8

ซารีฟจุกจนหน้าเขียวหน้าคล้ำ อารมณ์กระสันเมื่อวินาทีก่อนหน้าสลายหายไปทันทีที่โดนหยาหยีบีบพวงไข่จนเกือบแตก!

เธอไม่ได้เล้าโลมลูบคลำให้เขามีอารมณ์แล้วแต่เธอบีบมัน บีบที่เหมือนกำลังจะฆ่าตัวประกัน พวงสวรรค์ทั้งสองข้างโดนเธอกอบกุมเอาไว้ แล้วค่อยๆออกแรงบีบหนักขึ้นเรื่อยๆ

ตอนแรกก็เสียวดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้เหมือนจะตาย

"ทะ ทำบ้าอะไรของเธอวะ! อ๊ะ อึก!"

"ก็จะช่วยอยู่นี่ไง" ยาหยีพูดเสียงเย็น

มือข้างหนึ่งของเธอยังกอบกุมแล้วออกแรงบีบรัดไอ้นั่นของเขาเอาไว้ ใบหน้าสวยยกยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปาก สายตาสวยๆของเธอมันย่างเยือกเย็นมาก หากเธอออกแรงบีบอีกหน่อยคือเขาตาย

"โอ้ย! ลูกหยีพี่จุก แม่ง!" เสียงทุ้มเข้มสบถด่า กรามแกร่งกัดแน่นเม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มใบหน้า

"ช่วยให้ไข่ตายอยู่นี่ไง เสือกเงี่ยนไม่ดูเวล่ำเวลา!"

เมื่อก่อนเคยชอบพอกันก็จริงอยู่หรอก แต่นั่นมันนานมาแล้ว และตอนนี้เธอก็ไม่มีอารมณ์มาคิดอะไรเรื่องแบบนี้ด้วย ให้ตาย!

หงุดหงิดมากที่ช่วงนี้ใครก็ใครก็เข้ามาก้าวก่ายชีวิตเธอให้วุ่น อายุจะยี่สิบเก้าปีในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ายังเป็นเด็กน้อยที่ไม่เคยได้รับอิสระเอาเสียเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา

ไม่ใช่สิ เธอไม่ใช่เด็กน้อยแต่เป็นหมา หมาเดินสองขาที่บริหารงานเก่งและรวยกว่าหมาตัวอื่นก็เท่านั้น แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเทียบกันได้เลย

หมาส่วนใหญ่ยังได้อิสระไปไหนมาไหนมากกว่าเธอด้วยซ้ำไป แต่ที่ถึงขั้นมาจับคลุมถุงชนมันบ้าเกินไป ที่เคยรู้สึกดีกับซารีฟอยู่บ้างตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังเกลียดไอ้บ้านี่เข้าไส้เสียแล้ว

"โอ้ย! ลูกหยีปล่อยก่อน พะ พี่จะตายแล้ว" ซารีฟท้วงในจังหวะที่ยาหยียิ่งคิดก็ยิ่งแค้น เมื่อยิ่งแค้นเธอจึงออกแรงบีบหนักมือเข้าไปอีก

"รีบลุกแล้วไสหัวออกไป!"

ยาหยีปล่อยพวงสวรรค์นุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมือนั่นก่อนจะเช็ดมือกับเสื้อคนตัวสูงด้วยท่าทางรังเกียจแล้วไล่เขาออกไป

ชายหนุ่มคิดอยากเอาคืนจับเธอกดลงเตียง แต่ดูจากสังขารแล้วไม่น่าจะสู้ยาหยีไหว เพราะรายนั้นเก่งเรื่องศิลปะการต่อสู้พอสมควร แถมยังมือไวมากอีกด้วย เพราะเจ้าหล่อนไปหยิบกระบอกปืนมาจ่อตรงขมับเขาตั้งแต่ตอนไหนแล้วไม่ทันรู้ตัว

ซารีฟพยุงร่างสูงใหญ่ของตัวเองออกจากห้องของยาหยีไปด้วยความเจ็บใจ เจ็บไข่มากด้วย คนอะไรวะแสบฉิบหาย! ได้เป็นเมียเมื่อไหร่กูจะแทงให้ยับเลยคอยดู!

