ตอนที่ 8 ตามข้อตกลง

แสงแดดสาดผ่านม่านบาง เขาค่อยๆ ลืมตาหันไปมองข้างกายโดยสัญชาตญาณ เจอเตียงว่างเปล่า รอยยับบนหมอนยังอุ่นอยู่  “เมย์ คุณหนีอีกแล้ว” เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์ เปิดดูหน้าจออย่างรวดเร็ว มีเพียงข้อความเตือนจากแอปทั่วไป ไม่มีแม้แต่ข้อความจากเธอ เขายกมือกุมขมับ ก่อนยิ้มมุมปาก “คราวนี้ฉันจะไม่ยอมให้เมย์หนีอีก”

ทันทีที่รู้ข่าวเรื่องการยกเลิกงานของภูบดินทร์และวินภัทร “ธนาธร” เจ้าพ่อสายเผือกที่ไม่มีใครเทียบได้ในกลุ่มเพื่อน ก็ไม่รอช้า เขารีบพิมพ์ข้อความลงในแชทกลุ่ม ทันที

ธนาธร: กูมีข่าววงใน กันต์มึงยกเลิกงานลูกชายกับลูกเขยคุณเมย์เหรอวะ

ภานุวัฒน์: ใครวะ ลูกชายกับลูกเขย

ธนาธร: ภูบดินทร์กับวินภัทรไง มึงนี้ไม่เป็นหนุ่มวายเลยวะ คู่จิ้นที่มาแรงที่สุดตอนนี้

ภานุวัฒน์: อ้อ คนที่คุณเมย์เลือกเองกับมือ แถมมีคนเล่นข่าวว่าชอบเป็นการส่วนตัวด้วย

ธนาธร: เออ นั่นแหละ มึงทำทำไมวะกันต์ มึงอย่าเงียบ มาอธิบายให้พวกกูเข้าใจก่อน

ภานุวัฒน์: ถ้าให้กูเดานะ มันจะให้คุณเมย์มาหามัน เพราะอยู่ๆ งานหาย เขาต้องมาเคลียร์กับมันแน่

ธนาธร: เดี๋ยวๆ แต่คนที่ต้องมาเคลียร์ไม่ใช่พี่ชายเขาเหรอ

ภานุวัฒน์: พี่ชายเขาไม่อยู่ไปต่างประเทศกับจิรายุ กันต์มันจงใจเลือกจังหวะนี้แน่ๆ

ธนาธร: เชี่ย มันเล่นงานเขาตอนพี่ชายไม่อยู่

ภานุวัฒน์: ไอ่กันต์ มึงโผล่มาเคลียร์หน่อยดิ 😤😤

          ข้อความถูกส่งรัวๆ พร้อมอีโมจิหน้าโกรธที่กระพือขึ้นในแชทกลุ่มราวกับพายุกำลังก่อตัว ไม่นาน กันต์กวีก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูเบื่อหน่ายผ่านตัวอักษร

          กันต์กวี: พวกมึงไม่มีงานทำเหรอวะ คุยกันอยู่นั่นแหละ

ธนาธร: อย่ามาเฉไฉ มึงบอกมาเลย ทำไมถึงยกเลิกงาน

กันต์กวี: แล้วพวกมึงคิดว่าไง

ธนาธร: พวกกูพวกให้มึงไปจีบเขา ไม่ใช่ให้มึงไปกดดันเขา

กันต์กวี: ทำไมกูต้องค่อยๆ จีบให้เสียเวลา ในเมื่อเขาเป็นของกู

          ข้อความสุดท้ายของกันต์กวีทำให้แชทกลุ่มเงียบกริบราวกับเวลาหยุดนิ่ง ธนาธรและภานุวัฒน์ถึงกับอึ้ง

ธนาธร: ไอ่

ภานุวัฒน์: ไอ่กันต์ กูไม่รู้จะด่ามึงยังไงดี

          ทั้งสองคนเงียบไปชั่วขณะ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเมื่อเพื่อนรักทำตัวไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่จะค่อยๆ ทำให้ความสัมพันธ์มันพัฒนาไปในทางที่ดี แต่กลับไปเลือกใช้วิธีที่ดูเหมือนจะกดดันให้มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป พวกเขารู้ดีว่ากันต์กวีไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่พูดจาหวาน หรือสร้างบรรยากาศคลุมเครือ เขาตรงไปตรงมาเสมอ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นครั้งนี้ มันเกินกว่าที่คำว่า “ตรง” จะอธิบายได้

