บทที่ 6

หลายวันมานี้จางซูเจียวขบคิดหาหนทางยกเลิกสัญญาหมั้นหมายตลอดเวลา นางรู้สึกอุดอู้เหลือเกินจึงไปขอมารดาออกไปเที่ยวข้างนอกเพื่อผ่อนคลายอารมณ์สักเล็กน้อย

          “ลี่ถัง เราไปกันเถิด” จางซูเจียวเปลี่ยนอาภรณ์ในชุดทะมัดทะแมงเรียบร้อยและพร้อมเดินทาง

          “คุณหนูไม่นั่งรถม้าหรือเจ้าคะ” ลี่ถังเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนไม่สั่งให้ไปเตรียมรถม้าดั่งเคย

          “ไม่ล่ะ วันนี้ข้าอยากเดินเล่นในเมือง” นางพูดจบก็หันหลังหมายจะออกจากเรือนทันที สายตาพลันปะทะกับดวงตาคมกล้าคู่หนึ่ง ตรึงร่างของหญิงสาวให้ชะงักอยู่กับที่ เป็นอาเอินที่ยืนรออยู่ด้านหน้าเรือน เขาสาวเท้าเข้ามาประสานมือคำนับ

          “ขออภัยขอรับ วันนี้คุณหนูจะออกไปข้างนอกใช่หรือไม่”

          “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” จางซูเจียวแปลกใจ

          “บ่าวพักร่างกายครบสามวันแล้วขอรับ ตอนนี้บ่าวหายดีแล้ว”

          จางซูเจียวนิ่งคิดไปชั่วขณะ ก็จำได้ว่าตนนั้นได้สั่งให้เขาพักจริง ๆ หลายวันมานี้นางมัวแต่ขบคิดเรื่องอื่น จนลืมเลือนเรื่องของเขาไปโดยสิ้นเชิง นางกวาดตามองขึ้นลงสำรวจร่างกายของชายหนุ่ม

          “เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่าแผลนั้นหายดีแล้ว”

          “บ่าวแน่ใจขอรับ” อาเอินยังก้มหน้าตอบหญิงสาว

          “เช่นนั้นพวกเราก็ออกไปเดินเล่นกันเถิด” ว่าแล้วจางซูเจียวก็เดินนำออกไปอย่างอารมณ์ดีโดยมีลี่ถังและอาเอินเดินตามข้างหลัง

          วันนี้นางอยู่ในชุดสีฟ้าสดใส มือบางโบกพัดไปมาระหว่างเดิน ดวงตางามมองไปยังสองข้างทางที่มีร้านค้าเรียงรายเต็มตามทาง เมื่อนางได้ออกมาปลดปล่อยอารมณ์ข้างนอกใบหน้างามก็ปรากฏรอยยิ้มหวานอย่างลืมตัว

          เดิมทีอาเอินก็ชมชอบรอยยิ้มของจางซูเจียวมากแล้ว ยามโฉมงามอารมณ์แจ่มใสก็ยิ่งช่วยเสริมให้นางดูงามขึ้นเป็นเท่าตัว โดยปกติแล้วจางซูเจียวชอบสวมใส่อาภรณ์สีเขียวสบายตา พอวันนี้นางใส่ชุดสีฟ้าอ่อนทำให้นางดูนางน่ารักสดใสสมวัย

          ยามนี้จางซูเจียวเบิกบานยิ่งนัก เมื่อสอดส่องสายตาไปเห็นร้านขายถังหูลู่ สองเท้าของนางจึงรีบก้าวไปหมายต้องลิ้มรสสักไม้หนึ่งทันที โดยไม่รอสองคนด้านหลังที่เดินตามนางอย่างรีบร้อน

          “คุณหนูรอบ่าวด้วยเจ้าค่ะ” ลี่ถังพูดพลางสาวเท้าเร็วขึ้นด้วยกลัวว่าจะคลาดกับคุณหนูของตน

          “ คุณหนู ค่อย ๆ เดินก็ได้เจ้าค่ะ ร้านค้าไม่หนีท่านไปไหนเลย”

          ‘ท่านทำให้ข้าตกใจแทบแย่’ ลี่ถังบ่นในใจพลางจ่ายเงินให้คุณหนูของตนที่ตอนนี้สนใจเพียงแต่ถังหูลู่ในมือ

          ลี่ถังเป็นสาวใช้ประจำตัวจางซูเจียวมานานหลายปี แต่ก็ไม่เคยเห็นคุณหนูของตนในแบบนี้มาก่อน อาจจะเนื่องด้วยจากตนนั้นไม่เป็นที่โปรดปรานเท่ากับเจี่ยลี่ ทำให้ในหลายครั้งที่ออกไปข้างนอกตนนั้นไม่ได้ติดตามไป มีเพียงเจี่ยลี่เท่านั้นที่ได้ออกไปรับใช้คุณหนูที่นอกจวน

