง!”ซางอิ๋งมองภาพตัวเองบนหน้าจอที่กำลังยิ้มขณะพูดว่า “พี่ไม่มีแฟนหรอกจ้ะ” สลับกับมองสีหน้าเกรี้ยวกราดของลั่วถิงเซิน ในใจเพียงรู้สึกว่านี่มันช่างน่าตลกและน่าเหนื่อยใจเหลือเกินเธอ

ซางอิ๋งไปจัดการปัญหาทุกอย่างที่ศูนย์ยื่นขอวีซ่าด้วยตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยจากนั้น เธอก็ไม่ได้กลับไปที่โรงพยาบาลอีก เพราะหันมาเริ่มจัดการธุระเรื่องสุดท้ายก่อนออกเดินทางในระหว่างนั้น คนของลั่วถิงเซินก็โทรศัพท์มาหาไม่ขาดสายแม่บ้านโทรมาบอกใบ้อย่างระมัดระวังว่าเจ้านายกินอาหารของโรงพยาบาลไม่ค่อยได้ จึงถามว่าเธอพอจะทำอาหารไปส่งให้หน่อยได้ไหม ซึ่งซางอิ๋งก็ปฏิเสธกลับไปอย่างมีมารยาท โดยบอกว่าตนกำลังยุ่งบอดี้การ์ดโทรมารายงานอย่างลังเลใจว่าเจ้านายอารมณ์เสียหนักมาก ไม่ยอมให้ความร่วมมือในการรักษา เอาแต่ขว้างปาข้าวของ ก่อนถามว่าคุณซางพอจะมาช่วยเกลี้ยกล่อมหน่อยได้ไหม ซางอิ๋งตอบไปว่าเธอเกลี้ยกล่อมไม่ได้หรอก รบกวนพวกเขาทนเอาหน่อยแล้วกันพ่อบ้านโทรมาพูดจาอ้ำอึ้งว่าเจ้านายอารมณ์ไม่ดี บ่นว่าอยากเจอเธอ ซางอิ๋งบอกแค่ว่ารับทราบแล้ว จากนั้นก็วางสายไปเธอไม่ได้ไปหาเขาแม้แต่ครั้งเดียวในที่สุด ก็ถึงวันที่ต้องออกเดินทางซางอิ๋งตรวจสอบเอกสารและกระเป๋าเดินทางที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดพลาด มือของเธอเพิ่งจะเอื้อมไปจับลูกบิดประตู…แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้

“ถิงเซิน...” เสียงสะอื้นที่ตั้งใจดัดให้อ่อนหวานของจงหว่านอวี๋ดังมาจากปลายสาย ท่ามกลางความเงียบสงัดของฉากหลัง “ที่นี่... ไฟดับน่ะ มืดไปหมดเลย ฉันอยู่คนเดียวรู้สึกกลัว... นายช่วยมาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”ลั่วถิงเซินมองดูบ้านอันว่างเปล่า เย็นเยียบและไร้ซึ่งไออุ่นของผู้คน สลับกับมองกระดาษโน้ตที่มีคำว่า "เราเลิกกันเถอะ" ในมือ ความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้และความรู้สึกอยากจะหนีไปให้พ้นพลันเกาะกุมจิตใจในทันทีที่นี่มันเงียบเกินไป เงียบซะจนทำให้เขารู้สึกใจคอไม่ดี“รออยู่นั่นแหละ” เขาแทบจะตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด ก่อนคว้ากุญแจรถแล้วหันหลังเดินออกไป ราวกับมีสัตว์ร้ายกำลังวิ่งไล่ตามอย่างไรอย่างนั้นเขาต้องการเสียงอะไรก็ได้ ต้องการไออุ่นของใครสักคน เพื่อมาขับไล่ความเงียบเหงาที่ชวนให้อึดอัดแทบขาดใจในห้องนี้ที่พักของจงหว่านอวี๋มืดสนิทอย่างที่บอกจริง ๆ มีเพียงแสงริบหรี่จากเทียนไม่กี่เล่มบนเชิงเทียนเท่านั้นเธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาติน นั่งขดตัวอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงเปิดประตู ก็รีบพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของลั่วถิงเซินทันทีราวผีเสื้อน้อยผู้ตื่นตกใจ“ถิงเซิน! ในที่สุดนายก็มาแล้ว!”กลิ่นน้ำหอมที