บทที่ 7

“อ๊ะ เจ็บ” ดวงตาของจางซูเจียวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาจากแสงที่แยงตาลอดผ่านม่านสีทึบ จางซูเจียวกะพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะชะงักค้าง ดวงตาเรียวกวาดไปทั่วห้องที่คุ้นตาแห่งนี้ มือเรียวบางยกขึ้นนวดขมับที่ด้วยอาการปวดศีรษะเล็กน้อย

          “ที่นี่ที่ไหน” จางซูเจียวเอ่ยพึมพำ พยายามนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น มือบางกวาดไปทั่วเตียงจนสะดุดกับรอยนูนข้างกายตนเอง “อ๊ะ!”

          จางซูเจียวสะดุ้งด้วยความตกใจ ชักมือกลับทันที ก่อนจะพยายามลุกขึ้นนั่ง นางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเจ็บเสียดไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกนี้มิใช่ว่านางไม่เคยผ่านมา เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่ ! ทันทีที่นางนั่งสำเร็จผ้าห่มที่คลุมร่างบางอยู่ก็หล่นลงเผยให้ร่างกายอวบอิ่มที่เปล่าเปลือย มีรอยจ้ำสีเข้มอยู่ประปรายเต็มทรวงอกไปหมด

          “ทำไม...” ดวงตาโตมองสำรวจร่างก่อนจะอ้าปากค้างด้วยตกใจ นางจึงตัดสินใจเปิดที่คลุมหน้าคนด้านข้างนางทันที

          อาเอิน !!!

          “เกิดอะไรขึ้น อ๊ะ” จางซูเจียวตกใจรีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยตัวเองทันที จนทำให้คนข้างกายลืมตาตื่นขึ้น

          ตึก...ตัก...ตึก

          เถ้าแก่แจ้งว่า คุณหนูอยู่ห้องเจ้าคะฮูหยิน...

          ไปรีบเข้าไปดู ซูเอ๋อร์ ลูกแม่...

          เสียงเรียกของมารดารวมถึงฝีเท้าด้านนอกทำให้นางตกใจทำอะไรไม่ถูก ทันใดนั้นเสียงประตูห้องก็เปิดออกกว้างทันที อาเอินที่ได้สติขึ้นมารีบลุกขึ้นปิดบังร่างของจางซูเจียวทันที

          “ซูเอ๋อร์ ! เจ้า ! เจ้าทำอะไรลูกข้า !” หลิ่วลู่เสียนที่เดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเอ่ยเรียกบุตรสาวด้วยความตกใจ

          เสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมเสียงของเหล็กของชุดเกราะกระทบกันดังเข้าใกล้อีกระลอก ทำให้จางซูเจียวหันมามองที่หน้าประตูอีกครั้ง

          “ท่านพ่อ ท่านพี่...”

          จางเจียวจิ้นและจางเจียวก็ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง สายตาคมมองไปยังบนเตียงที่มีชายหญิงคู่หนึ่งอยู่ภายใต้ผ้าห่ม แค่มองร่างของบุตรสาวที่มีเพียงผ้าคลุมร่างกายก็เดาได้ไม่ยากว่าเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าคมคล้ำที่ผ่านการคร่ำศึกมานักต่อนักเผยความเกรี้ยวกราดขึ้นมาจนทำให้บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่น

          “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น !!” จางเจียวจิ้นตวาดเสียงก้อง

          “ท่านพ่อ...ลูก”

ก่อนที่จางซูเจียวจะได้เอ่ยอะไรออกไป จางเจียวคุนที่อยู่ข้างกายบิดาก็กระชากร่างชายหนุ่มที่เปล่าเปลือยลงมาจากเตียงด้วยพละกำลังที่เขามีตามด้วยกระแทกฝ่าเท้าใส่ จนร่างหนาของชายหนุ่มกระเด็นไปชนผนังห้องเสียงดัง โครม ! ร่างหนาคู้งอตัวลงไปกับพื้นห้อง

“เจ้าทำอะไรน้องสาวข้า !” จางเจียวคุนไม่ถามเปล่าพร้อมระเบิดโทสะลงหมัดกับชายหนุ่มทันที

“ท่านพ่อ...” จางซูเจียวสะอื้นด้วยความรู้สึกผิด “ท่านพ่อ ท่านพี่ ได้โปรดอย่าทำร้ายอาเอิน”

“เจ้าโดนมันทำร้ายใช่หรือไม่” จางเจียวจิ้นถามเสียงเข้ม

“ลูก...อึก” ก่อนที่จะตอบอะไรกับบิดาตนเอง ความทรงจำต่าง ๆ ได้ไหลเข้ามาราวกับแม่น้ำเชี่ยวจนร่างบางต้องกุมขมับ แววตากลมโตที่เจือไปด้วยน้ำตาสั่นไหวด้วยความตกใจ

พลั๊ก ! จางเจียวคุนซัดฝ่ามือไปที่ชายหนุ่มบนพื้น

จางซูเจียวพลันได้สติจับผ้าห่มที่คลุมตัวเองไว้แน่นพยายามที่จะก้าวลงจากเตียงเพื่อไปปกป้องชายหนุ่ม แต่ทว่าจางเจียวจิ้นที่เห็นท่าทางของบุตรสาวก็มาขวางทันที ฝ่ามือหยาบตบลงไปที่ใบหน้าของบุตรสาวทันที เพียะ !

