บทที่ 5

ยามโหย่วในจวนแม่ทัพ มีเพียงสองแม่ลูกที่นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะ ซึ่งโดยปกติแล้วจะต่างคนต่างรับประทานกันในเรือนของตน แต่เนื่องจากทั้งคู่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงจวนและรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง จึงให้บ่าวตั้งสำรับที่เรือนกลาง เมื่อจัดการมือาหารมื้อนั้นเสร็จเรียบร้อย จางซูเจียวก็เอ่ยลามารดาเพื่อกลับเรือนของตนเอง

หลังจากที่คุยกันเรื่องการหมั้นหมายบนรถม้าจบ จางซูเจียวก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไรกับมารดาถึงเรื่องนั้นอีกแต่ทว่าในหัวของนางนั้นก็เพียรพยายามคิดหาทางออกให้ตนเองอยู่ตลอดเวลาและจางซูเจียวก็วุ่นวายอยู่กับการหาวิธีปกป้องตระกูลจากการหมั้นหมายในครั้งนี้เช่นเดิม นางต้องการหาหนทางให้ทั้งตระกูลรอดพ้นจากความอัปยศและไม่ต้องการที่จะสูญเสียคนในครอบครัวไปแม้แต่คนเดียว

“คุณหนูต้องการอะไรหรือไม่เจ้าคะ” เสียงของเจี่ยลี่ดึงสติของจางซูเจียวให้ออกจากภวังค์ความคิด

“เอ๊ะ เจี่ยลี่ เจ้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร” จางซูเจียวมองหน้าเจี่ยลี่พลางกวาดตามอง “แล้วลี่ถังไปไหน”

“บ่าวให้ลี่ถังไปยกชากาใหม่มาให้คุณหนูเจ้าค่ะ” เจี่ยลี่ยิ้มประจบ

“บ่าวได้ยินว่าคุณหนูไปพบนายท่านที่ค่ายทหารและได้พบกับองค์รัชทายาทด้วยใช่ไหมเจ้าคะ ท่านเขยเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

หากเป็นเมื่อก่อนที่เจี่ยลี่เอ่ยถามนางอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ จางซูเจียวคงเอ็นดูในความสดใสร่างเริงของนาง แต่ความจริงที่ได้เผชิญมากับตนเองในชาติที่แล้วจากวีรกรรมของบ่าวสาวคนสนิทผู้นี้ ทำให้ยามนี้นางรู้สึกรำคาญใจและรังเกียจยิ่งนัก

“ท่านเขยอะไรของเจ้า ! ข้าผู้นี้ยังไม่เคยหมั้นหมายกับผู้ใดมาก่อน อีกอย่างผู้ที่เจ้าถามถึงนั้นเป็นถึงองค์รัชทายาท หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง เจ้าเป็นถึงสาวใช้คนสนิทของข้า จงระมัดระวังคำพูดของเจ้าให้ดี” จางซูเจียวตวาดเสียงเฉียบทันที

เจี่ยลี่ตกตะลึงกับวาจาและท่าทางของจางซูเจียวจนพูดไม่ออก ตลอดเวลาที่ผ่านมานางไม่เคยโดนคุณหนูตำหนิมาก่อน นางคิดว่าหากนางเอ่ยเย้าคุณหนูเช่นกาลเก่า คุณหนูคงจะเขินอายและอารมณ์ดีเช่นเดิม ใครเลยจะคิดว่าจางซูเจียวจะถึงขั้นตำหนินางใหญ่โตเช่นนี้

“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูโปรดลงโทษ” เจี่ยลี่รีบคุกเข่าโขกหัวคำนับ

“เจ้าเป็นบ่าว จดจำสถานะของตัวเองให้ดี จากนี้ไปข้าจะให้ลี่ถังคอยดูแลข้าภายในเรือน ส่วนตัวเจ้าช่วงนี้ไปคอยดูแลสวนเหมยเสียนให้ข้าก็แล้วกัน ปีนี้ใกล้จะออกผลแล้ว” จางซูเจียวไม่รอให้เจี่ยลี่เอ่ยคำแก้ตัวใด ๆ อีก นางเรียกให้บ่าวที่อยู่ด้านนอกเรือนมาพาตัวเจี่ยลี่ออกไป

