ความรักคือการไถ่บาป แต่คำโกหกไม่ใช่

เมื่อหมอเห็นว่าฉันตาบอด แถมยังมาเอาเด็กออกเพียงลำพัง น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความสงสาร

“การเอาเด็กออกไม่ใช่การผ่าตัดเล็ก ๆ นะครับ ครอบครัวของคุณล่ะ ไม่ต้องโทรเรียกพวกเขามาอยู่เป็นเพื่อนเหรอ”

ฉันส่ายหน้า

“ฉันไม่มีครอบครัวค่ะ”

สิบปีก่อน พ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เป็นตระกูลสวี่ที่รับฉันกลับบ้าน

พ่อแม่ของฉันกับตระกูลสวี่เป็นเพื่อนเก่าแก่กัน ฉันกับสวี่จือเหิงเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกัน เขาเคยบอกว่าจะดูแลฉันตลอดไป

จนกระทั่งการปรากฏตัวของเจียงเหยา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เจียงเหยาเป็นคนโดดเด่นและเปิดเผย สวี่จือเหิงจึงถูกเธอดึงดูดอย่างไม่รู้ตัว

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็กลายเป็นองครักษ์พิทักษ์เจียงเหยา

แม้ว่าต่อมาเจียงเหยาจะแต่งงานไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงรักเธอ

ในอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น ฉันกับเจียงเหยาต่างก็อยู่บนรถ เรากำลังเดินทางไปเข้าร่วมการแข่งขันวาดภาพระดับนานาชาติด้วยกัน

ฉันคิดมาตลอดว่าเป็นอุบัติเหตุที่พรากดวงตาของฉันไป แต่กลับคิดไม่ถึงว่าคนที่ตาบาดเจ็บคือเจียงเหยา

สวี่จือเหิงแย่งชิงดวงตาของฉันไปเพื่อรักษาเธอ

หลายปีมานี้ที่เขาทำดีกับฉัน เป็นเพียงความรู้สึกผิดและการชดเชยเท่านั้น

ทว่าฉันกลับมองว่ามันคือการไถ่บาปของชีวิต และเข้าใจผิดคิดว่าเป็นความรัก

ช่างน่าขำสิ้นดี

ฉันก้มหน้าลง เซ็นชื่อในใบยินยอมการผ่าตัด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา การผ่าตัดก็เสร็จสิ้น

ฉันนอนรอดูอาการอยู่ในห้องพักฟื้น เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น คนที่โทรเข้ามาคือสวี่จือเหิง

“หนิงหนิง ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่ออกไปกับคนรับใช้ เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปรับนะ”

“เธอมองไม่เห็น อยู่ข้างนอกคนเดียวมันอันตราย ฉันเป็นห่วงนะ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน

แต่ฉันกลับสัมผัสถึงความจริงใจของเขาไม่ได้อีกแล้ว

ฉันข่มอารมณ์ในใจลง

“ฉันอยู่บ้านแล้วรู้สึกอุดอู้นิดหน่อยก็เลยออกมาเดินเล่น ตอนนี้กำลังจะกลับแล้ว”

หลังจากวางสาย ฉันก็ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าและลุกออกมา

ตอนไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล ฉันเผลอเดินชนเข้ากับคนคนหนึ่งอย่างจัง และตอนฉันกำลังจะล้มก็มีคนประคองขึ้นมา

“ขอโทษครับ ผมไม่ได้สังเกตว่าคุณตาบอด”

คนคนนั้นรีบเอ่ยปากขอโทษฉันทันที

ฉันส่ายหน้าให้เขาเพื่อบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร

แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยมือ ซ้ำยังเอื้อมมือมาถ่างตาฉันออก แล้วพึมพำว่า

“ตาของคุณรักษาง่ายมาก แค่ผ่าตัดปลูกถ่ายกระจกตาก็กลับมามองเห็นได้แล้ว ทำไมถึงปล่อยทิ้งไว้ตั้งนานขนาดนี้ล่ะ”

ฉันหายใจสะดุด ก่อนเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“คุณกำลังจะบอกว่าตาของฉันกลับมามองเห็นได้อีกครั้งใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ ผมเป็นจักษุแพทย์คนใหม่ของโรงพยาบาลนี้ ตาของคุณรักษาให้หายได้นะ”

ในหัวของฉันอื้ออึงไปหมด ความคิดล่องลอยไปถึงเมื่อสองปีก่อน

ครึ่งปีหลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ สวี่จือเหิงพาฉันตระเวนไปตามโรงพยาบาลใหญ่ ๆ ทั้งในและต่างประเทศ เพื่อรักษาตาของฉัน

หมอทุกคนล้วนบอกว่าตาของฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่มีทางกลับมามองเห็นได้อีกแล้ว

แต่ตอนนี้กลับมีคนบอกฉันว่ารักษาให้หายได้

ความคิดอันบ้าบิ่นขึ้นมาในใจของฉัน

หรือว่าสวี่จือเหิงคอยขัดขวางไม่ให้ฉันรักษาดวงตามาตลอดงั้นเหรอ

ฉันแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกลับมาที่บ้าน

พอก้าวเข้าประตูมา สวี่จือเหิงก็รวบตัวฉันเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขนทันที

น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความกังวล

“อากาศหนาวขนาดนี้ ร่างกายเธอเองก็ไม่สะดวก อย่าออกไปไหนมาไหนคนเดียวเลย คราวหน้าถ้าจะออกไปข้างนอกก็ให้คนขับรถกับคนรับใช้ไปเป็นเพื่อนเถอะ ไม่งั้นฉันก็เป็นห่วง”

“หิวแล้วใช่ไหม เราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ ฉันให้คุณป้าทำปลาต้มพริกของโปรดของเธอไว้ด้วยนะ”

สิ้นเสียง เขาก็อุ้มฉันขึ้นมาแล้วเดินตรงไปยังห้องอาหาร

บนโต๊ะอาหาร สวี่จือเหิงคอยแกะก้างปลาให้ฉันตลอด รอจนฉันวางตะเกียบลง เขาถึงได้เริ่มกินข้าว

เพียงแต่ความเอาใจใส่ของเขา มันเปลี่ยนรสชาติไปจากใจฉันตั้งนานแล้ว

หลังมื้อค่ำ เขาอ้างว่าบริษัทมีประชุมแล้วรีบร้อนจากไป

ฉันเอาโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหาชื่อบริษัทของสวี่จือเหิง แล้วกดเปิดดูแจ้งเตือนข่าวสารล่าสุด

ฉันมองไม่เห็น จึงทำได้เพียงพึ่งให้เสียงบรรยายในโทรศัพท์อ่านข้อความออกมา

“คืนนี้ สวี่ซื่อกรุ๊ปทุ่มเงินมหาศาลประมูลผลงานชิ้นใหม่ของจิตรกรเจียงเหยา”