เป็นชู้ ตอนที่ 4

“ไม่เป็นไรนะหงส์... ห้ามคิดสั้นนะลูก เสียใจยังไงก็ขอให้นึกถึงแม่” ดารินกุมมือบุตรสาวเอาไว้มั่น เฝ้ามองดูแลด้วยความสงสารขณะที่กอดร่างเล็กแบบบางเอาไว้ในอ้อมกอด

“หงส์จะไปหาพี่ณี” ลลินดาแจงความประสงค์

“ไปทำไม...” น้ำเสียงของผู้เป็นแม่เหมือนจะไม่ใคร่พอใจนักกับชื่อนั้นที่บุตรสาวเอ่ยถึง

“อ้อนบอกว่าเห็นพี่ณีไปด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ที่ตึกเมื่อคืน บางทีพี่ณีอาจจะรู้เรื่องนี้ก็ได้” เรื่องราวแต่ละตอน ๆ วนเวียนอยู่ในหัวจนหล่อนจับใจความบางอย่างได้ในตอนที่เด็กอ้อนโทรฯ ไปฟ้องถึงพฤติกรรมอันน่าบัดสีและเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ

“หรือจะเป็นแผนของมัน...” ดารินสานต่อความคิดของบุตรสาวทันที

“หงส์ไม่รู้ค่ะ แต่หงส์ต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมพี่เดลกับหนูนาถึงทำกับหงส์ได้ขนาดนี้” พูดจบหญิงสาวก็หยุดประโยค เพราะไม่อาจฝืนเอ่ยถึงคนทั้งสองได้มากไปกว่านั้น

“งั้นก็ไป บอกตรง ๆ แม่ไม่อยากไปเหยียบบ้านนังขี้เมานั่นนักหรอก แต่ก็ไม่แน่หรอกว่านังณีนี่แหละที่เป็นต้นเหตุคอยเสี้ยมสอนให้ลูกมันหาทางยั่วตาเดลจนทนไม่ไหวตามประสาผู้ชาย มันอิจฉาพวกเรา... มันอยากทำลายพวกเรามาตั้งนานแล้ว” หญิงวัยกลางคนถอนหายใจร้อนรุ่ม เอือมระอาอยู่ลึก ๆ เมื่อนึกถึงว่าต้องไปพบเจอญาติซึ่งอยู่ไม่กันไกลนัก

 บ้านของภารณีที่ลลินดากล่าวถึงมีพื้นที่ติดกับเรือนหอ หากนับโดยสายเลือดแล้วก็ค่อนข้างสนิทชิดเชื้อกันอยู่พอสมควรเพราะภารณีเป็นหลานสาวแท้ ๆ ที่เกิดจากพี่สาวของนาง

แต่วิถีชีวิต... ต่างกันโดยสิ้นเชิง

“แม่ณี... อยู่หรือเปล่า ออกมาพบฉันหน่อย” สองร่างแม่ลูกลงจากรถมายืนอยู่ตรงหน้าบ้านไม้เก่าทรุดโทรม กระนั้นก็ยังมีเค้าความสง่าในอดีตหลงเหลือให้เห็นว่า ก่อนเก่านานมาแล้วมันเคยเป็นเรือนไม้สองชั้นที่สวยงาม ซึ่งปลูกสร้างโดยผู้มีอันจะกินในเวลานั้น

“แม่ณี นี่ฉันเอง... ดาริน” น้ำเสียงแหบกร้านตามวัยตะเบ็งเรียกไม่เต็มใจนัก สายตากวาดมองรอบ ๆ ตัวเรือนที่ทั้งรกและสกปรกแล้วต้องเบือนหน้าหนี

“แม่ณี... อยู่ไหมนั่น ได้ยินหรือเปล่า” นางเอ่ยปากเรียกซ้ำอีกครั้ง เพราะไม่แน่ใจว่าจะมีคนอยู่หรือไม่ เมื่อมีเพียงความเงียบงันไร้การตอบรับจากข้างใน

“แม่ณี... ว้าย!!!” ปัง! เพล้ง! ยังไม่ทันจะขาดปากเมื่อเรียกหาเจ้าของบ้านซ้ำเป็นครั้งที่สี่ ประตูก็เปิดออก แต่ไม่ได้เปิดแบบธรรมดา คล้ายมีคนใช้แรงผลักหรือถีบจนเกิดเสียงดัง ตามมาด้วยบางสิ่งบางอย่างที่ขว้างปาออกมากระทบกับพื้นจนแตกละเอียดก่อนหน้าจะได้เห็นตัวคนที่พวกเขามาหาด้วยซ้ำ

