เขยท่านพ่อ ข้าขอเลือกเอง

ท้องฟ้าในยามรัตติกาลอันเหน็บหนาวมีเพียงแสงริบหรี่จากดวงดาวบนฟากฟ้า สายลมที่กรรโชกแรงผ่าม่านราตรี ก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิวไปมาราวกับเสียงครางครวญของภูติผีที่กรีดร้องเขย่าขวัญเฝ้าหลอกหลอนผู้คน ณ กลางผืนป่ารกร้างแห่งหนึ่งที่อยู่เหนือสุดของเมืองหลวงแคว้นเจี้ยน ปรากฏร่างผอมบางของสตรีนางหนึ่ง ทั่วทั้งร่างนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วนกำลังนอนหายใจรวยรินโดยมิอาจขยับเขยื้อนไปที่ใดได้ ชุดที่สวมใส่อยู่บนร่างของหญิงสาวมีรอยไหม้และขาดวิ่น ทั้งจากรอยแส้และกิ่งไม้ที่กรีดผ่านร่างยามวิ่งเข้ามาในป่า เผยให้เห็นผิวเนื้อด้านในว่ามีรอยแผลทั้งเก่าและใหม่ปะปนกัน คราบเลือดเกรอะกรังเต็มทั่วร่างส่งกลิ่นคาวคลุ้งทั่วไปหมดเนื่องจากช่วงท้องของร่างบางมีรอยแผลขนาดใหญ่ทำให้เลือดไหลรินออกมาเป็นระยะ หากมีใครมาพบสภาพหญิงสาวในยามนี้ ผู้ใดเล่าจะยอมเชื่อว่าสตรีผู้นี้คือคุณหนูใหญ่จากจวนแม่ทัพ บุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพจางผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเจี้ยนที่กุมอำนาจทหารครึ่งหนึ่งของแคว้น และนางมีศักดิ์เป็นถึงพระชายาเอกของตำหนักบูรพาแต่นั่นก็เพียงแค่อดีตเนื่องจากทั้งตระกูลของนางต้องโทษก่อกบฏล้มล้างราช

รถม้าทั้งสองคันเคลื่อนตัวออกจากจวนแม่ทัพตระกูลจางมุ่งหน้าไปยังค่ายฝึกทหารที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง การเดินทางในวันนี้จางซูเจียวได้บอกให้ลี่ถังแจ้งพ่อบ้านจางแล้วว่าครั้งนี้นางจะใช้รถม้าแยกจากมารดาเนื่องจากต้องการจะเดินทางไปในอีกเส้นทางหนึ่งเพื่อชมทิวทัศน์ และได้บอกมารดาให้เดินทางล่วงหน้าไปก่อนโดยแลกกับการที่จะมีองครักษ์คอยดูแลนางเพิ่ม ซึ่งให้หลิ่วลู่เสียนแปลกใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยินยอมแต่โดยดีครั้งนี้จางซูเจียวนำเพียงแค่ลี่ถังให้ติดตามมาคอยรับใช้เท่านั้น โดยให้เหตุผลว่าคนที่ไปด้วยนั้นเพียงพอแล้ว นางมองข้ามสายตาตัดพ้อของเจี่ยลี่ที่ส่งมา ‘เพราะชาติที่แล้วข้าเห็นใจเจ้า แต่เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้ข้ารับรู้แล้วว่าผู้ใดดีหรือชั่ว’“คุณหนู เป็นอะไรไปเจ้าคะ” ลี่ถังเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนมองกลับไปยังประตูจวนที่มีพ่อบ้านและเจี่ยลี่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู“ไม่มีอะไร” จางซูเจียวพลันดึงม่านปิดหน้าต่าง นางหันกลับมามองหน้าลี่ถัง “ลี่ถัง ข้าขอโทษที่ในอดีตเคยทำไม่ดีต่อเจ้า”“คุณหนู” ลี่ถังตะลึงงัน ปากอ้าค้างด้วยความตกใจพร้อมทั้งหาเสียงของตนเองไม่เจอชั่วขณะ “บ่าวยินดีรับใช้คุณหนูอย่างยิ่งเจ้าค่ะ” ดวงต