“เจ้าจะปกป้องมันทำไม ตอบพ่อมา”

จางเจียวจิ้นเห็นท่าทีของบุตรสาวที่เอาแต่ก้มหน้านิ่งเงียบไม่ตอบคำถามของตนก็ยิ่งโกรธเกรี้ยว เหวี่ยงเท้าไปเตะชายหนุ่มบนพื้นอีกรอบ จนร่างหนากระอักเลือดออกมา จากนั้นสั่งให้ทหารนำตัวชายหนุ่มไปคุมขังเพื่อสอบสวนและสั่งให้หลิ่วลู่เสียนนำตัวบุตรสาวกลับไปที่จวน

จางเจียวจิ้นมองบุตรสาวด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะก้าวท้าวออกจากห้อง หลิ่วลู่เสียนและลี่ถั่งเข้าไปพยุงร่างบางของจางซูเจียวที่บนพื้นทันที

“ฮึก...คุณหนูเจ้าคะ” ลี่ถังร้องไห้สะอึกสะอื้น เข้ามาประคองหญิงสาว “บ่าวไม่น่าให้ท่านอยู่กับชายชั่วผู้นี้เพียงลำพังเลยเจ้าค่ะ”

“ซูเอ๋อร์ แม่เป็นห่วงเจ้ายิ่งนัก เจ้าหายตัวไปทั้งคืนจนแม่ต้องให้องครักษ์ไปตามท่านพ่อกับท่านพี่ของเจ้า ฮึก” หลิ่วลู่เสียนพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งด้วยผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน

“ซูเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้นกับลูก จงเล่าให้แม่ฟัง” หลิ่วลู่เสียนเช็ดน้ำตาบนหน้าของตนเองจากนั้นสำรวจร่างกายของบุตรสาวพร้อมเอ่ยถามทันที

“ลูก...ลูกจำไม่ได้เจ้าคะ ท่านแม่ ลูกขอโทษ” จางซูเจียวก้มหน้า “แต่อาเอินไม่ผิดนะเจ้าคะ”

“เจ้าปกป้อง มันผู้นั้นงั้นหรือ ! ” หลิ่วลู่เสียนตวาดเสียงใส่บุตรสาวด้วยความตกใจ

“...” จางซูเจียวไม่ตอบคำถามใด ๆ กับมารดานอกจากก้มหน้า

“เช่นนั้นก็กลับไปคุยกันที่จวนเถิด” เมื่อหลิ่วลู่เสียนเห็นบุตรสาวเอาแต่ก้มหน้านิ่งเงียบจึงสั่งให้กลับจวนตามผู้สามีทันที

“เจ้าค่ะท่านแม่” จางซูเจียวเอ่ยตอบเสียงเบา จากนั้นก็ให้ลี่ถังเข้ามาช่วยนางแต่งตัว

         

ทันทีที่จางซูเจียวก้าวท้าวเข้าไปภายในจวน กลางลานบ้านก็มีร่างหนาที่เปลือยทอนบน ทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือดและรอยแส้ซึ่งกำลังโดนบ่าวรับใช้ลงโทษตามที่บิดาของตนสั่ง

จางซูเจียวรีบรุดไปปกป้องชายหนุ่มทันที โดยไม่ฟังเสียงห้ามของมารดาและสาวใช้ ร่างบางพุ่งไปรับแส้ที่กำลังฟาดโดนเนื้อเปลือยของร่างหนาทันที

ฟุบ !

