ตอนที่ 7 ข้อเสนอที่ไม่อยากเชื่อ

“คุณบ้าไปแล้ว ต้องการอะไรจากพวกเรากันแน่”

เขาก้าวเข้ามาใกล้จนแทบชิด ลมหายใจร้อนกระทบแก้ม เขากระชับมือที่แตะแก้มเธอให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำมืดจ้องลึก “มาอยู่กับฉัน แค่สามปี หลังจากนั้นเมย์จะไปไหนก็ได้ ฉันไม่ห้าม แต่ก่อนหน้านั้น เมย์ต้องเป็นของฉันคนเดียว”

หญิงสาวเบิกตากว้าง

“อะไรนะ”

เธอยืนนิ่งงันไปเพียงเสี้ยววินาทีหลังได้ยินประโยคจากชายตรงหน้า ดวงตาเธอสั่นไหว เหมือนหัวใจถูกกรีดด้วยน้ำมือของเขา “คุณคิดว่าฉันจะยอมขายตัวเองเพื่ออิสรภาพที่คุณกำหนดให้อย่างนั้นเหรอ” เสียงของเธอสั่นด้วยความโกรธปนเจ็บปวด ริมฝีปากที่เม้มแน่นเกร็งจนเผยรอยสั่นเล็กน้อย “คุณคิดว่าฉันเป็นอะไร ของเล่นที่คุณจะหยิบมาแล้วโยนทิ้งเมื่อเบื่อได้งั้นเหรอ”

          ชายหนุ่มก้าวเข้าใกล้ สายตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เมย์ รู้ดีว่าฉันไม่เคยอยากให้มันเป็นแบบนี้” เสียงของเขาต่ำลง แต่หนักแน่นราวกับพยายามกดอารมณ์บางอย่างไว้ “เมื่อสิบปีก่อน เมย์เลือกที่จะทิ้งฉันไป ตอนนี้ฉันแค่ต้องการให้เมย์กลับมาไม่ใช่แค่ตัว แต่หัวใจของเมย์ด้วย”

          “คุณรู้ไหมว่าสิบปีที่ผ่านมา ฉันต้องแบกความรู้สึกผิดไว้มากแค่ไหน” เธอสูดลมหายใจเข้าช้าๆและเยือกเย็นพยายามควบคุมตัวเอง “ประโยคเมื่อกี้นี้ เมย์จะคิดว่าคุณไม่ได้พูด” เสียงของเธอเรียบลง แต่แฝงความเจ็บลึก ดวงตาสั่นไหวก่อนเบือนหน้าหนี ซ่อนหัวใจที่กำลังแตกสลาย

          “วันนี้คุณเมา เราคงพูดกันไม่รู้เรื่อง พรุ่งนี้เมย์จะมาใหม่อีกครั้ง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงพยายามระงับอารมณ์ ทว่าแววตานั้นบอกชัดว่ากำลังตัดใจ เธอหมุนตัว เตรียมเดินจากไป แต่ไม่ทันได้ก้าวพ้น มือแข็งแรงของเขาก็เอื้อมมาคว้าแขนเธอไว้แน่น ก่อนจะดึงร่างบางกลับเข้าหาอย่างรวดเร็วรัดร่างบางแนบชิด

“เมย์ก็รู้ว่าไม่มีทางเลือก แล้วจะดึงดันไปเพื่ออะไร” เขากระซิบโน้มลงปิดปากอิ่ม จูบเธอซ้ำๆ ตามแรงอารมณ์ที่มันอัดแน่น หัวใจเธอเต้นแรง เขาใช้ประสบการณ์ที่มากกว่าค่อยๆ ล่อลวงเธอด้วยจังหวะที่มั่นคงแต่ไม่เร่งเร้า จนร่างบางสั่นไหวในอ้อมแขน เธอกัดริมฝีปากเขาเบาๆ ก่อนยอมแพ้ ในที่สุดเธอก็เผลอปล่อยตัวปล่อยใจตอบรับจูบจากเขา ร่างบางเลื่อนแขนโอบรอบคอเขาเพื่อให้สามารถรับจูบถนัดมากขึ้น

