บทที่ 1

"ขอร้องล่ะ... เร็วหน่อย... ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว..."

บนรถเมล์เที่ยวสุดท้ายของค่ำคืนนี้ ณ มุมที่ลึกที่สุดของเบาะหลังสุด ฉันกดยิ้มฝืนกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด ซุกหน้าลงกับท่อนแขน ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ความร้อนรุ่มที่หาสาเหตุไม่ได้ก่อตัวขึ้นจากท้องน้อย มันลามเลียไปทั่วราวกับมีมดนับหมื่นตัวกำลังไต่พล่านอยู่ในเส้นเลือด นำพาความรู้สึกซ่านเสียวและคันยิบจนยากจะทานทนมาให้เป็นระลอก

ฉันชื่อเฉินเนี่ยน อายุยี่สิบสองปี เป็นพยาบาลฝึกหัดของโรงพยาบาลระดับตติยภูมิแห่งหนึ่งในเมือง

ในสายตาของคนนอก ฉันคือหญิงสาวหน้าตาหมดจดงดงาม รูปร่างโปร่งระหง ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำที่มักจะฉายแววไร้เดียงสาน่าสงสารอยู่เสมอ ทำให้ใคร ๆ ในแผนกต่างพากันนิยามว่าฉันเป็นเหมือนดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์

ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่า ฉันมีความลับที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและแสนน่าอับอายซ่อนอยู่

ฉันป่วยค่ะ

มันเป็นโรคประหลาดที่ไม่สามารถใช้คำศัพท์ทางการแพทย์ใด ๆ มาจำกัดความได้

มันจะกำเริบขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ร่างกายของฉันไวต่อความรู้สึกอย่างถึงที่สุด โหยหาการถูกสัมผัส โหยหาการถูกเติมเต็ม

เหมือนอย่างเช่นในตอนนี้

วันนี้ฉันสวมชุดเดรสพยาบาลที่ยาวเลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อย ด้านล่างเป็นถุงน่องสีขาวเนื้อบางเฉียบ เบาะนั่งของรถเมล์เป็นผ้ากำมะหยี่ ทุกครั้งที่รถโยกคลอนเบา ๆ ต้นขาด้านในของฉันจะเสียดสีกับชายกระโปรง นำพาความเสียวซ่านจวนเจียนขาดใจมาให้ระลอกแล้วระลอกเล่า

กระแสความร้อนในร่างกายยิ่งมายิ่งเชี่ยวกราก ฉันรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะถูกแผดเผาจนมอดไหม้

ฉันพยายามหนีบขาเข้าหากันแน่น หวังจะใช้แรงกดเพื่อบรรเทาอาการรัญจวนนั้น แต่มันช่างเปล่าประโยชน์

ผิวเนื้อภายใต้ถุงน่องเริ่มมีหยาดเหงื่อผุดซึมจนชื้นแฉะ เหนอะหนะติดหนึบอยู่กับเรียวขา ยิ่งทำให้รับรู้ถึงสัมผัสการเสียดสีชัดเจนขึ้น และทรมานมากขึ้นไปอีก

"สถานีต่อไป... โรงพยาบาลศูนย์... ขอให้ผู้โดยสารที่จะลงเตรียมตัวให้พร้อมค่ะ"

เสียงประกาศจากระบบอิเล็กทรอนิกส์อันเย็นชาดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์ ฉันรีบเงยหน้าขึ้นแทบจะทันที ก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งคลานพุ่งตรงไปยังประตูด้านหลัง

ฉันต้องกลับไปที่หอพักเดี๋ยวนี้ กลับไปยังสถานที่แห่งเดียวที่ฉันจะสามารถปล่อยกายปล่อยใจให้ปลดปล่อยออกมาได้

เมื่อประตูรถเปิดออก ฉันก็พุ่งตัวลงไปราวกับกำลังหนีตาย สายลมหนาวเหน็บของยามค่ำคืนช่วยบรรเทาความร้อนผ่าวบนแก้มให้ทุเลาลงได้บ้าง

ทว่าความทะยานอยากที่ต้นตอมาจากส่วนลึกของร่างกาย กลับไม่ได้ลดน้อยถอยลงเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉันโซซัดโซเซวิ่งตรงไปยังตึกหอพักแพทย์และพยาบาล รองเท้าพยาบาลส้นสูงกระทบกับพื้นซีเมนต์ส่งเสียง "ตึก... ตึก..." ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนขั้วหัวใจของฉันเอง

เร็วอีกหน่อย เร็วกว่านี้อีกหน่อย...

ทว่า ในตอนที่ฉันกำลังจะพุ่งตัวทะยานเข้าประตูใหญ่ของตึกหอพัก ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืดข้าง ๆ ขวางทางฉันไว้พอดี

ฉันพุ่งชนเข้าอย่างจังจนจมูกคัดแน่น หยาดน้ำตาแทบจะเล็ดร่วงออกมา

"ขอ... ขอโทษค่ะ..." ฉันกุมจมูก ละล่ำละลักเอ่ยคำขอโทษด้วยความลนลาน แต่พอเงยหน้าขึ้น กลับต้องสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง

นั่นเขา

เจียงเช่อ

แพทย์หัวหน้าบ้านที่อายุน้อยที่สุดของโรงพยาบาลเรา เขาเชี่ยวชาญด้านศัลยศาสตร์ทางเดินปัสสาวะและระบบสืบพันธุ์เพศชาย และยังเป็นดอกฟ้าผู้อยู่เหนือเอื้อมที่คนทั้งโรงพยาบาลต่างยอมรับ

เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่รีดจนเรียบกริบ ด้านในเป็นเชิ้ตสีดำที่ติดกระดุมคอเสื้ออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่มีที่ติ บนสันจมูกโด่งมีแว่นตากรอบทองประดับอยู่ ดวงตาหลังเลนส์แว่นคู่นั้นนิ่งสงบราวกับสระน้ำเยือกแข็ง มองไม่ออกเลยว่ามีความรู้สึกใดซ่อนอยู่

มีข่าวลือว่าเขามีภูมิหลังครอบครัวที่มั่งคั่งและทรงอิทธิพล การมาทำงานที่โรงพยาบาลก็แค่มาสัมผัสชีวิตรูปแบบหนึ่งเท่านั้น ตัวตนของเขาช่างดูสะอาดสะอ้าน เย็นชา และไร้กิเลสตัณหา ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์เกินเลยกับแพทย์หญิงหรือพยาบาลคนไหนในแผนกเลยสักครั้ง

"ซุ่มซ่ามจริง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?" เสียงของเขาเหมือนกับเจ้าตัว ไม่มีผิด ทั้งเย็นชาและห่างเหิน แฝงไปด้วยร่องรอยของการจับผิดที่ยากจะสังเกตเห็น

หัวใจของฉันเต้นระทึกจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก

ความร้อนรุ่มในร่างกายไม่ได้จางหายไปเพราะการชนกันอย่างกะทันหันนี้เลย มิหนำซ้ำ มันกลับยิ่งโหมกระพือรุนแรงขึ้นกว่าเดิม

ฉันถึงกับรับรู้ได้อย่างชัดเจนเลยว่า แผ่นผ้าชิ้นน้อยที่ปกปิดจุดซ่อนเร้นตรงกลางลำตัวนั้น บัดนี้ชุ่มฉ่ำจนเปียกชื้นไปหมดแล้ว