          แม้ว่าจางซูเจียวจะไม่ใช่คุณหนูประเภทกุลสตรีในห้องหอแต่เรื่องของกิริยามารยาทของนางก็ไม่ได้ขาดจากการอบรมที่เข้มงวดจากหลิ่วลู่เสียนผู้เป็นมารดาที่มาจากตระกูลนักปราชญ์บัณฑิต ดังนั้นการแสดงออกว่าชื่นชอบอย่างเปิดเผยเช่นนี้จึงไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อน

          “คุณหนูชอบถังหูลู่ตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ” ลี่ถังเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะโดยปกติแล้วจางซูเจียวนั้นจะชื่นชอบขนมกุ้ยฮวาเสียมากกว่า

          “ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากกินก็เท่านั้น” ว่าแล้วจางซูเจียวก็ลงมือกัดถังหูลู่ในมือทันทีพลางปรายตามองอาเอินที่ยืนนิ่งทางด้านหลังไม่ไหวติง

          ใช่แล้ว เมื่อก่อนนางไม่เคยกินขนมชนิดนี้มาก่อน แต่ทว่าเขาผู้นั้นหรือก็คืออาเอิน เป็นคนหยิบยื่นให้นาง นางจำได้ว่าตอนนั้นนางอยู่ในอารมณ์หดหู่จากการสูญเสียบิดา มารดาและพี่ชาย ภายในใจมีทั้งความเศร้าความสิ้นหวังปะปนไปมา หากจมูกกลับได้กลิ่นหอมหวานจากถังหูลู่ไม้นั้นปลอบประโลมจิตใจของนาง

          หลังจากที่พวกนางเดินไปมาตลอดทั้งวันจนล่วงเข้าสู่ยามเซิน ท้องของนางก็เริ่มส่งเสียงประท้วงออกมา

          “พวกเจ้าหิวหรือยัง เราไปหาอาหารเลิศรสกินกันเถิด” จางซูเจียวกล่าวโดยไม่รอคำตอบใด ๆ จากบ่าวทั้งสองคน ตอนนี้รสชาติหวานอมเปรี้ยวของถังหูลู่ไม้นั้นเรียกน้ำย่อยจนทำให้นางอยากอาหารจนไม่คิดจะสนใจเรื่องอื่นเสียแล้ว

          ภัตตาคารฮุ่ยลี้

          จางซูเจียวนับเป็นลูกค้าหน้าใหม่ของภัตตาคารแห่งนี้ ที่นี่นับว่าเป็นร้านอาหารชั้นยอดภายในเมืองหลวงแล้ว เพียงนางเดินผ่านประตูเข้ามา เสี่ยวเอ้อประจำร้านก็ออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อมพร้อมพาพวกนางขึ้นไปยังห้องรับรองชั้นบนหลังจากที่นางแจ้งความประสงค์ออกไป

          ระหว่างที่เดินอยู่บนระเบียงจางซูเจียวพลันเห็นเจี้ยนเจี่ยงกั้วที่กำลังเดินออกมาจากห้องรับรองอีกห้องพอดี

          เจี้ยนเจี่ยงกั้วเห็นจางซูเจียวจึงส่งรอยยิ้มมาให้ ส่งผลให้ร่างของนางที่กำลังเดินหยุดชะงักทันที

          “คุณหนูจาง” เจี้ยนเจี่ยงกั้วกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ช่างบังเอิญเหลือเกิน ข้าเพิ่งกลับจากค่ายทหารของบิดาท่าน ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอท่านที่นี่”

          “หม่อมฉันจางซูเจียว ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ” จางซูเจียวได้สติก็ถวายคำนับทันที

          “ไม่ต้องมากพิธีไป คนกันเองทั้งนั้น”         เจี้ยนเจี่ยงกั้วกล่าวอย่างอารมณ์ดี “ไม่ทราบว่าคุณหนูจางสนใจนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับข้าหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

          “เห็นทีจะไม่เหมาะสมเพคะ อีกอย่างวันนี้หม่อมฉันต้องการความเป็นส่วนตัว ต้องขออภัยองค์รัชทายาทด้วยเพคะ” จางซูเจียวรีบเอ่ยและยอบกายคำนับลา และเดินไปยังห้องรับรองที่เสี่ยวเอ้อจัดเตรียมไว้ให้ตนเองทันที

          เจี้ยนเจี่ยงกั้วยืนมองตามหลังร่างบางอย่างสนใจ ตัวเขาเองเป็นถึงรัชทายาทพร้อมทั้งได้สมยานามยอดบุรุษที่บรรดาสตรีต่างหมายปองและต้องการถวายตัวให้ แต่ทว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลจางผู้นี้ไม่ธรรมดา อีกทั้งยังเป็นถึงว่าที่คู่หมั้นจากคำสัญญาของเสด็จแม่ เดิมทีตนเองนั้นไม่เห็นด้วย แต่เมื่อไปถึงยังค่ายทหารและได้เห็นใบหน้านี้ อีกทั้งรูปโฉมของนางได้สะกดใจให้เขาผู้นี้ยอมรับการหมั้นหมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ยังรวมถึงอำนาจของแม่ทัพจาง หากเขานั้นได้แต่งนางเข้าตำหนักบูรพาก็ย่อมเปรียบเสมือนว่าเขามีขุมอำนาจหนุนหลังที่แข็งแกร่ง และมีประโยชน์ต่อการช่วงชิงบังลังก์ในภายภาคหน้า

