ตอนที่ 3 ซีรีส์เรื่องใหม่

           ณ สตูดิโอใจกลางเมือง กองถ่ายคึกคักด้วยทีมงาน ช่างภาพ สไตลิสต์ และนักข่าวที่มาร่วมงานโปรโมตซีรีส์ พันธะรักของมาเฟีย การถ่ายภาพดำเนินไปอย่างราบรื่น จนถึงเซตสุดท้ายของคู่พระเอก “ภูบดินทร์ อัครโชติ” และนายเอก “วินภัทร ธีระการ”

          ทีมงานที่อยู่รอบเซตถ่ายภาพเริ่มรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียดเมื่อช่างภาพหยุดการถ่ายภาพชั่วคราว ช่างภาพขมวดคิ้วมองภาพในกล้อง “ภู วิน ขยับเข้าใกล้กันอีกนิดสิ สายตายังไม่ถึง”

วินภัทรยิ้มเกร็ง มือกำขอบเสื้อแน่น “ขอโทษครับ ผมตื่นเต้น กล้องเยอะจนลืมตัว”

          “มิว” สไตลิสต์หนุ่มก้าวเข้ามาแทรกความเงียบ เขาถือผ้าคลุมไหล่ในมือพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้วินภัทร ก่อนจะกระซิบเบาๆ ข้างหูด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “วิน ผ่อนคลายหน่อยสิ นายดูเหมือนหุ่นในร้านเสื้อผ้าแล้ว หรือเขินพี่ภูจนตัวแข็ง”

วินภัทรหัวเราะเขินๆ “พี่มิว อย่าแซวสิครับ ผมพยายามอยู่นะ”

ขณะนั้น “โจ” ผู้ช่วยช่างกล้องที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็หันมาแซวด้วยน้ำเสียงขี้เล่น “หรือจะให้ถ่ายเดี่ยวก่อน พี่ภูดูจ้องน้องวินจนตาค้างแล้วนะ”

ภูบดินทร์ยิ้มมุมปาก “โจ อย่ามาแซว เดี๋ยวให้ไปปรับไฟใหม่ทั้งเซตนะ”

เสียงหัวเราะดังขึ้น บรรยากาศผ่อนคลายลง วินภัทรยิ้มเขิน สบตาภูบดินทร์แวบหนึ่งก่อนจัดท่าใหม่ตามที่มิวแนะนำ สไตลิสต์หนุ่มตบไหล่วินภัทรเบาๆ “เอาล่ะ นายหล่อแล้ว ลองมองพี่ภูเหมือนแฟนคลับมองนายสิ ได้ช็อตเด็ดแน่”

ทั้งคู่ยืนประจำตำแหน่ง ภูบดินทร์ดูผ่อนคลายขึ้น สายตานุ่มนวลเมื่อมองวินภัทร แต่ช่างภาพยังส่ายหน้า “ยังไม่ถึงครับ ยังขาดความรู้สึก”

          ทันใดนั้น เมธาวีที่ยืนมองภาพจากหน้ามอนิเตอร์ด้านหลัง ตัดสินใจเดินเข้าไปหาทั้งสองคนด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่แววตาจริงจัง “ขอพักเซตนี้ก่อนนะคะ ขอคุยกับนักแสดงสองคนแป๊บหนึ่ง”

          ห้องพักด้านหลังสตูดิโอถูกใช้เป็นพื้นที่ส่วนตัวชั่วคราว หญิงสาวพิงโต๊ะเล็ก มองภูบดินทร์และภัทรที่สีหน้าเริ่มเครียด “พี่ภู น้องวิน สังเกตไหมว่าทำไมเรายังไม่ได้รูปเซตสุดท้ายสักที” วินภัทรก้มมองพื้น “ผมเกร็งไปหน่อยครับพี่เมย์”