“คุณหนู ท่านแม่ทัพและฮูหยินรออยู่ที่รถม้าแล้วเจ้าค่ะ” ลี่ถังแจ้งจางซูเจียวที่ตอนนี้อยู่ในชุดอาภรณ์สีม่วงอ่อน ขับให้ผิวพรรณนวลเนียนกระจ่างใสยิ่งขึ้น “อาเอินก็เรียบร้อยแล้วหรือ” จางซูเจียวสอบถามถึงชายปริศนาผู้นั้นที่นางช่วยเหลือไว้หลังจากพักรักษาตัวกับหมอหลี่ได้สองวัน คนผู้นั้นก็ฟื้นคืนสติแต่กลับไม่สามารถจดจำอันใดได้เลย นางจึงตั้งชื่อให้เขาว่า อาเอิน ก่อนหน้านี้นางเห็นว่าเสื้อผ้าที่เขาสวมติดกายนั้นมีรอยขาดจนมองเห็นผิวเนื้ออยู่หลายแห่ง แต่นางก็สังเกตเห็นว่าแม้ร่างกายของเขาผอมแห้งลงเล็กน้อยจากครั้งอดีตแต่ก็แสดงให้เห็นว่ายังมีความแข็งแรงสมชายชาตรี มิได้ผอมแห้งใกล้ตาย แต่ทว่าก็มีกลิ่นสาบไม่น้อย คาดว่าคงไม่ได้อาบน้ำมาเป็นระยะนึงแล้ว ใบหน้าที่เปรอะเปื้อน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเต็มไปด้วยคราบโคลนหมักหมม หลังจากนั้นนางจึงให้อาซื่อช่วยพาเขาไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่จนดูเป็นผู้เป็นคนขึ้น เส้นผมดำเงาถูกรวบไว้ง่าย ๆด้วยเชือกผูกผม เผยให้เห็นใบหน้าเกลี้ยงเกลาสะอาดตาแต่ก็คล้ำแดดเล็กน้อย ร่างสูงดูน่าเกรงขามจนมีประกายของความองอาจ ถือว่าโดยรวมแล้วมีเสน่ห์ไม่น้อย หากให้ตัวนางเปรียบ

หลายวันมานี้จางซูเจียวขบคิดหาหนทางยกเลิกสัญญาหมั้นหมายตลอดเวลา นางรู้สึกอุดอู้เหลือเกินจึงไปขอมารดาออกไปเที่ยวข้างนอกเพื่อผ่อนคลายอารมณ์สักเล็กน้อย “ลี่ถัง เราไปกันเถิด” จางซูเจียวเปลี่ยนอาภรณ์ในชุดทะมัดทะแมงเรียบร้อยและพร้อมเดินทาง “คุณหนูไม่นั่งรถม้าหรือเจ้าคะ” ลี่ถังเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนไม่สั่งให้ไปเตรียมรถม้าดั่งเคย “ไม่ล่ะ วันนี้ข้าอยากเดินเล่นในเมือง” นางพูดจบก็หันหลังหมายจะออกจากเรือนทันที สายตาพลันปะทะกับดวงตาคมกล้าคู่หนึ่ง ตรึงร่างของหญิงสาวให้ชะงักอยู่กับที่ เป็นอาเอินที่ยืนรออยู่ด้านหน้าเรือน เขาสาวเท้าเข้ามาประสานมือคำนับ “ขออภัยขอรับ วันนี้คุณหนูจะออกไปข้างนอกใช่หรือไม่” “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” จางซูเจียวแปลกใจ “บ่าวพักร่างกายครบสามวันแล้วขอรับ ตอนนี้บ่าวหายดีแล้ว” จางซูเจียวนิ่งคิดไปชั่วขณะ ก็จำได้ว่าตนนั้นได้สั่งให้เขาพักจริง ๆ หลายวันมานี้นางมัวแต่ขบคิดเรื่องอื่น จนลืมเลือนเรื่องของเขาไปโดยสิ้นเชิง นางกวาดตามองขึ้นลงสำรวจร่างกายของชายหนุ่ม “เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่าแผลนั้นหายดีแล้

สามวันผ่านไป ณ เรือนซูลี่บนเตียงนอนของจางซูเจียวตอนนี้มีร่างของอาเอินสลบไสลอยู่ ทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยผ้าพันแผลที่จางซูเจียวคอยหมั่นเปลี่ยนทายาและทำแผลให้เขาอยู่ไม่ห่าง“ท่านหลับไปสามวันแล้วนะ” จางซูเจียวเอ่ยพึมพำพร้อมกับค่อย ๆ ใช้กระบอกไม้ไผ่ป้อนยาให้กับชายหนุ่ม“แค๊ก !” เสียงสำลักพร้อมกับมือหนาจับมือบางของนางที่กำลังจะป้อนยาต่อ“อ๊ะ ! อาเอินเจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่” จางซูเจียวรีบประคองชายหนุ่มที่สำลักยาให้ลุกขึ้นท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนจากนั้นค่อย ๆ ลูบหลังจนอาการไอของชายหนุ่มดีขึ้น“เจ้าหลับไปถึงสามวันเต็ม เป็นเช่นไรบ้าง”“คุณหนู... อึก !” อาเอินเรียกนางเสียงแหบแห้ง หลังจากที่หยุดไอแล้วความเจ็บปวดทั่วร่างกายถาโถมเข้ามาไม่หยุด ใบหน้าหล่อเหลาบิ้ดเบี้ยวแต่ไร้เสียงร้องออกจากปากของชายหนุ่มเขากัดฟันแน่นจนจางซูเจียวได้ยินถึงเสียงบดกราม นางจึงบอกให้ลี่ถังไปตามหมอให้มาตรวจอาการของชายหนุ่มทันที“เจ้า นอนลงก่อนนะ” จางซูเจียวพยายามประคองให้ร่างหนานอนลงอีกครั้ง“ข้าไม่เป็นไรขอรับ คุณหนู...” อาเอินปฏิเสธ เมื่อความเจ็บปวดลดลงไป สติของชายหนุ่มเริ่มกลับคืนมา ฉับพลันในหัวของชายหนุ่มความทรงจำที่ขาด ๆ หายๆ