MasukShare
บทที่ 10 ขอแต่งงาน
Tanggal publikasi:
2026-09-30 09:16:50
Bab terbaru
เงากะรัต บทที่ 32 เป็นเพียงแค่เงา
“แพรวฟ้า...จะอยู่กับฉัน ส่วนเธอออกไปจากชีวิตของเด็กคนนี้ซ๊ะ!” เช็กเงินสดถูกโยนใส่หน้าของนรีรดาอย่างหยาบๆ ก่อนที่ชายคนนั้นจะเดินออกจากห้องไปและไม่หันกลับมามองอีกรตีกาลทรุดลงข้างเตียงคนไข้ที่นรีรดากำลังนอนร้องไห้อยู่ เธอเอื้อมมือไปปาดน้ำตาให้คนเป็นแม่แต่นรีรดาไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเธอภาพตรงหน้าค่อยๆ จางหายเหลือเพียงเตียงนอนคนไข้ที่ว่างเปล่า รตีกาลหันมองรอบตัวอีกครั้งที่ตอนนี้มีเพียงความมืด ครู่เดียงแสงสีขาวเล็กๆ ค่อยๆ ส่องสว่างขึ้น เสียงเอะอะดังขึ้นจากทางด้านหลัง รตีกาลรีบหันกลับไปมองก็เห็นแม่ของเธอกำลังวิ่งมาทางเธอ รตีกาลถอยหลังจะหลบจนล้มลงกับพื้นเธอเงยหน้ามองแม่ที่อุ้มเด็กที่ชื่อแพรวฟ้าไว้และวิ่งหนีพยาบาลกับหมอผ่านหน้าเธอไปหญิงสาวรีบลุกขึ้นและรีบวิ่งตามไป ภาพตรงหน้ากลายเป็นแสงสว่างสีขาวอีกครั้งและครั้งนี้ภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเด็กหญิงที่อายุราวๆ ขวบกว่า นรีรดากำลังป้อนข้าวเด็กหญิงด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน ใบหน้าของเด็กน้องคนนั้นสดใสและไร้เดียงสา“รตี ทานอีกนะลูกจะได้โตไวๆ” นรีรดาป้อนข้าวบดอีกคำให้เด็กน้อยอย่างใจเย็น รตีกาลจุกในอกจนเอื้อมมือขึ้นแตะอกตัวเองเบาๆ เธอหันมองบรรยากาศรอบตั
เงากะรัต บทที่ 31 ภาพเก่าของแม่
“เธอไม่เคยรับรักผม แม้แต่แหวนหมั้นเธอก็เผลอวางทิ้งไว้จนมันหายไป” เขาหลบสายตาของคนแพ้ บางอย่างที่ไม่เคยพูดถูกกลั่นออกมาคล้ายกับเขื่อนที่แตกออก รตีกาลเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้แม้ไม่รู้ว่าเขาพบเจออะไรมาในความสัมพันธ์นี้แต่จากอาการของชริณนั้น มันบอกแทนความรู้สึกทุกอย่างของผู้แพ้ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกเมื่อรถลิมูซีนแล่นเข้ามาจอดที่จุดรับส่ง รตีกาลพยุงชริณลงจากรถ แพทย์และพยาบาลเดินออกมาพร้อมรถวิลแชร์และพาชริณเข้าไปในห้องฉุกเฉิน รตีกาลเดินตามเข้ามาตรงเคาเตอร์พยาบาล กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อกระแทกจมูกทันทีราวกับความทรงจำที่แน่นในหัววนกลับมาความจริงอีกครั้ง“กระสุนทะลุหรือฝังคะ?”“ทะลุค่ะ ฉันห้ามเลือดให้แล้ว!” “ญาติทำแผลได้ดีมากเลยนะคะ ช่วยห้ามเลือดได้เยอะเลย” เสียงคำสั่ง เสียงเครื่องมือ เสียงฝีเท้า ทุกอย่างปะปนกันจนเหมือนโลกหมุนเร็วเกินไป แม้แผลจะไม่ใหญ่มากนักแต่เพราะเป็นชริณ ผู้บริหารระดับสูงของโรงพยาบาลนี้ การทำงานจึงเร็วมากเป็นพิเศษ ชริณถูกเข็นเข้าไปด้านใน“ญาติรอด้านนอกนะคะ” พยาบาลอีกคนกันเธอไว้ ประตูปิดลงความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณโดยรอบ รตีกาลยืนนิ่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน สายตามมองเหม่อไปที่หน้
เงากะรัต บทที่ 30 เหมือนผมฝันไปเลย