การยกเลิกงานของโปรเจกต์ใหญ่ โดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า แล้วมาพูดว่า "เพราะเขาเป็นของกู" มันไม่ใช่แค่ท่าทีที่เอาแต่ใจ แต่มันคือการใช้อำนาจในมือเพื่อเปลี่ยนเส้นทางของใครอีกคน โดยไม่ขออนุญาต และแม้จะสนิทกันมานาน พวกเขาก็ไม่รู้จะตอบโต้ยังไง เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องของธุรกิจ แต่มันคือเรื่องของหัวใจคนหนึ่งที่อาจจะยังไม่พร้อมเป็นของใครเลยด้วยซ้ำ

หญิงสาวรับสายจากกันต์กวี ขณะที่เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ผมจะให้โอกาสเมย์อยู่คนเดียวสามวัน หลังจากนั้น ผมจะไปรับเมย์ให้มาอยู่ที่บ้านผม” เขาพูดในน้ำเสียงที่ไม่ได้ให้ความสำคัญมากนักกับการถามความเห็นของเธอ “แล้วถ้าสามวันฉันยังไม่พร้อมล่ะค่ะ”

กันต์กวีหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ผมจะทำให้คุณพร้อมเองครับ”

“ขออยู่กับแม่ก่อนในช่วงที่แม่จะไปเที่ยว” หญิงสาวต่อรองสั้นๆ กันต์กวีตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ตกลง ผมจะให้เมย์อยู่กับแม่เต็มที่”

          หลังจากนั้น เธอก็ขับรถออกไปที่บ้านของแม่ แสงแดดยามบ่ายทำให้ใจของเธอรู้สึกค่อยๆ สงบลง เมื่อมาถึงบ้าน เธอเดินเข้าไปกอดแม่กับป้าที่นั่งอยู่บนโซฟาทันที “แม่ ป้า คิดถึงจัง”

คุณสุรีพรลูบหัวลูกสาวเบา ๆ ทันทีที่เห็นแววตาไม่สดใส “เป็นอะไรรึลูก วันนี้ทำไมอ้อนจัง”

คุณกานดาเอื้อมมือมาจับมือเธอ “มีอะไรก็บอกแม่กับป้านะจ๊ะ อย่าเก็บไว้คนเดียว”

เมธาวีฝืนยิ้ม กอดทั้งสองแน่นอีกที “ไม่มีอะไรจริง ๆ ค่ะ แค่คิดถึง แล้ววันนี้ป้าทำกับข้าวอะไรให้กินบ้างคะ”

ป้ากานดายิ้มกว้างทันที “ก็ของโปรดหนูไง ข้าวผัดกุ้งกับน้ำพริกกะปิ ป้ารู้ว่าหนูชอบ”

เมธาวีรู้สึกอิ่มเอมไปกับรสชาติของอาหารที่แม่และป้าทำให้กิน เธอเล่าเรื่องงานซีรีส์ที่กำลังออกอากาศให้พวกท่านฟังอย่างออกรส และพูดถึงเรื่องที่ทั้งสองคนไปเที่ยวล่องเรือสำราญกับเพื่อนๆ “แม่ค่ะ ป้าค่ะ หนูอยากไปส่งทุกคนจัง”

คุณสุรีพรขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำนี้ “หนูไม่ต้องห่วงหรอกลูก แม่กับป้าถึงจะยังไม่เคยไปแต่เพื่อนแม่เขาเคยไปแล้วมาแล้ว ไม่ต้องคิดมาก” แม่พูดเสียงนุ่มๆ รอยยิ้มของแม่และมืออุ่น ๆ ของป้าทำให้ความหนักอึ้งในใจเธอคลายลง เธอยิ้มทั้งน้ำตา เพราะรู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรครอบครัวจะไม่ทิ้งเธอ

          เช้าวันใหม่มาพร้อมกับแสงแดดอ่อน ๆ คิมหันต์เดินลงมาจากบันไดอย่างเงียบๆ เขาเดินเข้าไปในห้องอาหารด้วยรอยยิ้มบาง ๆ กลิ่นอาหารเช้าอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก ภายในห้องแม่ของเขากำลังจัดจานอาหาร

