บทที่ 8

สามวันผ่านไป ณ เรือนซูลี่

บนเตียงนอนของจางซูเจียวตอนนี้มีร่างของอาเอินสลบไสลอยู่ ทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยผ้าพันแผลที่จางซูเจียวคอยหมั่นเปลี่ยนทายาและทำแผลให้เขาอยู่ไม่ห่าง

“ท่านหลับไปสามวันแล้วนะ” จางซูเจียวเอ่ยพึมพำพร้อมกับค่อย ๆ ใช้กระบอกไม้ไผ่ป้อนยาให้กับชายหนุ่ม

“แค๊ก !” เสียงสำลักพร้อมกับมือหนาจับมือบางของนางที่กำลังจะป้อนยาต่อ

“อ๊ะ ! อาเอินเจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่” จางซูเจียวรีบประคองชายหนุ่มที่สำลักยาให้ลุกขึ้นท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนจากนั้นค่อย ๆ ลูบหลังจนอาการไอของชายหนุ่มดีขึ้น

“เจ้าหลับไปถึงสามวันเต็ม เป็นเช่นไรบ้าง”

“คุณหนู... อึก !” อาเอินเรียกนางเสียงแหบแห้ง หลังจากที่หยุดไอแล้วความเจ็บปวดทั่วร่างกายถาโถมเข้ามาไม่หยุด ใบหน้าหล่อเหลาบิ้ดเบี้ยวแต่ไร้เสียงร้องออกจากปากของชายหนุ่มเขากัดฟันแน่นจนจางซูเจียวได้ยินถึงเสียงบดกราม นางจึงบอกให้ลี่ถังไปตามหมอให้มาตรวจอาการของชายหนุ่มทันที

“เจ้า นอนลงก่อนนะ” จางซูเจียวพยายามประคองให้ร่างหนานอนลงอีกครั้ง

“ข้าไม่เป็นไรขอรับ คุณหนู...” อาเอินปฏิเสธ เมื่อความเจ็บปวดลดลงไป สติของชายหนุ่มเริ่มกลับคืนมา ฉับพลันในหัวของชายหนุ่มความทรงจำที่ขาด ๆ หายๆ ไปกลับมีภาพเรื่องราวต่าง ๆ ผุดขึ้นมาไม่หยุด ทำให้มือหนาขยุ้มผมตนเองอย่างรุนแรง ใบหน้าหล่อบิดเบี้ยวด้วยความทรมานอีกครั้ง

“อาเอิน !” จางซูเจียวตะโกนเรียกชายหนุ่มดังลั่น มองร่างหนาที่กุมหัวตัวเอง และดิ้นไปมาด้วยความทรมาน นางพยายามเรียกสติของชายหนุ่ม

ความเจ็บปวดทรมานของชายหนุ่มเป็นไปอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็หยุดลงด้วยการหมดสติของเขา จางซูเจียวที่เห็นว่าร่างหนาสลบไปแล้ว นางรีบเข้าไปประคองให้ชายหนุ่มกลับไปอยู่บนเตียง พอดีกับท่านหมอหานที่ลี่ถังไปเชิญมาถึงที่เรือนพอดี นางจึงขอให้ท่านหมอหานช่วยตรวจอาการชายหนุ่มด้วยความร้อนใจ

เมื่อท่านหมอหานทำการตรวจชายหนุ่มเรียบร้อยแล้วจึงแจ้งว่าชายหนุ่มได้รับการกระทบกระเทือนถึงศีรษะ และอาจจะมีบอบช้ำภายในอยู่ต้องทานยาอีกสองสามเทียบหลังจากนั้นก็เขียนเทียบยาส่งให้จางซูเจียวแล้ว ก็ได้ขอตัวจากไป

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเปลือกตาหนาที่ปิดอยู่ก็ค่อย ๆ เปิดขึ้นมา ดวงตาคมของชายหนุ่มกวาดตามองไปมา

“อาเอิน เจ้าฟื้นแล้ว เป็นเช่นไรบ้าง” จางซูเจียวเห็นชายหนุ่มฟื้นขึ้นก็รีบเอ่ยถามด้วยความดีใจ

“คุณหนู ข้าไม่เป็นอะไรแล้วขอรับ” อาเอินเอ่ยตอบหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่ดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้

