เป็นชู้ ตอนที่ 3

เนรคุณ...

คำนี้ช่างเหมาะสมยิ่งนัก หล่อนกอดก่ายโยกตัวไปตามแรงสะอื้นอย่างสุดกลั้นให้กับความทุกข์และความเจ็บช้ำที่รุมเร้าโดยไม่ได้ตั้งตัว หากย้อนกลับไปได้เมื่อคืนนี้หล่อนคงเข้านอนแต่หัวค่ำและไม่ควรใส่ใจเป็นห่วงพิรเดชซึ่งนั่งดื่มเหล้าเมามายอยู่เป็นอาจิณร่วมสองสัปดาห์มาแล้วตั้งแต่มีเรื่องทะเลาะกับ ลลินดาเป็นการส่วนตัวระหว่างผัวเมีย

 แต่คิดทบทวนเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเหตุใดพิรเดชถึงได้มาอยู่กับตนได้ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นหล่อนก็แค่เอาวิสกี้ไปให้เขาตรงซุ้มด้านนอกตัวบ้านตามคำสั่งของชายหนุ่มและกลับขึ้นมานอนในทันที ไม่ได้ตอแยเท้าความใด ๆ

แล้วจู่ ๆ... มารู้สึกตัวอีกทีหล่อนก็ถูกความอัปยศอดสูครอบงำจนดิ้นไม่หลุด ซ้ำไม่อาจต่อต้านขัดขืนราวกับถูกสะกดเอาไว้ด้วยมนต์ดำ

หรือพิรเดชเมาจนเข้าห้องผิด...

และมีสัมพันธ์กับหล่อนเพียงเพราะคิดว่าเป็นลลินดา

“หงส์! ฟังพี่ก่อน เมื่อคืนพี่...”

“ปล่อย! อย่าเอามือสกปรกโสโครกของพี่มาแตะต้องหงส์แม้แต่ปลายเล็บ” มือเล็กสะบัดออกจากการจับกุมของสามีเต็มแรงที่ยังหลงเหลืออยู่ หันตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

ชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความจุกแน่นในอกไม่ได้ต่างกันเลย

“...” เขารู้ตัวว่าทำผิด เพราะความเมา และขาดสติแท้ ๆ ถึงได้เกิดปัญหาใหญ่หลวงขนาดนี้ และทางแก้ก็ดูจะไม่ง่ายดายหรืออาจไม่มีด้วยซ้ำไป

“เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก... หงส์รับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่มีทางที่หงส์จะให้อภัยพี่เดลจำเอาไว้ด้วย อาทิตย์หน้าเราเจอกันที่อำเภอ ถ้าพี่เดลไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ หงส์จะฟ้องหย่า... และแจ้งความข้อหาล่วงละเมิดหนูนา!” เสียงที่สั่นพร่านั้นจริงจัง แฝงเร้นซุกซ่อนความเจ็บช้ำมากมายที่สื่อผ่านแววตาตรอมตรม

พิรเดชหลับตาลง ไม่อยากมองคนรักในสภาพนั้น เจ็บใจตัวเอง โกรธเกลียดตัวเองเสียยิ่งกว่าที่หล่อนกำลังรู้สึกเป็นไหน ๆ เพราะเขากำลังเป็นฆาตกรเลือดเย็นลงมือฆ่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ บอบบางให้ตายทั้งเป็นถึงสองคนในเวลาเดียวกัน

“พี่ขอโทษนะหงส์ ถ้าพี่ไม่เครียดจนดื่มเหล้าเมาขาดสติ เรื่องคงไม่เลวร้ายแบบนี้ แต่พี่ขอโอกาสได้ไหม เราต้องมีทางออก พี่จะหาทางแก้ปัญหาเอง” ชายหนุ่มยื่นข้อเสนอ ลืมตามองหน้าภรรยาสาวด้วยความเสียใจ แม้ยังลังเลเรื่องเมื่อคืน แต่ถึงอย่างไรเสียเขาก็เป็นคนผิด ไม่อาจปฏิเสธความจริงข้อนี้ได้

ส่วนเหตุว่าทำไมเขาถึงเข้าห้องผิดและไปมีสัมพันธ์เกินเลยกับเด็กสาวได้นั้นคงต้องสืบความกันอีกที เพราะไม่อาจจดจำความจริงในช่วงนาทีนั้นได้เลยแม้แต่น้อยจนน่าแปลกใจ