          เจี้ยนเจี่ยงกั้วยืนนิ่งพร้อมยกยิ้มที่มุมปาก หลังจากที่จางซูเจียวเดินเข้าห้องรับรองไปแล้ว เขาก็หันหลังกลับเดินออกไปพร้อมสั่งงานกับองครักษ์ข้างกายทันที โดยไม่รับรู้ถึงสายตาคมกริบจากผู้คุ้มกันของหญิงสาวที่จับจ้องมาที่ตน

          ด้านจางซูเจียวก็กำลังปรับอารมณ์ของตนไม่ให้หมดสนุกเพื่อเอาเวลามาเพลิดเพลินกับการกินดีกว่าต้องทนนึกถึงหนังหน้าชายชั่วผู้นั้น จากนั้นจึงเริ่มสั่งอาหารทันทีอาทิ ลูกชิ้นหัวสิงโตน้ำแดง หมูเหลี่ยมอบ ข้าวผัดหยางโจว ปลานึ่งพริกสับ ฯลฯ เมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนนั้นสั่งอาหารมากจนเกินไปแล้ว ลี่ถังจึงรีบยับยั้งทันทีแต่ก็ไม่เป็นผล

          ทำให้ตอนนี้บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสถึงสิบกว่าจานเลยทีเดียว

          “คุณหนูกินคนเดียวหมดหรือเจ้าคะ” ลี่ถังอดถามออกมาไม่ได้ อาหารพวกนี้คุณหนูของนางก็สามารถสั่งให้แม่ครัวในจวนทำก็ได้ไม่ใช่หรือ

          “ใครว่าข้าจะกินคนเดียว พวกเจ้าต้องช่วยข้า”จางซูเจียวเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

          “อาหารพวกนี้ ท่านพี่เคยบอกว่าที่นี่ทำได้อร่อยมากทีเดียว แม้แต่แม่ครัวในจวนก็ไม่อาจเทียบ พวกเจ้าต้องลองชิมเป็นเพื่อนข้า ห้ามขัดใจข้า” จางซูเจียวเอ่ยสั่งทันทีเมื่อเห็นว่าลี่ถังกำลังจะเอ่ยท้วง

          “แต่ว่าคุณหนูเจ้าคะ”

          “ไม่มีแต่ กิน ๆ” จางซูเจียวไม่รอช้านางรีบคีบอาหารให้ลี่ถังและอาเอินทันที จากนั้นนางจึงเริ่มกินบ้าง

          หลังจากที่ทั้งสามคนจัดการอาหารทั้งโต๊ะเสร็จเวลาก็ล่วงเข้าสู่ยามโหย่วเสียแล้ว จางซูเจียวกินเสียจนแน่นท้อง ลี่ถังจึงสั่งชาย่อยอาหารมาให้คุณหนูของตน เมื่อเห็นว่าพลบค่ำแล้วจางซูเจียวกลัวมารดาจะเป็นห่วงจึงสั่งให้ลี่ถังกลับไปแจ้งที่จวนก่อน แต่ทว่าลี่ถังลังเลเนื่องจากไม่ต้องการปล่อยให้คุณหนูของตนอยู่ลำพังสองต่อสองกับผู้คุ้มกันคนใหม่

          “เจ้าไม่ต้องกลัว อาเอินไม่ทำอันตรายข้าหรอก” จางซูเจียวเอ่ย ส่วนอาเอินนั้นตลอดเวลาแทบไม่พูดจาอะไรนอกจากก้มหน้ากินอาหารที่จางซูเจียวคีบให้เท่านั้น

          “แต่ว่าคุณหนู เช่นนี้ไม่เหมาะสมนะเจ้าคะ” ลี่ถังเอ่ยด้วยความกังวล

          “ข้าไม่อยากให้ท่านแม่ต้องเป็นห่วง ข้าเพียงแค่รอให้เสี่ยวเอ้อนำน้ำชามาให้เพียงเท่านั้น เจ้าไม่ต้องกังวล จวนแม่ทัพก็อยู่ใกล้เพียงแค่นี้เอง” จางซูเจียวเอ่ยตัดบท เมื่อสาวใช้ประจำตัวเห็นว่าตนเองนั้นไม่สามารถเอ่ยท้วงใด ๆ ได้แล้ว ลี่ถังจึงเดินทางกลับจวนไปแจ้งกับฮูหยินของตนตามคำสั่งของจางซูเจียว