           เมธาวียิ้ม “สายตาของทั้งคู่ยังไม่ใช่สายตาคนรักกัน ลืมกล้อง ลืมทีมงาน แล้วมองกันเหมือนคนที่กำลังตกหลุมรัก” เธอเว้นจังหวะ มองทั้งสองคนสลับกัน “มีอะไรอยากถามเมย์ไหมคะ”

ภูบดินทร์สีหน้าครุ่นคิด “คุณเมย์ ทำไมถึงเลือกผมกับวิน ทั้ง ๆ ที่คาแรกเตอร์เราไม่ตรงนิยายเลย” วินภัทรพยักหน้าเห็นด้วย แอบมองภูบดินทร์

          เมธาวียิ้มบาง มองทั้งคู่ด้วยแววตาอบอุ่น “เมย์เคยเห็นคลิปสัมภาษณ์เก่า ๆ ของทั้งสองคนจากซีรีส์เรื่องที่แล้ว” เธอหยุดเล็กน้อย “ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่...” เธอหันมองภูบดินทร์ก่อนแล้วค่อย ๆ มองไปหาวินภัทร “มีช่วงหนึ่งที่ทั้งคู่นั่งห่างกัน แต่แอบมองกันอยู่ตลอดเวลา” เธอหัวเราะเบา ๆ “อาจเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ แต่เมย์เห็นเคมีที่คนอื่นไม่เห็น” “เมย์เลยตั้งใจว่า ถ้าวันหนึ่งได้ทำซีรีส์เอง จะเลือกให้ทั้งสองคนแสดงด้วยกันให้ได้” เธอมองตาทั้งคู่สลับกันน้ำเสียงนุ่มแต่หนักแน่น “เมย์ไม่ได้อยากให้แสดงตามนิยายเป๊ะๆ แต่เมย์อยากให้ทั้งสองคนแสดงเป็นคนรักกันจริงๆ ในแบบของตัวเอง”

          ความเงียบเคลือบห้องชั่วครู่ เมธาวียิ้ม “พัก 30 นาที ลองคุยกันในฐานะคนที่กำลังเริ่มต้นอะไรบางอย่าง แล้วเจอกันในสตูดิโอนะคะ” เธอเดินออกไป ปล่อยทั้งสองอยู่ตามลำพัง  หลังเมธาวีเดินออกไป ห้องเงียบลงทันที

ภูบดินทร์หันมามอง “วิน อึดอัดไหมเมื่อกี้”

วินภัทรส่ายหน้า “ไม่อึดอัดหรอกครับ แค่เกร็ง”

“เกร็งเพราะกล้อง หรือเพราะพี่” ภูบดินทร์ยกคิ้ว

วินภัทรหน้าแดง “ทั้งสองอย่างแหละครับ”

          ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน  “ผมกลัวนิดหน่อยครับ กลัวเล่นเป็นคนรักพี่ไม่ดีพอ ตัวละครในนิยายเข้มข้นมาก กลัวคนดูเปรียบเทียบ”

          ภูบดินทร์พยักหน้า “พี่ก็กังวลเหมือนกัน ตัวละครนี้ไม่เหมือนพี่เลย พี่ไม่ใช่มาเฟีย ไม่เคยตกหลุมรักใครพริบตา” ภูบดินทร์ขยับเข้าใกล้ “คุณเมย์บอกให้เราเป็นตัวเอง ลองเริ่มจากรู้จักกันจริง ๆ ดีไหม”

วินภัทรยิ้ม “ดีสิครับ เริ่มจากอะไร”

“เริ่มจากตรงนี้เลย” ภูบดินทร์แตะไหล่เบา ๆ “ใจพี่เต้นแรงเหมือนกันนะ เวลาวินมองแบบนี้”

วินภัทรหลบตาแล้วยิ้มกว้าง “ผมก็เหมือนกัน”

