9

"เออ! อยากใช้เงินยังไงแกก็ใช้ไป แต่เรื่องหมั้นกับไอ้ซันแกต้องทำใจ เพราะป๊าผิดคำพูดไม่ได้แล้ว" ชาลีตัดสินใจไปแล้วจะกลับคำไม่ได้ เขากลัวลูกสาวจะวิปริตผิดเพศไป และถึงอย่างไรชาลีก็เปลี่ยนเรื่องที่เคยลั่นวาจาไว้กับเป๊าะซูหมัดซอรีไม่ได้อีกแล้วเช่นกัน ทางนั้นกระจอกงอกง่อยเสียเมื่อไหร่

"ไม่! หยีไม่หมั้นไม่แต่ง ไม่อะไรกับใครทั้งนั้นแหละ!"

"อย่ารั้นให้มากนักนะยาหยี!"

"ป๊านั่นแหละอย่าเยอะให้มาก นี่มันชีวิตหยี และขอบอกเลยว่าชีวิตนี้หยีไม่มีวันเดินตามรอยแม่เด็ดขาด"

เธอไม่มีวันแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักจนต้องทนทุกข์ทรมาณจนตัวตายเหมือนแม่ และไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิงยาหยีไม่มีวันใช้ร่วมกับใคร ไอ้พวกที่ผ่านมาและผ่านไป ได้กันเป็นครั้งคราวพอหายเหงาเธอไม่ใส่ใจ

แต่หากต้องมาเป็นคู่ชีวิตกันหรือคนรักกันเธอจะไม่ยอมให้คนๆนั้นมีใครนอกจากเธออีก เมียเล็กเมียน้อย กิ๊กกั๊กหรืออะไรยาหยีไม่โอเค!

ยิ่งเป็นกับยี่หวายิ่งแล้วใหญ่ เธอไม่มีทางใช้ผู้ชายคนเดียวกันกับน้องสาวต่างแม่ที่เธอก็เกลียดแม่ของยายนั่นเข้าไส้แน่นอน

"แกพูดอะไร?" ได้ยินสิ่งที่ยาหยี่พูดนายหัวชาลีไม่เข้าใจ

"กว้างขวางไม่ใช่เหรอ? ลูกน้องเยอะหูตาเยอะ เส้นใหญ่มากหนิ ก็ไปสืบเอาเองสิ อ่อ.. ก่อนจะมาอะไรกับหยี ไปดูแลยี่หวาลูกสาวสุดที่รักป๊าให้ดีเถอะ!"

"ไม่ว่าจะอะไรก็ช่างยังไงแกก็ต้องแต่งกับไอ้ซันอยู่ดี เข้าใจที่ป๊าพูดนะยาหยี" จากที่นิ่งเงียบไปชาลีจึงเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจคำพูดและท่าทีของยาหยีแล้วเอาแต่จดจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้า มองผ่านความเกรี้ยวกราดของเธอไป และนั่นยิ่งทำให้ยาหยีโมโหมาก

ป๊าจะเอาแต่ใจจนไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลยใช่ไหม ไม่ว่าจะกี่ปีๆป๊าก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ ยาหยีโกรธมาก ถึงใบหน้าหวานจะราบเรียบเพียงใดแต่หัวใจกลับมีแต่ความผิดหวังกับผู้ชายคนนี้เสมอ

ยิ่งพาลคิดไปถึงตอนที่พ่อเธอปล่อยให้เมษาเข้ามายุ่มย่ามในที่ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวและเป็นอดีตห้องส่วนตัวของผู้เป็นแม่ของเธอด้วยแล้วยาหยียิ่งควันออกหู เลือดขึ้นหน้า

"จะเอาอย่างงี้ใช่ไหมป๊า อยู่กันดีๆไม่ได้ใช่ไหม?!" กรามสวยขบกันแน่น เธอพูดเสียงเย็นรอดไรฟันออกมา

ด๊ายย!! ในเมื่ออยู่ด้วยกันดีๆไม่ได้ ก็ไม่ต้องมีใครอยู่อย่างสงบสุขเลยสักคนก็แล้วกัน!