"ป๊า! นี่มันเรื่องบ้าอะไร?"

"..?" นายหัวชาลีเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วเป็นปม ไม่เข้าใจว่ายาหยี่ที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องทำงานของเขากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่

ท่าทางเกรี้ยวกราดของลูกสาวคนโตทำให้เขาแปลกใจเพราะปกติแล้วถึงยาหยีจะอารมณ์ร้อนหัวรั้นไม่ยอมใครแต่ก็ไม่ใช่คนที่จะสติหลุดจนบุกเข้ามาโวยวายเขาที่เป็นพ่อถึงห้องทำงานแบบนี้ได้ ความจริงยาหยีไม่เคยเดินเข้าหาเขาก่อนเลยด้วยซ้ำ มีแต่จะตีตัวออกห่างและอยู่ให้ไกลจากเขาเสียมากกว่า

"เรื่องพี่ซัน คืออะไร?"

"รู้แล้ว?" ชาลีแปลกใจ

"ไม่ว่าป๊าจะมีนอกมีในอะไรกับฝั่งนั้น ก็ไปยกเลิกข้อตกลงบ้าๆนั่นซะอย่าเอาหยีเข้าไปเกี่ยวด้วย"

ชาลีได้แต่เถียงในใจ ไม่เกี่ยวตรงไหน แกน่ะเกี่ยวเต็มๆเลย

"ป๊าเคยเตือนแกแล้วนะยาหยี แต่นี่อะไร นอกจากแกจะไม่ฟังที่ป๊าสั่งแล้วแกยังโอนเงินไปให้อีเด็กนั่นใช้ทำไมต้องเป็นล้าน!"

ตั้งแต่ตอนที่เกิดเรื่องนั้นยาหยีไม่ได้ออกไปไหนก็จริงเพราะเขาเป็นคนสั่งการ์ดในบ้านว่าห้ามให้ยาหยีก้าวออกจากประตูบ้านไปไหนถ้าเขาไม่อนุญาต แต่เธอก็ยังติดต่อกับยายเด็กน้ำหวานอีกจนได้

"นั่นมันเรื่องของหยี เงินก็เงินหยี หยีจะเอาไปให้ใครก็ได้ จะเอาสักสิบล้านไปโปรยทิ้งข้างทางยังได้เลย แล้วป๊ามีปัญหาอะไร!?"

 ไม่ใช่เพราะยังนึกพิศวาสแต่เธอแค่สงสารที่น้ำหวานโดนคนของพ่อทารุนหนักมือเกินไปหน่อย เงินที่โอนให้ก็แค่ค่าปลอบขวัญเล็กๆน้อยๆแล้วให้จบความสัมพันธ์กันไป ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้คิดจะเก็บน้ำหวานเอาไว้นาน

แต่การที่พ่อเอาผู้ชายมายัดเยียดให้เป็นคู่หมั้นคู่หมายของเธอนั้นมันจะดูเกินไปหน่อยไหม ที่ผ่านมาถึงชจะหัวแข็งมากแต่ก็ยังอยู่ในโอวาทของพ่ออยู่บ้างไม่ว่าจะเรื่องเรียนเรื่องทำงานเธอก็ไม่เคยขัดใจอะไร แล้วเรื่องแค่นี้ปล่อยๆเธอให้มีอิสระไปบ้างไม่ได้หรือยังไง?

"แกนี่นะ! จิ๊!" ชาลีไม่ได้อยากมีปัญหากับยาหยี แค่ไม่ชอบใจ รู้อยู่ว่านั่นมันสิทธิของยาหยีแต่เขาเป็นพ่อทำไมจะสั่งจะควบคุมลูกตัวเองไม่ได้ เป็นลูกสาวก็ควรเชื่อฟังพ่อแล้วทำตามไม่ใช่หรือไง