“เจ้าแน่ใจหรือ เมื่อครู่ดูเจ้าทรมานมาก”

ยังไม่ทันที่อาเอินจะได้ตอบกลับหญิงสาว ลี่ถังก็เดินเข้ามาพร้อมกับยาต้มของชายหนุ่ม จางซูเจียวยื่นมาไปรับยาจากนั้นก็ป้อนชายหนุ่มอีกครั้ง

“ท่านหมอจ่ายยาอีกเทียบให้เจ้า ทานเสียหน่อยนะ” หญิงสาวพูดพลางป้อนยาให้ชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน

อาเอินอ้าปากรับยาที่หญิงสาวป้อนแต่โดยดี สายตาคมของเขาจ้องมองมายังที่นาง แววตาที่เคยเย็นชาของเขาตอนนี้เจือไปด้วยบางอย่าง โดยที่จางซูเจียวก็ไม่ได้ทันสังเกตุเพราะนางมัวแต่พยายามป้อนยาให้เขา

หลังจากที่ป้อนยาชายหนุ่มเสร็จแล้ว จางซูเจียวก็ให้ชายหนุ่มนอนพักผ่อนต่อด้วยความเป็นกังวลกับอาการของเขา อาเอินอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากกับการดูแลของหญิงสาวที่ทำกับเขาราวเด็กน้อยก็ไม่ปาน แต่ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยขัดใด ๆ นอกจากทำตามความต้องการของหญิงสาวแต่โดยดี

ผ่านไปไม่นานลมหายใจที่สม่ำเสมอของชายหนุ่มเป็นสัญญาณว่า เขาได้เข้าสู่ห่วงนิทราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่กังวลอาการเขามาหลายวันจางซูเจียวก็รู้สึกผ่อนคลายเมื่อเห็นว่าอาการดีขึ้น นางจึงใช้โอกาสสำรวจอีกฝ่ายอย่างจริงจังอีกครั้ง ใบหน้าของอาเอินช่างหล่อเหลา จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหนาหยักได้รูปกระจับ ดูคมเข้มมากกว่างดงามแบบบุรุษนักปราชญ์ เรือนกายของเขาไม่บึกบึน มีกล้ามเนื้อได้รูป แม้ว่าตามร่างกายของเขาจะมีบาดแผลทว่าผิวกับเนียนละเอียดราวกับผู้คนชั้นสูง

ดูไปมาแล้วคนผู้นี้ถือได้ว่าเป็นหนุ่มรูปงามเบื้องหลังไม่ธรรมดา ทำไมชาติที่แล้วนางถึงได้พบเจอเขาในสภาพของขอทานเร่ร่อน ตัวตนแท้จริงของอาเอินเป็นผู้ใดกันแน่นะ จางซูเจียวได้แต่คิดอยู่ในใจ

ยามเฉินของวันถัดมา ณ เรือนซูลี่ของจางซูเจียวก็ได้ต้อนรับแขกมาเยือนหลังจากที่นางกับอาเอินได้ทานมื้อเช้าเสร็จ พ่อบ้านจางเข้ามาแจ้งว่าบิดาของนางต้องการให้นางพาชายหนุ่มเข้าไปพบ

วันนี้อาเอินที่อาการดีขึ้นแล้วสวมใส่ชุดสีดำสนิท ขับให้ร่างของเขาดูองอาจและสุขุมขึ้นหลายส่วน ดูเป็นคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ขึ้นทันที ผมดำยาวรวบมัดแล้วผู้ด้วยแถบผ้าสีเดียวกัน แม้ว่าตอนนี้บนใบหน้าจะมีรอยช้ำจากฝีมือของบิดาและพี่ชายนาง ในดวงตาสีเข้มของเขากลับไม่มีความวิตกที่จะต้องไปเผชิญกับท่านพ่อของนางเลยแม้แต่น้อย

“ข้าทราบแล้ว บอกท่านพ่ออีกครึ่งชั่วยาม ข้ากับอาเอินจะไปที่เรือน”

หลังจากที่จางซูเจียวเอ่ยตอบรับเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พ่อบ้านจางก็เอ่ยขอตัวลาออกจากเรือนไปทันที