กันต์กวีสอดแขนอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย ก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องนอนโดยไม่พูดอะไร วางเธอลงบนเตียงนุ่ม แสงไฟสลัวสะท้อนดวงตาที่ร้อนระอุของเขา ร่างบางปรือตามองเขา “เราไม่ควรทำแบบนี้” เธอกระซิบเสียงเบา “ทำไมจะไม่ควร” เขาก้มลงใกล้ เสียงแหบต่ำ “ในเมื่อเมย์เป็นของฉัน” เขาก้มลงแตะริมฝีปากเธอเบาๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป และบอกเธอว่าเขาไม่ได้ต้องการครอบครองเธอด้วยแรงอารมณ์ แต่ครอบครองด้วยหัวใจ เธอหลับตาลงช้าๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลเงียบ ๆ ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะหัวใจเธอแพ้เขาไปแล้ว

          แสงแดดอ่อนจางของเช้าตรู่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาแตะต้องผิวกายของเธอ ร่างบางลืมตาขึ้นช้าๆ รู้สึกถึงความอุ่นจากผ้าห่มและแรงกอดแน่นจากร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆ กลิ่นกายของเขายังติดอยู่ในอากาศ หัวใจของเธอเต้นแรงในอกเมื่อนึกถึงเมื่อคืน ภาพในอดีตผุดขึ้นในใจ สิบปีก่อน ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน เขาคุกเข่าลง สัญญาด้วยแววตาเปี่ยมฝัน “เมย์ หลังเรียนจบเราแต่งงานกันนะ” เธอพยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตา แต่แล้วทุกอย่างพังทลายเมื่อเธอเลือกเงิน 10 ล้านบาทเพื่อช่วยแม่ที่ป่วยหนัก น้ำตาร่วงพรูขณะหันหลังให้เขา ความรู้สึกผิดกลายเป็นโซ่ที่ล่ามเธอไว้ตลอดมา

          หญิงสาวค่อยๆ ยกแขนเขาออกจากเอวตัวเองอย่างแผ่วเบา ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เธอลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว มือคว้าเสื้อผ้ามาสวมอย่างรีบเร่ง เดินเร็วๆ ออกจากห้องอย่างเงียบที่สุด เธอไม่อยากให้เขาตื่นขึ้นมาเห็นเธอในสภาพนี้ ไม่ใช่เพราะเสียใจจากคืนที่ผ่านมา แต่เพราะเธอยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับแววตาของเขา

ทันทีที่ประตูบ้านปิดลงเบาๆ เธอก้าวขึ้นรถหัวใจเต้นระรัวจนแทบหลุดออกจากอก มือที่วางบนพวงมาลัยสั่นเล็กน้อย เช้านี้เธอหนีอีกครั้ง เพราะรักเขามากเกินกว่าจะอยู่ต่อ

 หลังจากเสร็จธุระสำคัญ เอกภพเดินเข้ามาในห้องพักด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือยกโทรศัพท์แนบหู ฟังรายงานจากผู้ช่วยด้วยความไม่สบอารมณ์ “อือ ยกเลิกงานไปดื้อๆ ทั้งที่เราไม่อยู่” เขาทวนเสียงต่ำ เสียงจากปลายสายยังรายงานต่อ จนเมื่อเขาได้ยินว่าน้องสาวเป็นคนเคลียร์สถานการณ์จนทุกอย่างกลับมาเรียบร้อย เส้นเลือดข้างขมับก็เต้นตุบขึ้นมา เขาวางสายก่อนสบถเสียงเครียด “แม่ง ดูก็รู้ว่าทำแบบนี้ต้องการอะไร”

          จิรายุที่นั่งอยู่หันมามองเพื่อน “แล้วเลือกทำตอนที่เราไม่อยู่ด้วยนะ เหมือนเจตนาเลย” เอกภพพูดต่อ เสียงเข้มกรุ่นด้วยความไม่พอใจ

จิรายุเอนหลังพิงโซฟา ยกแขนกอดอก สีหน้าครุ่นคิดก่อนเอ่ยเสียงนิ่ง “เออ เขาฉลาด ไม่งั้นจะดูแลธุรกิจที่แม่ทิ้งไว้ได้ขนาดนี้เหรอ แถมยังลากตัวพวกที่ลอบทำร้ายแม่เขาเข้าคุกได้เรียบร้อย” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ลึกขึ้น “กูว่าคุณกันต์เขาก็ยังไม่ลืมเมย์หรอก แล้วอีกอย่างมีงอย่าลืมนะเมย์เป็นพรีเซนเตอร์ให้สินค้าบริษัทคุณกันต์มาตลอดนะ”

