บทที่ 2

"มะ...ไม่มีอะไรค่ะ หมอเจียง ฉัน...ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย อยากรีบกลับไปพักผ่อนที่หอพักค่ะ" ฉันก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาเขา กลัวเหลือเกินว่าเขาจะมองเห็นความผิดปกติของฉัน

สายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่บนใบหน้าแดงซ่านของฉันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ เลื่อนลงต่ำ มาหยุดอยู่ที่เรียวขาทั้งสองข้างที่บีบเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า

"ไม่สบาย?" เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงแววหยั่งเชิง "แต่ผมดูแล้ว คุณไม่เหมือนคนไม่สบายเลยนะ เหมือนกำลัง..."

เขาไม่ได้พูดต่อจนจบ แต่การทิ้งจังหวะอย่างมีนัยสำคัญนั้น กลับทำให้ฉันรู้สึกอับอายยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่ถูกแก้ผ้าจนล่อนจ้อน ไม่มีสิ่งใดสามารถปกปิดได้ต่อหน้าเขาอีกต่อไป

"ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ!" ฉันโต้กลับไปแทบจะเป็นเสียงกรีดร้อง ก่อนจะหมุนตัวตั้งท่าจะวิ่งหนี

ทว่าเขาไวกว่าฉันก้าวหนึ่ง แขนเรียวยาวเอื้อมออกไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉันอย่างรวดเร็ว

นิ้วมือของเขาเรียวยาวและเย็นเยียบ ราวกับคีมเหล็กที่ตรึงฉันไว้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

"เฉินเนี่ยน" เขาเอ่ยปากช้า ๆ เน้นทีละคำยามที่เรียกชื่อฉัน "หน้าของคุณแดงมาก หายใจก็หอบถี่ ชีพจรที่ข้อมือก็เต้นรัวเร็ว และที่สำคัญ..."

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ใบหูของฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนใบหู เสียงของเขาต่ำพร่าราวกับเสียงท่วงทำนองของเชลโล

"ตัวคุณร้อนมากเลยนะ"

บึ้ม! ราวกับมีเสียงระเบิดดังขึ้นในหัว สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายของฉัน ขาดสะบั้นลงทันที

ใบหูคือจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดของฉัน

พอถูกลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารด เรี่ยวแรงฉันก็หดหายไปทั้งร่าง จวนเจียนจะทรุดฮวบลงกับพื้น

ความร้อนรุ่มที่ถูกสะกดกลั้นมาเป็นเวลานาน ราวกับทำนบเขื่อนที่พังทลาย มันเข้าจู่โจมและทำลายล้างความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดของฉันไปในพริบตา

ฉันรับรู้ได้ถึงร่างกายที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ และมีเสียงครางเครือแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

"อือ..."

เสียงนั้นเบาหวิวราวกับจะถูกสายลมยามค่ำคืนพัดหายไป แต่ฉันรู้ดีว่าเขาได้ยินมัน

เพราะฉันเห็นดวงตาหลังเลนส์แว่นของเขา มืดหม่นลงในฉับพลัน ราวกับผืนน้ำในทะเลลึกที่กำลังก่อตัวเป็นพายุคลั่ง

แรงที่เขาเกาะกุมข้อมือของฉันกระชับแน่นขึ้น ในขณะที่มืออีกข้างสอดเข้ามาโอบเอวที่อ่อนปวกเปียกของฉันไว้ รั้งร่างของฉันทั้งร่างให้เข้าไปอยู่ในอ้อมอกของเขา แนบชิดกับตัวเขาจนไม่มีช่องว่าง

ฉันสัมผัสได้ถึงแผงอกที่แกร่งและร้อนผ่าวของเขาผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ รวมถึงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นมั่นคง

กลิ่นอายฟีโรโมนอันเข้มข้น ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ เข้าโอบล้อมฉันไว้จนมิดชิด ทำให้ฉันรู้สึกวิงเวียนศีรษะจนหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม

"ดูสิ แค่จะยืนคุณยังยืนไม่ไหวเลย" น้ำเสียงของเขาแฝงรอยยิ้มหยอกเย้า แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความเฉียบขาดที่ปฏิเสธไม่ได้ "ตามผมมา"

เขาไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย ทั้งกึ่งลากกึ่งอุ้มฉัน มุ่งหน้าไปยังตึกผู้ป่วยนอกที่อยู่ไม่ไกล

สมองของฉันขาวโพลนไปหมด ทำได้เพียงปล่อยให้เขาบงการราวกับเป็นหุ่นเชิดตัวหนึ่ง

ความปรารถนาของร่างกายและความอับอายในส่วนลึกของหัวใจถักทอประสานกัน ทำให้ฉันรู้สึกทั้งหวาดกลัว และในขณะเดียวกัน ก็แอบเฝ้ารอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปอย่างบ้าคลั่ง

ตึกผู้ป่วยนอกในยามดึกสงัดไร้ผู้คน มีเพียงไฟฉุกเฉินตามทางเดินที่ส่องแสงสลัว ทอดเงาของพวกเราจนดูยาวและซูบซีด

เสียงฝีเท้าของเจียงเช่อสะท้อนก้องในโถงทางเดินที่ว่างเปล่า ทุก ๆ ย่างก้าวราวกับเหยียบย่ำลงบนก้อนเนื้อในอกของฉัน

เขานำทางฉันมาจนถึงห้องตรวจของเขาเอง

เสียง "แกร๊ก" ดังขึ้น ประตูถูกลงกลอนจากด้านใน

ในพื้นที่แคบ ๆ แห่งนี้ หลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของพวกเราสองคนเท่านั้น

เขาปล่อยมือจากฉัน เดินไปที่หลังโต๊ะทำงาน ถอดแว่นตาออกอย่างไม่รีบร้อน แล้วใช้ผ้ากำมะหยี่เช็ดมันอย่างเชื่องช้า

เมื่อไม่มีเลนส์แว่นคอยขวางกั้น ดวงตาของเขาดูลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม ราวกับเป็นห้วงน้ำวนที่พร้อมจะสูบวิญญาณของฉันให้ดิ่งลึกลงไป

"นั่งลงสิ" เขาชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

ฉันทิ้งตัวนั่งลงด้วยท่าทางแข็งทื่อ มือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ชายกระโปรงพยาบาลรั้งขึ้นตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนมากยิ่งขึ้น

ฉันรู้สึกได้ว่าสายตาของเขาจับจ้องลงมาที่เรียวขาของฉัน ราวกับมีตะขอเกี่ยวครูดผ่านผิวเนื้อ นำพาความเสียวซ่านและสั่นสะท้านมาให้

"เล่าอาการของคุณมาอย่างละเอียด" เขาซวนแว่นตากลับไปสวมอีกครั้ง ท่าทางที่ดูสะอาดสะอ้าน เย็นชา และไร้กิเลสตัณหา ราวกับว่าผู้ชายที่ล่วงเกินฉันที่ชั้นล่างเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่เขาเลย