All Chapters of เงากะรัต: Chapter 1 - Chapter 5

แสงสีขาวส่องสว่างไปทั่วห้องโถงใหญ่ เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ ร่างบางเอียงคอลงเล็กน้อยคล้ายชะเง้อมองให้เห็นถึงร่างของผู้มาเยือนด้วยความสงสัยแต่ก็ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้านั้นก้าวเข้ามาใกล้อย่างสม่ำเสมอ รตีเริ่มใจคอไม่ดีนักเพราะบริเวณเคาเตอร์พยาบาลนั้นมีเพียงเธอคนเดียวที่ยืนรับบริการอยู่และในช่วงเวลาดึกสงัดเกือบเที่ยงคืน อดไม่ได้เลยที่เธอจะรู้สึกหวาดระแวงขึ้นมา รตีค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากเคาเตอร์เพื่อมองหาที่มาของเสียง ดึกขนาดนี้ญาติคนไข้หรือคนไข้กันแน่ที่เดินไปเดินมาในเขตห้องพักผู้ป่วยแบบนี้ เสียงฝีเท้ายังคงก้าวเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แต่รตีกลับไม่พบเจ้าของเสียงฝีเท้านั้น เธอเดินวนไปวนมาระหว่างทางเดินเข้าห้องโถงและทางเดินหน้าห้องพักคนไข้ แต่ก็ไม่พบใครทั้งนั้นจนเลือดในกายเริ่มร้อนผ่าวด้วยความกลัว “รตี! เดินหาอะไรอ่า” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางเคาเตอร์ทำเอารตีที่กำลังเดินวนหาต้นเสียงนั้นถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอหันควับกลับมาที่ต้นเสียง “พี่ดา ตกใจหมด ทำไมมาเงียบๆ คะ” “พี่ต้องถามรตีไหม เดินหาอะไรอ่านานสองนานล

กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อตลบไปทั่วห้อง แสงจ้าสว่างระเรื่อของโคมไฟเหนือศีรษะ...และเสียงชีพจรที่ดังอยู่ข้างหู รตีค่อยๆ ลืมตา รู้สึกเหมือนหัวใจที่เต้นอีกครั้ง เธอค่อยๆ ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมองดู แม้จะรู้สึกถึงอาการเจ็บร้าวนิดๆ ที่แขนทั้งสองข้าง กลับความผิดแปลกของมือเรียวยาวทั้งคู่ที่ดูไม่คุ้นสายตาเธอสักนิดราวกับร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอ “มือนี่มัน...” รตีค่อยๆ ขยับตัวหันเอี้ยวไปมองด้านข้างตัวและกวาดสายตาไปรอบบริเวณห้อง เธอไม่พบใครสักคนในห้องที่เงียบสงบ แสงแห่งความมืดกลืนกินห้องสี่เหลี่ยมนี้ไปครึ่งห้อง รตีรู้สึกได้ถึงแผลที่เจ็บแปลบอยู่ตรงช่วงท้องถูกบีบรัดหลวมๆ ไว้ด้วยผ้าพันแผล สมองของเธอในตอนนี้มึนงงด้วยจับต้นชนปลายเหตุการณ์ไม่ถูก “กะรัต คุณฟื้นแล้วที่รัก...” เสียงหนึ่งดังขึ้นเบื้องหลังของประตูที่ถูกเปิดออก รตีงงงวยกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ชายหนุ่มร่างสูงวิ่งถลาเข้ามายังเตียงคนไข้ก่อนจะกอดรัดร่างบางของรตีอย่างตั้งใจ กลิ่นน้ำหอมอ่อนลอยฟุ้งแตะจมูกหญิงสาวเธอชะงักไปชั่วครู่ราวกับรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ...อย่าไว้ใจเขา... รตีกาลผละตั

เสียงประตูรถยนต์ยุโรปปิดลงอย่างนุ่มนวล รตีกาลในชุดสีชมพูอ่อนเรียบหรูยืนอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์หรูกลางเมือง ตัวบ้านทรงโมเดิรนสามชั้นล้อมด้วยสวนประดับและน้ำพุหินอ่อนตรงกลางลานหน้าบ้าน รตีกาลในร่างกะรัตเดินก้าวเท้าขึ้นไปยังลานหน้าประตูบ้าน ปรากฏเงาสะท้อนของตนเองในกระจก หญิงสาวผิวขาวอมชมพู ใบหน้าเรียวคม รูปตาเศร้าแบบคนที่เคยชินกับการเก็บความรู้สึกไว้ข้างใน ต่างจากใบหน้าธรรมดาของเธอในร่างเดิมของเธออย่างสิ้นเชิง เธอสูดลมหายใจลึก ข่มใจไม่ให้ประหม่าเมื่อคนขับรถเปิดประตูให้ “คุณกะรัต ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ” กะรัตยืนนิ่งชะงักเมื่อประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นภายในบริเวณบ้านที่กว้างขวางและหรูหรา เหล่าแม่บ้านใส่ชุดเมดเหมือนในหนังที่รตีเคยดู ยืนเรียงรายขนาบข้างประตูทั้งสองข้าง หญิงวัยกลางคนเดินมาหยุดตรงหน้าของรตีกาลพลางก้มลงนั่งย่อๆ และวางรองเท้าบุนิ่มสีขาวสะอาดตรงปลายเท้าเรียวงามของเธอ “คุณหนูสวมรองเท้าก่อนนะคะ ชามะลิพร้อมแล้วที่ห้องนั่งเล่นค่ะ” รตีรีบใส่รองเท้านั้นก่อนจะพงักหน้าให้หญิงวัยกลางคน เธอจึงเดินนำรตีเข้าไปยังอาคารปีกขว