หลังจากที่ไล่เจี่ยลี่ออกไปแล้ว จางซูเจียวก็เรียกให้ลี่ถังมาช่วยนางอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ เมื่อแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ก็เอนกายลงนอนบนเตียงทันทีที่หัวถึงหมอนก็ผล็อยหลับไปทันที หลายคืนที่ผ่านมาจางซูเจียวนอนหลับไม่สนิทนัก ความหวาดระแวงที่หยั่งรากลึกลงในใจทำให้นางสะดุ้งตื่นในช่วงกลางดึกของทุกคืนตั้งแต่ย้อนกลับมา

เช้าวันถัดมา เรือนซูลี่

หลังจากที่จางซูเจียวกินมื้อเช้าเสร็จ ตัวนางเองก็ไม่ได้ออกไหนนอกจากนั่งอยู่ที่ห้องหนังสือภายในเรือนเพื่อหาทางออก ผ่านไปไม่นานพ่อบ้านจางก็เข้ามาขอพบนางเรื่องบ่าวรับใช้ชายคนใหม่ที่นางพามาเมื่อวานนี้

นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพ กลับรับคนจรจัดไม่รู้ที่ไปที่มากระจ่างแจ้งเข้าจวนโดยไม่มีแม้แต่หนังสือสัญญาซื้อขาย หากเป็นบ่าวรับใช้ธรรมดาพ่อบ้านจางคงไม่กังวล แต่นี่คุณหนูกลับให้เป็นถึงผู้คุ้มกัน แสดงจุดประสงค์ชัดเจนว่าต้องการให้ชายผู้นี้อยู่ข้างกาย

“คุณหนูกำลังพูดเล่นใช่ไหมขอรับ จะให้คนผู้นี้มาเป็นผู้คุ้มกันได้อย่างไร” พ่อบ้านจางร้องเสียงดัง “ท่านจะให้องครักษ์จิ้งและองครักษ์หลินกลับกองทัพแล้วให้คนแปลกหน้ามาคุ้มกันข้างกายหรือขอรับ”

“ข้าไม่ได้พูดเล่นนะ พ่อบ้านจาง” จางซูเจียวตอบกลับเสียงจริงจัง พอเห็นท่าทางพ่อบ้านจะอ้าปากโต้แย้งก็รีบพูดขัด “ข้าแจ้งเรื่องนี้กับท่านพ่อเรียบร้อยแล้ว องครักษ์จิ้งและองครักษ์หลินแค่มาส่งท่านแม่กับข้ากลับจวนเท่านั้นจากนั้นก็จะเดินทางกลับไปยังค่ายทหาร อีกอย่างที่จวนก็ใช่ว่าจะไม่มีองครักษ์ยอดฝีมืออารักขาเสียหน่อย”

คำกล่าวนี้ทำให้พ่อบ้านจางได้แต่มองคุณหนูอย่างเป็นกังวล แต่ในเมื่อท่านแม่ทัพได้ตอบรับคำขอของคุณหนูแล้วไม่คัดค้าน ตนเองที่เป็นบ่าวรับใช้ก็มีหน้าที่เพียงรับฟังคำสั่งเท่านั้น

          หลังจากนั้นจางซูเจียวก็สั่งให้ลี่ถังเป็นคนไปคอยดูอาการของอาเอินว่าเป็นเช่นไรบ้าง อาการบาดเจ็บหายดีหรือไม่ นอกจากนี้ยังสั่งให้บ่าวรับใช้ชายคอยดูแลอาการเจ็บป่วยของอาเอินจนกว่าจะหายเป็นปกติ ระหว่างนี้นางจะไม่ออกไปนอกจวนเพื่อให้ผู้คุ้มกันคนใหม่ได้พักอย่างเต็มที่ไร้ความกังวล

ขณะที่นางเดินชมสวนภายในบริเวณเรือนของตนเอง จางซูเจียวเห็นร่างหนาที่ดูคุ้นตา จึงเพ่งมองเมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าเป็นผู้ใดจึงเรียก

“เจ้า อาเอินใช่หรือไม่”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากร่างบาง อาเอินก็สาวเท้าเข้าไปหาแล้วโค้งคารวะ “บ่าวทำความเคารพคุณหนูขอรับ”

“ข้าสั่งให้เจ้ารักษาตัวให้ดีก่อนไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงมาตากแดดตากลมอยู่เช่นนี้”

“บ่าวหายดีแล้วขอรับ จึงมาทำหน้าที่คุ้มกันคุณหนูขอรับ”