“มาเอะอะอะไรกันวะ คนจะนอน... อ้าว! น้าดาว” ร่างผอมบางในชุดเสื้อยืดสีชมพูแปร๋นนุ่งผ้าถุงลายดอกสีทึบแบบหยาบ ๆ เดินออกมายืนพิงประตู มือข้างหนึ่งเท้าสะเอวผมเผ้าพะรุงพะรังเปิดปากหาวหวอด ๆ บอกให้รู้ว่าคงเสียอารมณ์อย่างหนักที่ถูกปลุกกลางนิทราซึ่งยังไม่เต็มตื่น

“เออ... ฉันเองแหละ มีธุระเรื่องแม่ลูกสาวตัวดีของหล่อนนั่นแหละ ลงมาคุยกันหน่อย”

“มีอะไร! อยากคุยก็คุยมาสิ จะไปนอนต่อ”

“...” วาจากิริยาที่ไร้มารยาท ไร้ซึ่งการอบรมสั่งสอนทำให้ดารินกัดฟันกรอด นางมีศักดิ์เป็นน้าแท้ ๆ แต่ภารณีกลับมองเป็นหัวหลักหัวตอตั้งแต่ไหนแต่ไร เพราะอายุไม่ต่างกันมาก โตมาด้วยกัน เนื่องจากในสมัยก่อนนั้นบ้านพี่บ้านน้องบ้าน พ่อแม่ก็อยู่ในบริเวณเดียวกันหมด

“ลูกสาวหล่อนมันไปทำงามหน้าเอาไว้น่ะสิ... กินบนเรือน ขี้บนหลังคา ไม่สำนึกบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่พวกฉันเวทนาให้กินให้ใช้ หล่อนควรจะรับรู้ความเป็นไปของมันบ้าง ไม่ใช่สักแต่จะให้เกิดออกมาแล้วโยนภาระให้คนอื่น”

“วะ! แล้วใครไปขอให้เอามันไปเลี้ยง ฉันไปขอร้องอ้อนวอนลูกสาวน้าอุปการะมันหรือไง อยากได้กันเอง อยากเอาไปกันเองก็ดูแลกันไปสิ มายุ่งอะไรกับฉันเล่า... เอ้อ!!”

“พี่ณี... เมื่อคืนพี่ณีไปหาหนูนาใช่ไหม” ลลินดาตัดสินใจพูดเข้าเรื่องเสียเอง ไม่อยากรีรอเวลาให้ยืดเยื้อไปกว่านี้ จิตใจมันซมซานเกินกว่าจะเอ้อระเหยอยู่ในโลกภายนอกได้นาน ๆ อยากโผเข้าห้องแล้วใช้เวลาอยู่คนเดียว ไม่ข้องแวะกับใครเลยเสียมากกว่า

“อือ... ทำไม มีอะไร แม่จะไปหาลูกไม่ได้เหรอ ก็ไม่ได้ห้ามนี่” เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้กันอยู่แล้ว ในความเป็นแม่ลูกสัมพันธ์ย่อมตัดไม่ขาด แต่เหตุที่ภารณีไปหาสัตตบงกชนั้นไม่ได้เหมือนกับที่แม่คนอื่น ๆ เขาทำกัน

“บอกหงส์มาตรง ๆ พี่ณีเป็นคนวางแผนทำเรื่องชั่ว ๆ พวกนั้นใช่ไหม”

“มันก็รวมหัวกันทั้งหมดนั่นแหละ” ดารินแทรกขึ้น นางหมายถึงทุกคน ทั้งพิรเดช สัตตบงกชและภารณีต่างก็รู้เห็นเป็นใจกันก่อเรื่องทราม

“อะไร... มาหาเรื่องอะไรแต่เช้าเนี่ย มีอะไรก็พูดมา ฉันแค่ไปขอเงินนังหนูนามีอะไรไหม ถึงฉันจะไม่ได้เลี้ยงแต่ฉันก็เกิดมันมา แทนที่มันจะได้มาช่วยฉันหาเงิน พวกน้าก็เอามันไปใช้ มันทำงานอย่างกับขี้ข้า เงินขอทีละเล็กทีละน้อย ๆ แค่นี้มันชั่วตรงไหนวะ” ภารณีโต้กลับเสียงแหลมปรี๊ด

ดารินถอนหายใจส่ายหน้าระอา นึกถึงสัตตบงกชแล้วก็ให้แปลกใจทั้งที่นิสัยใจคอช่างแตกต่างกับผู้ที่ให้กำเนิดมากเหลือเกิน แต่ก็นั่นแหละ... ใครจะไปล่วงรู้จิตใต้สำนึกข้างใน

“หงส์ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น... หงส์หมายถึงเมื่อคืนที่พี่เดลไปนอนกับหนูนา...” หล่อนอยากจะพูดให้มากกว่านั้น อธิบายให้กระจ่างกว่านั้น แต่ก็ทำไม่ได้ ความเจ็บปวดมันตอกตันตีตื้นขึ้นมาจุกอกในทันที ดวงตากลมโตสีโศกกะพริบปรือขับไล่หยาดน้ำที่ปริ่มขึ้นมาคลอหน่วย