เพราะถึงเขาจะเมา... มันก็ไม่น่าเลอะเลือนขาดสติได้ขนาดนั้น และก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นครั้งแรกที่ดื่มเหล้า ตลอดเวลาหลายวันที่มีปัญหากับลลินดาและหญิงสาวหนีหน้าไปอยู่บ้านแม่ของหล่อน เขาก็คอยตามง้อและกลับมาเมาหยำเปอยู่ทุกวัน

เช้าตื่นขึ้นมาไปทำงาน ตกเย็นแวะไปพบหล่อนที่บ้านดาริน... และกลับมานั่งดื่มจนเป็นกิจวัตรที่คนในบ้านเห็นชินตา

“ทางแก้ไขที่ดีที่สุดก็คือพี่เดลเลิกแก้ตัวเถอะ รับไม่ได้ก็คือรับไม่ได้ ต่อให้เรากลับมาคืนดีใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่หงส์คงไม่มีวันลืมในสิ่งที่พี่ทำในวันนี้ มันจะหลอกหลอนเราสองคนไปจนวันตายเหมือนเงาดำที่ครอบงำชีวิตคู่ของเราให้มีแต่ความระแวง ไม่ไว้ใจ มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว” น้ำเสียงของหล่อนอ่อนลง แต่หนักแน่นและเข้มแข็ง รวมไปถึงแววตาเศร้าสร้อยนั้นก็ไม่ได้แลดูอ่อนแอหวั่นไหว

มันคือนัยน์ตาของความผิดหวังเสียใจ... และแฝงเร้นความทิฐิเอาไว้อย่างสูงส่ง

“เลิกคุยกับมันเสียทีเถอะหงส์ พูดไปก็เท่านั้น เรากลับบ้านกันดีกว่า” ดารินเดินออกมาพอดี รีบคว้าข้อมือของบุตรสาวและมิวายหันไปมองค้อนชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่พอใจ โกรธ... และเกลียด

ลลินดาไม่ว่าอะไร หล่อนเหลือบหลบสายตาเขาแล้วกัดฟันกลั้นหายใจหันหลังเดินไปตามแรงดึงของมารดาทันที พิรเดชถลาเอื้อมมือจะคว้าเมียรัก... แต่แม่ยายก็แทรกตัวเข้ามากั้นขวางกลางเอาไว้เสียก่อน

“พี่จะสืบหาความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้น... แล้วพี่จะพิสูจน์ให้หงส์ยอมรับพี่อีกครั้งให้ได้”

“ฮึ...”

“ไปเถอะค่ะคุณแม่... หนูไม่ไหวแล้ว” ลลินดาเอ่ยให้ได้ยินเพียงสองคนแม่ลูกเมื่อเห็นว่าผู้ให้กำเนิดมีท่าทีจะหันไปต่อปากต่อคำกับพิรเดชอีก ทั้งคู่จึงพากันประคองเดินไปที่รถซึ่งจอดรออยู่แล้วพร้อมคนขับด้วยความรวดเร็ว

ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้าแรง ๆ ด้วยความเครียดจัด มองรถที่ภรรยาและแม่ยายโดยสารขับห่างออกไปทุกทีจนออกนอกประตูรั้วบ้านโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย

เหตุที่ไม่ตามไม่ยื้อในตอนนี้ เพราะรู้แก่ใจดีว่าน้ำเชี่ยวไม่ควรเอาลำเรือเข้าไปขวาง ควรรอให้พายุที่ห้ำหั่นจิตใจจนว้าวุ่นสงบลงสักเล็กน้อยเสียก่อน...

ตั้งสติ... และคิดตริตรองว่าควรจะเริ่มที่ตรงไหน

มันคงดีกว่าวู่วามจนทำให้เรื่องเลวร้ายบานปลายใหญ่โตซ้ำซ้อน

“โธ่เว้ย!!!” ปึก! ปึก! ปึก! เสียงคำรามตะโกนลั่นพร้อม ๆ กับกำหมัดแน่นแล้วชกเตะกำแพงตรงหน้าราวกับต้องการที่รองรับอารมณ์โมโห เลือดสดไหลซึมผ่านผิวหนังที่แตกยับเพราะแรงกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับว่าเจ้าของมือนั้นไร้ซึ่งความรู้สึกไปเสียแล้ว

เมื่อเตะต่อยกำแพงประหนึ่งมันเป็นต้นเหตุแห่งความวิบัติจนหนำใจ ร่างใหญ่ก็ทรุดลงนั่งใช้สองมือลูบเสยใบหน้าแรง ๆ และประสานมือแน่นเอาไว้บนศีรษะ

ตลอดชั่วชีวิต เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองสารเลวได้ขนาดนี้เลย