ส่วนพี่สาวนั่งจิบกาแฟอยู่ริมโต๊ะ ใบหน้าเธอยังดูสดใสแม้จะเพิ่งเช้า เป็นบรรยากาศแบบครอบครัวที่เขาคุ้นเคยมาตลอดชีวิต คิมหันต์เดินเข้าไปหาแม่ กอดเธอจากด้านหลังอย่างออดอ้อน กลิ่นหอมจากตัวแม่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เหมือนกลิ่นของบ้าน

เสียงของพี่สาวดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นภาพนั้น “ไง เจ้าคิม ได้ข่าวว่าอกหัก โดนสาวปฏิเสธมาเหรอ”

คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มย่นจมูก เขาหันไปมองพี่สาวถอนหายใจเบา ๆ “โห พี่นิ ดูพูดเข้า เขาเรียกว่าตกลงร่วมกัน มาอกหักอะไรละ ยังไม่คบกันเลย” เขายิ้มๆ ขณะหันกลับไปตักข้าวต้มลงชาม “ผมแค่ชอบเขาที่เขาเป็นคนชัดเจน ตรงไปตรงมา ตอนนี้ก็คบกันเป็นเพื่อน เป็นพี่น้อง ไม่มีอะไรกว่านั้น”

แม่ของเขาหันมายิ้มให้อย่างอ่อนโยน สายตาอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความเข้าใจ “เอาน่า สักวันลูกก็จะเจอคนคนนั้นของลูกเอง ก็ถือว่ามีเพื่อนเพิ่มอีกคนก็แล้วกัน”

คำพูดนั้นเหมือนหยดน้ำเย็นที่ค่อย ๆ รินลงบนหัวใจ คิมหันต์เงยหน้าขึ้น กอดแม่อีกครั้ง เขาหลับตาแนบลงกับไหล่ของเธอ “รักแม่จัง” คำพูดเบา ๆ หลุดออกมาเหมือนลมหายใจ เขาไม่ได้อยากให้แม่ได้ยินทั้งหมด แต่อยากให้ความรู้สึกนั้นส่งถึงเธอ

หลายวันผ่านไป วันนี้เป็นวันรวมตัวถ่ายรูปของนักแสดงของช่อง ในห้องแต่งหน้าที่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างจ้า เสียงช่างแต่งหน้าและผู้ช่วยวุ่นวายดังระงม เมธาวีเดินเข้ามา สูดหายใจเบา ๆ ตั้งใจทิ้งเรื่องส่วนตัวไว้ข้างนอก เธอยิ้มทักทายบางคนที่มองมา แต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากมุมห้อง กลุ่มนักแสดงรุ่นพี่นั่งรวมตัวกันหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง รุ่นพี่ที่เคยมีข่าวกับคิมหันต์จ้องเธออย่างไม่ปิดบัง

          “แหม บางคนก็ดูสตรองเนอะ โดนเขาทิ้งยังทำเป็นปฏิเสธข่าว” เสียงรุ่นพี่ดังขึ้น ราบเรียบแต่แฝงพิษ

          “แต่ก็เข้าใจได้นะ ถ้าเป็นฉันก็คงไม่กล้ายอมรับ เขาหล่อขนาดนั้น” อีกคนเสริมพร้อมหัวเราะ

          เมธาวีหันไปมองด้วยสายตานิ่งๆ “ถ้าจะพูดถึงฉัน ก็พูดตรง ๆ ค่ะ อย่าให้เสียเวลา” ห้องทั้งห้องเงียบกริบช่างแต่งหน้าหลายคนแอบยิ้มมุมปาก

รุ่นพี่ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไป ปาริตาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ยิ้มมุมปาก “บางคนเนี่ย อยากให้คนอื่นสนใจก็ต้องทำเสียงดังหน่อย ใช่ไหมคะ”

 “ใช่ ๆ ปากดีแต่ใจไม่ถึง” กนกวรรณแทรกขึ้นหัวเราะเบา ๆ

          เสียงหัวเราะจากกลุ่มเพื่อนของเมธาวีดังขึ้น บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที เมธาวีถอนหายใจเบา ๆ ความตึงเครียดในอกคลายลงเมื่อเห็นรอยยิ้มของปาริตา เธอเดินไปนั่งข้าง ๆ ปาริตา ที่เอื้อมมาแตะแขนเธอเบา ๆ แล้วกระซิบ “ไม่ต้องสนใจพวกนั้น คนพวกนี้มีปากก็พูดไปมั่ว ๆ”