“ว่าไงนะ... หนูนามันได้กับผัวแกเหรอ ฮ่า ๆ ๆ” แทนที่จะเวทนาความเจ็บปวดของลูกพี่ลูกน้อง ภารณีกลับหัวเราะร่าตีอกชกตัวราวกับดีใจเอาหนักหนา

ลลินดากำมือแน่นยืนตัวสั่น... ถึงขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องต่อความยาวสาวความยืดให้มากความ

“ไปลากตัวลูกหล่อนกลับมาอยู่กับหล่อนเถอะ คนเนรคุณ ต่อให้เมตตามันเท่าไหร่ก็คงล้างเลือดชั่ว ๆ ในตัวให้สะอาดไม่ได้ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมานับญาตินับเชื้อกันอีก”

“ไม่ได้! ในเมื่อนังหนูนามันได้เสียกับผัวหงส์แล้ว ผัวมันก็ต้องรับผิดชอบ คิดจะให้ลูกเขยน้าฟันลูกสาวฉันแล้วเขี่ยทิ้งอย่างนั้นเหรอ ไม่ง่ายไปหน่อยมั้ง”

“แล้วหล่อนจะเอายังไง!”

“หนูนามันเป็นเด็กดี มันยังไม่เคยต้องมือผู้ชายคนไหน แต่จู่ ๆ กลับมาถูกน้าเขยข่มเหงจนต้องกลายเป็นเมียน้อยน้าสาวตัวเองที่มันนับถือเหมือนแม่ หึ... ไม่มีใครสงสารฉันกับลูกบ้างเหรอว่าจะรู้สึกยังไง”

“ถ้าจะให้รับผิดชอบ หล่อนก็คงต้องไปคุยกับผู้ชายเอาเอง เพราะระหว่างเขากับหงส์ต่อไปนี้ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ที่เหลือก็แค่รอจัดการให้มันถูกต้องเท่านั้น”

“ดี! เสร็จเรื่องหย่า เรื่องแบ่งสมบัติกันเมื่อไหร่ก็อย่าลืมมาบอกฉันด้วย ฉันจะได้ให้หนูนามันแต่งงานออกหน้าออกตาไม่ต้องอายใครว่าแย่งผัวชาวบ้าน ฉันเป็นแม่มันก็ควรได้ค่าน้ำนงน้ำนม ค่าเสียเวลาที่ให้มันอาศัยอยู่ในท้องตั้งเก้าเดือน ไหนจะเจ็บแทบเป็นแทบตายตอนที่เบ่งมันออกมาอีก มีผัวคนแรกทั้งทีจะให้มันเสียฟรี ๆ ได้ยังไง”

“หล่อนนี่มัน...”

“กลับเถอะค่ะคุณแม่” ลลินดาทำท่าเหมือนจะเป็นลมเมื่อได้ยินการเจรจาฉอด ๆ ราวกับกำลังคุยเรื่องตกลงซื้อขายกันอย่างไงอย่างงั้น ไม่ได้สาระหรือละอายแม้แต่น้อยกับความเลวร้ายที่เกิดขึ้นในชีวิตของหล่อนซึ่งเป็นญาติกันแท้ ๆ

หากเมื่อสิบกว่าปีก่อนหล่อนไม่รู้ไม่เห็นเกี่ยวกับเรื่องราวของเด็กหญิงตัวน้อยที่น่าสงสาร ถูกแม่ใจยักษ์ทิ้งให้อด ๆ อยาก ๆ ทุบตีจนเนื้อตัวมีแต่รอยแผล จึงเวทนาขอมาอยู่เป็นเพื่อนและเลี้ยงดูราวกับเป็นน้องที่คลานตามกันมา

วันนี้... หล่อนคงไม่ต้องเจ็บปวดปางตายเพราะถูกหักหลังสวมเขา

“แม่บอกตั้งแต่แรกแล้ว มันเลี้ยงไม่เชื่อง หงส์ก็ไม่เชื่อ เราไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวข้องแวะกับคนพวกนี้เป็นดีที่สุด”

“คุณแม่คะ... หนูอยากกลับบ้าน” เสียงสั่นเอ่ยเตือนมารดาอีกครั้งคล้ายจะปรามเป็นความนัยว่าไม่อยากรู้ไม่อยากรับฟังอะไรอีกแล้ว ดารินพยักหน้า... หันไปมองภารณีที่ยืนยิ้มอย่างมีความสุขด้วยความโกรธเกลียดจัดแล้วประคองบุตรสาวขึ้นรถทันที

“สมน้ำหน้า!” ภารณียังตะโกนไล่หลังอย่างสะใจเมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากบริเวณบ้านของนาง ไม่ได้สำนึกแม้แต่น้อยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันใหญ่หลวงและสร้างความเดือดเนื้อร้อนใจกับทุกคนที่เกี่ยวข้อง

 แม้กระทั่ง... ลูกสาวในไส้ของนางเอง