         เวลาผ่านไป 30 นาที เมื่อทั้งสองกลับมาหน้ากล้อง พวกเขายืนใกล้กันมากขึ้น สายตาอบอุ่นเป็นธรรมชาติ ภูบดินทร์มองวินภัทร ยิ้มมุมปาก “วิน พร้อมมั้ย”

วินภัทรสบตากลับ “พร้อมครับพี่ คราวนี้ต้องได้”

ช่างภาพตะโกน “โอเค เซตนี้ใช่เลย ขยับเข้าใกล้อีกนิด” มิวกระซิบโจ “เฮ้ย ดูสายตาน้องวินสิ หลงพี่ภูไปแล้วมั้ง”

โจหัวเราะเบา “เงียบ ๆ สิ เดี๋ยวช่างภาพจับได้ว่าเราแซว”

        ช่างภาพกดชัตเตอร์ต่อเนื่อง ภูบดินทร์ดึงปกเสื้อวินภัทรให้ใกล้เข้า วินภัทรสบตานิ่งไม่ถอย ภาพในมอนิเตอร์ทำให้ทีมงานซุบซิบ ช่างภาพพยักหน้าพอใจ

       ด้านหลังห้อง เมธาวีนั่งมองไกลๆ ยิ้มช้าๆ เพราะมันคือภาพที่เธอเลือกด้วย “ความรู้สึก” ไม่ใช่แค่โปรไฟล์ ไม่ใช่ชื่อเสียงหรือ follower ในโซเซียล ๆ “นี่แหละ ภาพที่รออยู่” เธอพึมพำ

       หลังได้ภาพโปรโมตหลัก ไม่กี่วันต่อมา JEM Studio เดินหน้าจัดเวิร์กชอปเข้มข้นให้นักแสดงทุกคน เพราะเกือบทั้งหมดคือนักแสดงหน้าใหม่ โดยเฉพาะภูบดินทร์และวินภัทรที่ทุกสายตาจับจ้อง ไม่นาน โซเชียลเริ่มลือ บรรยากาศเวิร์กชอปว่าพระนายสนิทเกินบท บางคนก็พากันจิ้น พร้อมตั้งแฮชแท็กเฉพาะ #ภูวิน และคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา “จะอินแค่บทหรืออินนอกบทด้วย” ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ ข่าวก็เริ่มทำหน้าที่ของมัน ช่วยให้กระแสของซีรีส์ค่อย ๆ ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

       สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว การถ่ายทำเริ่มอย่างเป็นทางการ 2 เดือนเต็ม ทุกคนทุ่มเท แม้เป็นบริษัทใหม่แต่เปี่ยมพลัง เมธาวีงดงานแสดงใหญ่ มาดูแลกองเอง โดยเฉพาะเวลาถ่ายซีนอารมณ์หรือเลิฟซีน เธอมักจะมาดูด้วยตัวเองทุกครั้ง

      “เลิฟซีนของเรื่องนี้ เวลาพระนายแสดงความรักกันแบบเบา ๆ จะต้องละมุน”

      “ส่วนบางฉากที่ต้องมีเลิฟซีนแบบเร่าร้อนก็ตามที่พี่วิเห็นสมควรได้เลยค่ะ”

      “แต่ทั้งนี้ก็อยากให้แสดงออกมาแบบคนดูรู้สึกถึงความรัก ไม่ใช่แค่ความใคร่”

       เธอใส่ใจทุกรายละเอียด และนักแสดงก็สัมผัสได้ถึงเจตนานั้น บรรยากาศในกองถ่ายที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป

          นอกจากทีมงานและนักแสดง ความอบอุ่นในกองยังมาจากแฟนคลับที่เริ่มทยอยส่ง ฟู้ดซัพพอร์ต เข้ามา ทั้งจากแฟนคลับเดี่ยวของภูบดินทร์ ของวินภัทร และบ้านคู่ที่เขียนชื่อ #ภูวิน ตัวใหญ่ มิวและโจกำลังแกะกล่องอาหาร ขณะที่ภูบดินทร์และวินภัทรนั่งใกล้กัน ดูเมนูในมือ