“เจ้ากลัวพ่อข้าหรือไม่ อาเอิน” จางซูเจียวถอนหายใจพลางมองสบตากับชายหนุ่ม

“ไม่กลัวขอรับ” อาเอินกล่าวตอบพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือบางของจางซูเจียว “ข้าจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวังแน่นอนขอรับ” พร้อมส่งรอยยิ้มบาง ๆ ให้หญิงสาว

“ขอบใจเจ้ามาก” ทันทีที่นางได้ยินเสียงอันอบอุ่นของเขาพร้อมกับไอร้อนจากมือหนา จากความรู้สึกที่กังวลกับเรื่องราวต่าง ๆ พลันหายไปสิ้นราวกับว่าคำมั่นของชายหนุ่มช่วยเติมเต็มจิตใจของนาง

“เช่นนั้นเจ้าจะยอมแต่งงานกับข้าหรือไม่” จางซูเจียวเอ่ยถาม

“ข้าน้อยเป็นบ่าวต่ำต้อย...”

“เจ้าไม่ใช่ ข้าถามเจ้า หากเจ้ายอมแต่งข้าเป็นภรรยา ข้าผู้นี้เป็นถึงบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่ มีสัญญาวาจาหมั้นหมายกับองค์รัชทายาท แน่นอนว่าหากเจ้ายอมแต่งกับข้าย่อมมีอันตรายถึงชีวิต เจ้ายอมหรือไม่” จางซูเจียวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จ้องมองไปยังดวงตาของอีกฝ่าย

“หากคุณหนูเชื่อใจข้า ยอมรับข้า แม้ว่าจะบุกน้ำลุยไฟ ข้าผู้นี้ก็จะขอปกป้องท่านจนกว่าชีวิต” อาเอินมองดวงตากลมโตของจางซูเจียวมั่นคงไม่หวั่นไหวใด ๆ ทั้งสิ้น

          นางเชื่อคำพูดของเขา ! การกระทำของชายหนุ่มเรียกรอยยิ้มปนน้ำตาจากจางซูเจียวได้ทันที ช่างดียิ่งนักที่นางได้พบกับเขาอีกครั้งแม้มาในชาติ ชายหนุ่มก็ยังคงปกป้องนางอย่างไร้เงื่อนไข

          “ข้าเชื่อท่าน” สรรพนามที่นางใช้เรียกเขาได้เปลี่ยนไปทันที

          “คุณหนู อย่าร้องไห้ขอรับ” อาเอินเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของจางซูเจียวอย่างอ่อนโยน

          “ดี ต่อจากนี้ไป เรียกว่า ซูเอ๋อร์ หรือภรรยาก็ได้เพราะข้า...เป็นของท่านแล้ว” หญิงสาวพูดตะกุกตะกักใบหน้าขาวผ่องเริ่มแดงซ่านด้วยความเขินอาย

          “คุณหนะ......ซูเอ๋อร์” อาเอินที่กำลังเรียกนางด้วยความเคยก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสายดุของนาง

          “ดีมาก ต่อไปนี้ข้าก็เรียกท่านว่า สามี”

          เพียงสองคำที่จางซูเจียวเอ่ยเรียกเขาด้วยรอยยิ้มหวาน หัวใจชายหนุ่มก็พลันเต้นระรัว ดวงตาสองคู่มองสบกันไม่เสื่อมคลาย ราวกับว่าในยามนี้โลกทั้งใบมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น

          เมื่อเห็นตนเองนั้นได้เปิดอกคุยกับอาเอินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จางซูเจียวก็หันไปสั่งงานกับลี่ถังให้เตรียมอาภรณ์เพื่อไปพบกับบิดาที่เรือนใหญ่ทันที โดยไม่ทันได้สั่งเกตุแววลึกลับของชายหนุ่มที่มองนางอยู่ด้านหลัง

          ‘ข้า หยางเฟยฮุ่ย จากนี้ต่อไปขอปกป้องเจ้าด้วยชีวิต แม้ว่าจะต้องบุกน้ำลุยไฟ หรือฟ้าถล่มถลาย ข้าผู้นี้จะเป็นผู้แบกรักเอง ซูเอ๋อร์’