“พอ...แค่นี้เถอ...” เธอกระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่า“แต่ร่างกายของคุณ...ไม่ได้พูดแบบนั้น” มือหนาเลื้อยเข้าไปที่ใต้กระโปรง นิ้วแข็งแตะขยี้ที่ปากช่องรัก น้ำชุ่มฉ่ำที่ปากทางรักนั้นทำให้สติของหญิงสาวเริ่มเตลิด“ชริณ...คุณ...”“ร่างกายของเธอไม่ปฏิเสธฉัน...”ชริณขยับตัวและรั้งร่างของหญิงสาวนอนราบกับพื้นโซฟา สายตาของเขาจ้องมองเรือนร่างของหญิงสาวที่คุ้นเคยมาทั้งชีวิตแต่ครานี้กลับรู้สึกลุ่มหลงยิ่งกว่า ริมฝีปากร้อนผ่าวจูบพรมไปทั่วเรือนร่างบางนั้น มือหนารั้งเอาสายยกทรงออกจนเผยเนินออกอวบเนียน ใบหน้าของเขาซุกไซ้จูบเลียอยู่ทนทรวงอกนั้นราวกับหิวโหย เสียงครางแผ่วของรตีกาลยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของชายหนุ่มให้เร่าร้อนขึ้นไปอีก“อ๊า...ซี๊ด...”นิ้วแข็งสอดลึกเข้าไปในช่องรักที่รัดแน่น ร่างบางอกเอวสูงในขณะที่นิ้วแข็งเริ่มๆ ระรัวสอดเข้าออกช้าๆ ริมฝีปากของชายหนุ่มเลียไล้อยู่ที่ทรวงอกขาวที่บัดนี้เปลือยเปล่า ทั้งเลียดูดที่ยอดอกฟูนั้นด้วยความเสียวซ่านที่สุดจะห้าม มือบางแตะลูบที่เป้าของชายหนุ่มที่บัดนี้ใหญ่ผงาดคับเป้ากางเกง เขาใช้มืออีกข้างรั้งกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็วจนเห็นแก่นกายใหญ่ที่ตื่นตัว“ซี๊ด...ชริณ พอเถอะ.
เงากะรัต บทที่ 29 ผมอยากอยู่กับคุณ...รตี
“คุณ...”เสียงเธอถูกกลืนลงคอไป ริมฝีปากร้อนของเขาประกบลงมาอย่างตั้งใจ ร้อน…และแน่นเหมือนคนที่อดกลั้นบางอย่างมานาน แล้วปล่อยออกมาในวินาทีนั้น รตีกาลเบิกตากว้าง มือที่เคยกดแผลอยู่สั่นไหว เธอควรจะผลักเขาออก…ควรจะโกรธแต่ร่างกายกลับไม่ทำตาม ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวปะทะกับเธอ สัมผัสนั้นลึกขึ้น ช้า…แต่หนักแน่น ราวกับเขากำลังยืนยันบางอย่างไม่ใช่กับ “กะรัต” แต่กับ “เธอ” หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมามือของเขาเลื่อนขึ้นแตะกรอบหน้าเธออย่างแผ่วเบา…ตรงข้ามกับจูบที่ไม่อ่อนโยนนัก มันทั้งขัดแย้ง…และดึงเธอเข้าไป“หยุด…เถอะ” เธอกระซิบเสียงแผ่วเหมือนความยับยั้งชั่งใจครั้งสุดท้ายาที่ยังมีแรงอยู่ แต่เสียงนั้นเบาเกินกว่าจะห้ามอะไรได้ จูบนั้นช้าลงแต่ลึกขึ้นเหมือนเขาไม่อยากปล่อยและเธอเอง…ก็เริ่มไม่อยากหนี“ชริณ...นี่มันห้องรับแขกนะ”“ทำไมล่ะ...ดึกป่านนี้ ไม่มีใครเข้ามากวนหรอก” หญิงสาวจ้งมองใบหน้าหล่อเหลานั้นยิ้มน้อยๆ อย่างอบอุ่น วินาทีนั้นทุกอย่างเงียบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นประสานกันอย่างสับสนก่อนที่สติของรตีกาลจะดึงเธอกลับมาเธอผละออกทันที ลมหายใจหอบกับดวงตาสั่นไหว“คุณ…บ้าไปแล้วเหรอ…” ชริณมอ
เงากะรัต บทที่ 28 เจ็บแผลเหรอ