.

.

สองวันมานี้ยาหยีแทบเป็นบ้าเพราะไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนซารีฟก็คอยเกาะติดตลอดจนเป็นเงาตามตัว ไม่ว่าจะเป็นที่บ้านหรือที่บริษัท แต่เพราะเขาวางตัวดีเว้นระยะห่างไม่ได้ทำตัวรุ่มร่าม ไม่จู่โจมเหมือนวันก่อน ไม่ทำตัวน่ารำคาญเธอเลยทำอะไรมากไม่ได้ ได้แค่ด่าและไล่ แต่สุดท้ายได้คนหน้าด้านนั่นก็ไม่ยอมไปไหนอยู่ดี

พ่อก็ไม่เห็นจะว่าอะไร ส่วนเมียใหม่พ่อ..(เรียกแบบนี้สะดวกใจกว่าเรียกน้าแล้วมันคันปาก ให้เรียกแม่ยิ่งแล้วใหญ่)รายนี้ก็วุ่นวายไม่เลิก ไหนจะยายน้องสาวอย่างยี่หวาที่ไม่รู้นึกครึ้มอะไรถึงมาคอยวอแววุ่นวายกับเธอไม่เลิกเหมือนกันทั้งที่ปกติแล้วกลัวเธอจะแย่ ยี่หวากลัวพี่สาวยิ่งกว่าพ่อแม่กลัวกว่าผีอีกกระมังแต่ก็ยังมาทำตัวน่ารำคาญกับเธอจนได้ สงสัยจะเป็นเพราะตามติดซารีฟ

ในเมื่ออยู่กันอย่างสงบสุขไม่ได้ ในเมื่อบ้านไม่ใช่เซฟโซน ไม่ใช่ที่ที่จะอยู่แล้วสบายใจ และไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวของเธอได้อีกต่อไป

"แล้วจะอยู่ไปทำเหี้ยอะไร!"

ตอนแรกนึกอยากจะเผาบ้านทิ้งยกหลังก็เสียดาย จะไล่ทุกคนให้ไสหัวออกไปก็ทำไม่ได้ รู้ดีว่าถึงไล่ยังไงคนหน้าด้านก็ไม่ยอมไปไหน

เพราะฉะนั้นยาหยีถึงเลือกที่จะเนรเทศตัวเองออกจากบ้านไป

ตุ้บ!

เสียงร่างเพรียวสวยในชุดยีนส์แขนขายาวที่ข้างในเป็นเกาะอกสีขาวกระโดดข้ามกำแพงออกมา ลงบนพื้นหญ้าด้านข้างคฤหาสน์ โดยมีคนคอยดูลาดเลาเอาไว้ให้เพื่อที่จะไม่โดนจับได้

"คุณหนูโอเคไหมครับ"

"อืม ไม่เป็นไร" ยาหยีบอกปัดคนที่จะเข้ามาช่วยพยุง กำแพงแค่นี้เธอโดดได้สบาย

หลายคนอาจสงสัยว่าเป็นเจ้าของบ้านแบบไหนถึงเลือกหนีออกจากบ้านตัวเอง อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วหากเป็นวัยรุ่นหรือเด็กน้อยก็ว่าไป แต่ขืนอยู่ต่อตอนนี้ก็รังแต่จะมีเรื่องให้รำคาญใจ ถ้าอย่างนั้นถือว่าเธอหนีไปหาที่พักสมอง พักกายพักใจสักพักใหญ่ๆก่อนก็แล้วกัน หัวโล่งเมื่อไหร่ค่อยกลับ.. บ้าน

เอิ่ม.. จะเรียกว่าบ้านก็ไม่ค่อยเต็มปากสักเท่าไหร่ เพราะตั้งแต่ที่แม่จากไปมันก็ไม่เคยให้ความอบอุ่นใดๆแก่เธออีกเลย