“ซูเอ๋อร์ !” จางเจียวจิ้นตวาดดังขึ้นอย่างเดือดดาล เมื่อเห็นท่าทางปกป้องของบุตรสาว ยิ่งเห็นบุตรสาวเป็นห่วงคนที่คร่าความบริสุทธิ์ของนางก็ยิ่งโมโห จึงตะโกนสั่งโดยไม่ไถ่ถามใด ๆ ต่อทั้งสิ้น

“งามหน้ายิ่งนัก ดี ! เช่นนั้นก็จงแต่งงานกับมันเสียเถิด และย้ายออกจากเมืองหลวงไป ข้าจะมอบบ้านบรรพบุรุษในเมืองโจวหยางให้เจ้า แล้วเจ้าอย่าได้กลับมาที่เมืองหลวงแห่งนี้อีก”

สิ้นเสียงคำสั่งของจางเจียวจิ้น หลิ่วลู่เสียนก็รีบเข้าห้ามปรามทันทีแต่ไม่เป็นผล ทำให้นางร้อนใจจนเป็นลมไปทันที โดยที่มีลู่มามาเข้าประคองนางได้ทันท่วงที

“ท่านพ่อ ใจเย็น ๆ ก่อนขอรับ” จางเจียวคุนเห็นบิดาสั่งการออกไปก็รีบเอ่ยคัดค้านทันที

จางเจียวจิ้นเมื่อเห็นฮูหยินของตัวสลบไปพลันได้สติ รีบเรียกให้บ่าวรับใช้ตามหมอมาดูอาการของหลิ่วลู่เสียนทันที

“ซูเอ๋อร์ เจ้ากลับเรือนไปก่อน” จางเจียวคุนรีบบอกให้น้องสาวกลับเรือนหลังจากนั้นก็เดินตามบิดาที่อุ้มมารดาเข้าเรือนไป

“ท่านพี่...” จางซูเจียวเอ่ยเรียกเสียงเบา ทว่าจางเจียวคุนยกมือขึ้นห้าม ส่ายหน้าไปมาแล้วเดินจากไปโดยไม่พูดจาใด ๆ

“ฮึก คุณหนูเจ้าคะ เจ็บหรือไม่” ลี่ถังเข้ามาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นทว่าจางซูเจียวห้าม

“เจ้าช่วยข้าพาอาเอินไปทำแผลที่เรือนก่อน”

“แต่ว่า...” ลี่ถังอึกอักไม่ยอมทำตาม

“ไม่มีแต่ เจ้าเห็นข้าเป็นคุณหนูของเจ้าอยู่หรือไม่”

“โถ่ คุณหนูเจ้าคะ อย่ากล่าวเช่นนี้”

“เช่นนั้นก็ทำตามที่ข้าบอก” จางซูเจียวเอ่ยเสียงเด็ดขาด

“เจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง อาเอิน” จางซูเจียวเอ่ยถามชายหนุ่มที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดพลางสำรวจว่าบาดเจ็บที่ใด

“คุณหนู...” อาเอินเรียกจางซูเจียวเสียงแหบแห้งจากนั้นก็สลบไปทันที

“อาเอิน !” จางซูเจียวประคองรับร่างหนาพลางเรียกชื่อของชายหนุ่ม แต่เมื่อเห็นว่าเพียงสลบเท่านั้น

จางซูเจียวจึงบ่าวอยู่รอบข้างให้ช่วยกันประคองร่างหนากลับไปที่เรือนของตนเองเพื่อทการรักษาบาดแผลที่เกิด

ลี่ถังถือถังน้ำก่อนจะก้าวท้าวเข้าไปในเรือนมองไปยังคนหมดสติที่อยู่บนเตียงและคุณหนูของตนเองที่กำลังเช็ดเนื้อตัวของชายหนุ่มอยู่อย่างไม่รังเกียจ

“คุณหนู ให้บ่าวเช็ดให้นะเจ้าคะ” ลี่ถังรีบเข้าไปช่วยจางซูเจียว

“ไม่เป็นไร ข้าทำเอง ลี่ถังเจ้าไปเตรียมต้มยาเถิด” จางซูเจียวเอ่ยเสียงเบา พลางเช็ดตัวของอาเอินอย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่านางจะทำให้ชายหนุ่มเจ็บ

“แล้วเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ เมื่อครู่นายท่านโมโหมากถึงกับจะให้ท่านแต่งงานกับคนผู้นี้ แล้วให้ท่านออกนอกเมืองหลวงอีก” ลี่ถังเอ่ยด้วยความกังวล

“ในเมื่อเกิดขึ้นเช่นนี้แล้ว คงไม่มีใครช่วยข้าได้หรอก” จางซูเจียวก้มหน้าเศร้า

“คุณหนู เกิดอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ” ลี่ถังมองจางซูเจียวด้วยความสงสารผู้เป็นนาย

จางซูเจียวไม่ตอบคำถามของลี่ถัง นางวางผ้าที่เต็มไปด้วยลงในถังน้ำ จากนั้นลงมือทายาให้ชายหนุ่มเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว มือเรียวบางเอื้อมไปลูบหน้า ‘สามี’ ของนางด้วยสายล้ำลึก

“ข้าว่าทุกอย่างเป็นเช่นนี้ คงเป็นชะตาฟ้าลิขิต”

...เห็นว่าชาตินี้ ฟ้าคงลิขิตให้ข้าตอบแทนท่านเช่นนี้...