          เอกภพหันขวับสายตาดุดัน “แล้วไงวะ ตั้งกี่ปีมาแล้ว ไม่เคยคิดจะเคลียร์ ไม่ยอมมาพูด มาเจอกับน้องกูสักครั้ง พอเห็นมีผู้ชายคนอื่นมาจีบ แถมโปรไฟล์ดี หน้าตาดี ดันมาทำตัวแบบนี้ มันใช่ไหมวะ” เขาเดินไปมาด้วยความกระวนกระวาย “กูรู้สึกผิดมาตลอดนะเว้ย”

 จิรายุขมวดคิ้ว “มึงจะรู้สึกผิดไปถึงเมื่อไหร่วะ บางเรื่องมันจบไปแล้ว” เขามองเพื่อนด้วยสายตาที่เข้าใจ “กูรู้ มึงห่วงน้อง แต่ตอนนั้นมึงก็ทำเต็มที่แล้ว” เขาลุกขึ้น ดึงแขนเพื่อนให้หยุดเดิน “แต่ตอนนี้ มึงโวยไปก็ไม่ช่วยอะไร คุยกับน้องก่อนดีกว่า ทุกการตัดสินใจของน้อง มันต้องมีเหตุผล ไม่งั้นคงไม่ยื่นหน้าเข้าไปเคลียร์เรื่องงานแทนตอนเรายังไม่รู้เรื่อง”

          เอกภพเบือนหน้าไปอีกทาง หายใจเข้าลึก สีหน้ายังไม่สบายใจ “กูแค่ไม่อยากเห็นน้องเสียใจอีกรอบ ตอนนั้นมันหนักมาก มึงก็เห็น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่เปราะบาง “กูสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะปกป้องน้องให้ได้ แต่ทำไมมันรู้สึกเหมือนกูทำไม่ได้สักที”

จิรายุวางมือบนไหล่เพื่อน “กูรู้ว่าน้องยังไม่ลืมคุณกันต์ มึงก็รู้ดีใช่ไหม แต่น้องแข็งแกร่งกว่าที่มึงคิด น้องเลือกทางนี้เพราะรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนั้นหนักแน่นพอจะทำให้เพื่อนชะงัก เอกภพเม้มปากแน่น สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด “เออ งั้นกูจะคุยกับน้องก่อน”

เมื่อประตูห้องคอนโดปิดลงเบาๆ หญิงสาวยืนพิงประตูหลับตาอย่างเหนื่อยล้า หัวใจยังเต้นตึกตักจนรู้สึกจุกในอก เธอพยายามควบคุมลมหายใจของตัวเอง ก่อนจะเดินช้าๆ เข้าไปในห้อง เปิดมือถือเช็กข้อความที่ส่งเข้ามาระหว่างที่เธอไม่อยู่

สายตาหยุดอยู่ที่ชื่อ “พี่ภัสสร” ผู้ช่วยของเอกภพ “งานของคุณภูบดินทร์กับคุณวินภัทรกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วนะคะ ฝั่งนั้นแจ้งว่ามีเรื่องเข้าใจผิดกัน ขอโทษมาด้วยค่ะ” หญิงสาวอ่านจบแล้วยิ้มจางๆ แม้ในใจจะรู้ดีว่าความเข้าใจผิดนั้นมีเบื้องหลังมากกว่าที่คำว่า “ขอโทษ” จะแก้ไขได้

ไม่ถึงสิบนาทีหลังจากนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น หญิงสาวกดปลายนิ้วแตะหน้าจออย่างลังเล ก่อนจะแนบโทรศัพท์ไว้ข้างหูโดยไม่ต้องเดาว่าจะได้ยินอะไรเป็นอย่างแรก เสียงของเอกภพ ดังขึ้นทันที ราบเรียบแต่แฝงความกังวลจนแทบกลายเป็นความกร้าว “เป็นไงมั่ง ตอนนี้อยู่ที่ไหน คอนโดตัวเอง หรือบ้านใคร” เธอตอบเสียงเรียบ “อยู่คอนโด” แม้จะสั้น แต่เธอก็รู้ว่าคำตอบนี้ไม่ทำให้เขาพอใจเลย “หมอนั่นให้กลับมาหรือไง” น้ำเสียงเขาเปลี่ยนทันควัน แหลมขึ้นเล็กน้อยแต่ยังไม่ระเบิดออก