          มิวที่กำลังถือกล่องข้าว “เฮ้ย ดูนี่สิ แฟนคลับส่งข้าวกล่องมาเพียบเลย มีชื่อภูวินคู่กันด้วย #ภูวิน นี่มาแรงจริงๆ”

วินภัทรอ่านป้ายแล้วยิ้มเขิน “อะไรครับพี่มิว เขียนชื่อผมกับพี่ภูคู่กันเลยเหรอ”

โจหยิบโทรศัพท์ เลื่อนดูโซเชียล “ยังไม่หมดแค่นั้น แฟนๆ ตัดคลิปจากงานเมื่อวานแล้วคอมเมนต์บอกว่าแค่ยืนข้างกันก็รู้สึกถึงความรัก”

วินภัทรหัวเราะเขินๆ “พี่โจ อย่ามาแซวสิครับ ผมยังไม่ได้เช็กโซเชียลเลย”

ภูบดินทร์ยิ้มมุมปากมองวินภัทร “จริงเหรอ งั้นเดี๋ยวต้องไปดู ว่าเรายืนข้างกันแล้วดูรักกันขนาดไหน”

วินภัทรสบตาภูบดินทร์แวบหนึ่ง “พี่ภู อย่ามาแซวผมด้วยสิ แต่ถ้าแฟนๆ ชอบ ผมว่าเราต้องทำให้ดีกว่านี้”

มิวขยิบตาให้วินภัทร “โห น้องวินตั้งใจขนาดนี้ พี่ภูต้องช่วยหน่อยแล้วล่ะ เดี๋ยวเวิร์กชอปนี้ต้องซ้อมเลิฟซีนให้เนียนเลย”

ภูบดินทร์หัวเราะเบาๆ “มิว อย่าเพิ่งกดดัน เดี๋ยววินเขินจนลืมบทหมด

วินภัทรยิ้มกว้าง “ไม่ลืมหรอกครับพี่ ถ้าพี่ช่วย ผมพร้อมลุยเต็มที่”

ทั้งกลุ่มหัวเราะครื้นเครง วินภัทรส่งยิ้มให้ภูบดินทร์ ขณะที่ภูบดินทร์แตะไหล่วินภัทรเบาๆ เหมือนให้กำลังใจ บรรยากาศอบอุ่นขึ้นทันที กล่องฟู้ดซัพพอร์ตที่มีชื่อทั้งคู่ถูกทีมงานถ่ายรูปลงโซเชียล กระตุ้นกระแส #ภูวิน ให้ร้อนแรงยิ่งขึ้น

        ในที่สุดทีมงานก็ปิดกล้องวันสุดท้ายกันไปเรียบร้อยแล้ว ทุกคนกอดกัน ร้องไห้ ยิ้มทั้งน้ำตา สองเดือนที่เหมือนฝันผ่านไปเร็วเกินกว่าที่ใครจะเชื่อ  

       แสงจากจอสาดส่องใบหน้าเมธาวี เธอนั่งมองหน้าจอ หายใจเข้าลึก ยิ้มน้อย ๆ “อีกไม่นาน ทุกคนจะได้เห็นในสิ่งที่เราเชื่อมาตลอด”  เธอกดปุ่ม play ภาพค่อย ๆ ขึ้น ภูบดินทร์ยืนอยู่ใต้แสงดาว ก้าวเข้าไปกอดวินภัทรจากด้านหลังแน่น วินภัทรหลับตาลง พิงอกเขาเต็ม ๆ  เมธาวีพึมพำเบา ๆ กับตัวเองในห้องมืด

      “นี่แหละ ความรักที่แท้จริง”   เธอยิ้ม แล้วกดบันทึกไฟล์สุดท้าย

       “พันธะรักของมาเฟีย Final Cut”