หลังจากทุกอย่างสงบลง ชริณเดินตามรตีกาลมาที่ห้องรับแขกด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ร่างสูงของเขากลับมีอาการเกร็งเล็กน้อย รตีกาลนั่งลงบนโซฟาพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอเงยหน้าขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเชิ้ตขาวของเขา เปื้อนสีเลือดจางๆ บริเวณต้นแขน“คุณ...คุณเลือดออก!”เสียงของเธอแผดด้วยความตกใจ ชริณหันมามองก่อนจะพยายามยกมือขวาขึ้นเป็นเชิงปัดว่าไม่เป็นไร แต่กลับสะดุ้งเบาๆ อย่างควบคุมไม่ได้“ผมไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อยน่ะ”“นั่นมันกระสุนเฉียดแขนเลยนะคะ!” รตีกาลรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้และนั่งลงข้างๆ เพื่อเปิดดูแผลที่ต้นแขนของเขา ชริณจ้องมองใบหน้าหญิงสาวที่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของเธอ“คุณจะมาทำเป็นเข้มไม่ได้ เรื่องแบบนี้มันไม่เล็กน้อยเลยนะ...” มือบางค่อยๆ ถลกแขนเสื้ออย่างเบามือที่สุด วางแขนกำยำนั้นบนตักและรีบคว้ากล่องพยาบาลที่ลินดาเอามาให้ ก่อนจะหยิบเอาอุปกรณ์เช็ดแผลออกมา“ผมไม่เจ็บ คุณใจเย็นๆ ก่อนรตี”“ทำไมคุณไม่บอกฉัน...ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะทำยังไง...“ ดวงตาของเธอเริ่มพร่า น้ำใสๆ เอ่อคลอไม่รู้ตัวชริณสบสายตาเธอนิ่ง แววตาคมเข้มนั้นอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ล้านเอ่อ แต่ยังเก็บ
เงากะรัต บทที่ 27 อย่ายิงเขานะ
ปึ่ก! เสียงของกระแทกกันดังขึ้น โต๊ะ กระถาง แจกันแตกกระจาย ชายแปลกหน้าพยายามหลบหน้าและหาทางหนี ชริณผละออกจากหญิงสาวและพุ่งเข้าไปคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่นดึงเข้ามาใกล้ตัวก่อนจะปล่อยหมัดอันหนักหน่วงเข้าที่หน้าของชายแปลกหน้า “แกเข้ามาทำอะไรในบ้านกะรัต! แกคือพวกที่คิดฆ่ากะรัตใช่มั้ย?!” ชายแปลกหน้าปล่อยหมัดลมสวนกลับชริณแต่พลาดเป้า ชายหนุ่มหลบได้อย่างง่ายดายพลางคว้าเอาแฟ้มที่ชั้นด้านหลังฟาดลงที่หลังกว้างของชายคนนั้น จนเขาทรุดตัวลงกับพื้น ทันใดนั้น...เสียงกระบอกปืนตกลงพื้น!! “ปืน!!” รตีกาลที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอตะโกนขึ้นทันที่เห็นปืนตกลงที่พื้น ชายแปลกหน้าคนนั้นคว้าปืนที่ตกอยู่ก่อนจะลุกขึ้นและยกปืนส่องไปยังชริณและรตีกาล ชริณรีบถอยตัวเข้าไปขวางทางปืนให้รตีกาลทันที “คุณไม่ควรกลับมาคุณกะรัต พวกเขาจะทำทุกอย่างให้คุณตายอีกครั้ง” เสียงนั้นกรีดเข้าไปในความทรงจำของหญิงสาว ชายแปลกหน้าค่อยๆ ถอยออกไปทางประตูในขณะที่ปืนยังจ่อไปยังทั้งสอง ชริณพยายามจะควบคุมสถานการณ์ให้ได้ เขาขยับตัวทำทีจะพุ่งเข้
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.8K Dibacaคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.3K Dibacaเจ้าหนี้เถื่อน
กัญจารีย์92.4K Dibacaเรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C103.2K Dibacaอีบัวกับไอ้ขวัญ
ณิการ์136 Dibacaยั่วรักผ่านไลฟ์
จินต์พิชา530 Dibacaวันที่รักสวนทาง
ระรินรัก137 DibacaThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T228 Dibaca