“เมย์กลับมาก่อนที่เขาจะตื่น” คำตอบตรงไปตรงมาของเธอทำให้ปลายสายเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะมีคำถามที่หนักหนากว่าตามมา “เขามีเงื่อนไขอะไรหรือว่าแกจะกลับไปคบกับเขาเป็นเรื่องเป็นราว” น้ำเสียงขุ่นจัดถามมาอีกรอบ เธอนิ่งอยู่อีกครู่ สูดหายใจลึกก่อนจะเปล่งคำพูดอย่างมั่นคง แม้จะรู้ว่าทุกคำจะบาดใจพี่ชายแค่ไหน

“ไปอยู่กับเขา สามปี หลังจากนั้นไม่มีอะไรติดค้างกันอีก” ความเงียบจากปลายสายยืดยาวออกไปกว่าทุกครั้ง ไม่ใช่เพราะสัญญาณขาดหาย แต่เพราะคำพูดนั้น ฟังเหมือนการแลกเปลี่ยนตัวเองกับอิสรภาพ ในที่สุดเอกภพก็เอ่ยขึ้น เสียงของเขานุ่มลงด้วยความเป็นห่วง

“เมย์ แกคิดดีแล้วใช่ไหม ยิ่งทำแบบนี้ แกจะยิ่งถลำลึกเข้าไปอีกนะเว้ย” เธอหลับตา ฟังทุกถ้อยคำอย่างเงียบงัน ไม่ใช่เพราะไม่เห็นด้วย แต่เพราะเธอรู้ และยอมรับมันทั้งหมด “แกปฏิเสธผู้ชายดีๆ แล้วเลือกเดินเข้าไปในข้อตกลงที่ไม่เข้าท่าแบบนี้” เขาหยุดหายใจเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะพูดต่อ “ถ้าคุณอารู้ แกคิดว่าคุณอาจจะรู้สึกยังไง”

เธอกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อยเหมือนต้องยึดไว้ไม่ให้เสียงในใจดังไปกว่านั้น ก่อนตอบเสียงแผ่วแต่ชัดเจน “แม่ไม่รู้หรอก เพราะตลอดสามปีนี้จะไม่มีใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเมย์กับเขา” ประโยคนั้นหนักแน่นเกินกว่าจะเป็นแค่ข้อสัญญา มันคือเส้นแบ่งเขตหัวใจที่เธอตั้งใจจะซ่อนให้ลึกที่สุด เธอเว้นช่วงเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ที่เผยรอยร้าวบางๆ ในใจ  “อีกอย่าง เมย์แค่ไปใช้หนี้ที่ค้างเขาอยู่ ให้จบ ๆ กันสักที”

ชายหนุ่มถอนหายใจแรงจนปลายสายได้ยินชัด ราวกับพยายามจะระบายความขุ่นค้างทั้งหมดออกมาทีเดียว “เมื่อแกตัดสินใจแล้ว พี่ก็จะยอมรับ” เสียงของเขาเบาลง “แต่แกรู้ใช่ไหมว่า แกไม่ได้อยู่คนเดียว มีอะไรก็อย่าเก็บไว้” “พี่กับยุอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

คำพูดนั้นแม้จะไม่ใช่คำหวาน แต่กลับทำให้หญิงสาวน้ำตาซึมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว  “ขอบคุณพี่มาก ถ้าไม่มีพี่กับพี่ยุ บางเรื่องเมย์ก็ไม่รู้ว่าจะผ่านมันมาได้ยังไง”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอกภพจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่เด็ดขาด “พี่ไม่เคยห้ามแก แต่พี่อยากให้แกปลอดภัย ไม่ใช่แค่ตัว แต่หัวใจด้วย เข้าใจไหม” หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ ทั้งที่รู้ว่าเขามองไม่เห็น“เข้าใจค่ะ ขอบคุณนะพี่ชาย” เธอกลั้นสะอื้น หัวใจอัดแน่นด้วยความรักและความเจ็บที่ไม่อาจพูดออกมา