"ขอร้องล่ะ... เร็วหน่อย... ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว..."บนรถเมล์เที่ยวสุดท้ายของค่ำคืนนี้ ณ มุมที่ลึกที่สุดของเบาะหลังสุด ฉันกดยิ้มฝืนกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด ซุกหน้าลงกับท่อนแขน ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ความร้อนรุ่มที่หาสาเหตุไม่ได้ก่อตัวขึ้นจากท้องน้อย มันลามเลียไปทั่วราวกับมีมดนับหมื่นตัวกำลังไต่พล่านอยู่ในเส้นเลือด นำพาความรู้สึกซ่านเสียวและคันยิบจนยากจะทานทนมาให้เป็นระลอกฉันชื่อเฉินเนี่ยน อายุยี่สิบสองปี เป็นพยาบาลฝึกหัดของโรงพยาบาลระดับตติยภูมิแห่งหนึ่งในเมืองในสายตาของคนนอก ฉันคือหญิงสาวหน้าตาหมดจดงดงาม รูปร่างโปร่งระหง ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำที่มักจะฉายแววไร้เดียงสาน่าสงสารอยู่เสมอ ทำให้ใคร ๆ ในแผนกต่างพากันนิยามว่าฉันเป็นเหมือนดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่า ฉันมีความลับที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและแสนน่าอับอายซ่อนอยู่ฉันป่วยค่ะมันเป็นโรคประหลาดที่ไม่สามารถใช้คำศัพท์ทางการแพทย์ใด ๆ มาจำกัดความได้มันจะกำเริบขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ร่างกายของฉันไวต่อความรู้สึกอย่างถึงที่สุด โหยหาการถูกสัมผัส โหยหาการถูกเติมเต็มเหมือนอย่างเช่นในตอนนี้
Read more
LOGIN