“เจ้าเป็นหมอหรือถึงแน่ใจว่าตนเองหายดีแล้ว” จางซูเจียวรีบเอ่ยขัดอีกครั้ง

“บ่าวหายดีแล้วขอรับ” อาเอินยืนยันเสียงเข้ม

“ท่านหมอหลี่บอกข้าว่าต้องให้เจ้าพักอีกสามวัน เช่นนั้นก็ต้องพักอีกสามวัน เข้าใจหรือไม่” จางซูเจียวเอ่ยสั่งเสียงเข้มเมื่อเห็นว่าชายตรงหน้านั้นไม่ฟังคำสั่งของนาง

“นี่ถือเป็นคำสั่งของข้า”

          อาเอินไม่มีความทรงจำใด ๆ ทั้งสิ้น เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่มีภาพความทรงจำในอดีต ชื่อแซ่ หรือแม้กระทั่งอายุ ความทรงจำเดียวที่เขาจำได้ก็คือความเจ็บปวด ทรมาน และหิวโหย รู้เพียงว่าตัวเองเร่ร่อนอยู่กลางป่ามาหลายคืน ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลใหม่และเก่า ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงหยกสีขาวขุ่นเพียงหนึ่งชิ้นเท่านั้นที่ดูจะเป็นของมีค่าของเขา

          เพราะต้องการที่จะอยู่รอดและมีชีวิตต่อไปเพื่อค้นหาอดีตของตัวเอง เขาใช้ความคิดนี้เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ จนกระทั่งภาพตัดลงตอนที่ตนเองล้มลงหน้ารถม้าคันหนึ่ง

          ยามฟื้นขึ้นมาก็ได้พบกับหญิงงามพร้อมกับรอยยิ้มหวานล้ำที่ตราตรึงราวกับจะสลักลึกลงในจิตใจของเขา ‘จางซูเจียว’ สตรีผู้นี้เป็นดั่งแสงสว่างที่มาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าของตนเอง ทั้งมอบความช่วยเหลือและมอบตำแหน่งผู้คุ้มกันให้กับเขาโดยไม่เกรงกลัวหรือหวาดระแวงอันใดเลยว่าเขานั้นเป็นใครมาจากไหน

          ‘อาเอิน’

เสียงเรียกอันอ่อนหวานพร้อมกับรอยยิ้มของนางนั้นช่างสดใสราวกับดอกไม้ผลิบาน เป็นสตรีผู้นี้ที่ตั้งชื่อให้เขา ชื่อที่ฟังดูเรียบง่ายแต่เมื่อถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากนางก็สามารถสร้างรอยยิ้มน้อย ๆ จากใบหน้าที่สงบนิ่งเย็นชาของเขาได้

จากความตั้งใจเดิมที่ต้องดิ้นรนมีชีวิตอยู่เพื่อตามหาเรื่องราวในอดีต ตราบจนกระทั่งเมื่อนางพบเขาตอนหมดสติ ทั้งๆที่จะไม่ใยดีและจากไปเฉยๆก็ย่อมได้ แต่นางกลับรับเขาเอาไว้ อีกทั้งยังดูแลรักษาเป็นอย่างดี ตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าความมุ่งมั่นเดิมของตนเองนั้นได้แปรเปลี่ยนไปเสียแล้ว เขาต้องการปกป้องนาง แม้ว่าจะมีคนคัดค้านไม่เห็นด้วยแต่นางกลับเชื่อมั่นและไว้วางใจในตัวเขา ทั้งยังขอบิดาให้ปลดองครักษ์ข้างกาย ยอมให้เขาเป็นเพียงผู้เดียวที่ได้อยู่คุ้มกันข้างกายนาง

เขาจะยอมพลีกายแม้ชีวิตจะหาไม่เพื่อปกป้องนางให้ดีที่สุด แต่ทว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อนางนั้นกลับไม่ใช่แค่เพียงต้องการทดแทนบุญคุณ สตรีตรงหน้าเขาผู้นี้ได้จุดไฟอันอบอุ่นและทั้งยังแผดเผาลงที่หัวใจของเขา ทำให้เขามีความรู้สึกรุ่มร้อนและปรารถนาต่อนางอย่างแรงกล้าอีกด้วย

‘อาเอินจะอยู่ดูแลท่าน และคอยเคียงข้างคุณหนูตราบชีวิตของอาเอินขอรับ’