          เมธาวีนั่งนิ่งหัวใจยังเต้นแรง ปาริตาเหลือบมองกลุ่มรุ่นพี่ก่อนจิกสายตาลงที่โทรศัพท์ “ใคร ๆ ก็รู้ว่ามีบางคนอยากได้คุณคิมหันต์ แต่เขาไม่แม้แต่จะชายตามอง” เธอหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มราวอ่านสคริปต์ “จะฟาดงวงฟาดงาบ้างก็ไม่แปลก คนเรามักทำเสียงดังเวลาไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ”

          “ขอบคุณพี่ปาค่ะ แต่บางคนอยากดังก็ต้องหาวิธีให้ดีกว่านี้หน่อย” เมธาวีเสริมยิ้มมุมปากสายตายังนิ่ง

          เพื่อนข้าง ๆ แทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ สายตาทุกคู่ในห้องเริ่มหันไปมองกลุ่มรุ่นพี่ ปาริตาบีบมือเมธาวีเบา ๆ “พี่รู้ดีว่าเมย์เป็นคนยังไง อย่าให้คำพูดคนอื่นมาทำร้ายเรา เข้าใจไหม”

          “เดี๋ยวถ่ายแบบเสร็จ ไปกินข้าวกันเลยนะ อารมณ์ดีแน่” กนกวรรณชวน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

          เมธาวีหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะแรกของวัน ท่ามกลางความวุ่นวายของกองถ่าย ความอบอุ่นจากเพื่อน ๆ ทำให้เธอรู้ว่าเธอยังยืนอยู่ตรงนี้ได้ “ขอบคุณนะคะพี่ปา เมย์โอเค”

          ปาริตาคือรุ่นพี่ที่เมธาวีเคารพที่สุด นอกจอเธอคือรุ่นพี่ใจดีที่คอยสอนเมธาวีตั้งแต่ยังยืนรับกล้องไม่เป็น ทั้งวงการต้องยอมรับว่า “บทร้ายต้องปาริตา” แต่สิ่งที่เมธาวีรักที่สุดคือ หัวใจที่ใหญ่เกินภาพลักษณ์ของเธอ

เมื่อทุกคนแต่งหน้าและทำผมเรียบร้อย ต่างคนต่างเดินทยอยออกจากห้องแต่งหน้าไปยังสตูดิโอถ่ายภาพ หญิงสาวเดินตามเพื่อน ๆ ไปพลางมองไปรอบ ๆ พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับร่างสูงของจิรายุที่นั่งรออยู่หน้าแบ็กดรอป

เขากำลังคุยกับทีมงานเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมาเห็นเธอแล้วส่งยิ้มให้ เธอรีบเดินเข้าไปหา พร้อมส่งเสียงทักอย่างคุ้นเคย “พี่มาถึงเมื่อเช้าเหรอคะ” จิรายุพยักหน้า ยิ้มบาง ๆ แต่แววตาแฝงความพินิจ “ใช่ พอดีเอกจะตามมาด้วย แต่พี่บอกให้นอนไปเถอะ ดูท่ามันเหนื่อยๆ” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอียงคอมองเธอ “ส่วนเมย์ ดูเหมือนจะมีอะไรหนักใจอยู่นะวันนี้หน้าตาไม่ค่อยสดใสเลย”

เมธาวีชะงักเล็กน้อย รีบยิ้มกลบเกลื่อน “เปล่าค่ะ แค่คิดถึงแม่นิดหน่อย แม่จะไปเที่ยวหลายเดือนเลย” เธอตอบ พลางถอนหายใจเบา ๆ จิรายุพยักหน้าช้า ๆ แววตายังคงนิ่งลึก “อืม เข้าใจครอบครัวสำคัญอยู่แล้ว” เขาลดเสียงลงเล็กน้อย ราวกับเลือกคำพูด “แต่เรื่องวุ่นๆ ของ JEM Studio ช่วงนี้ โดยเฉพาะงานของน้องๆ ที่ถูกยกเลิกกะทันหัน ขอบคุณที่เมย์ช่วยเป็นธุระให้ พี่กับเอกเป็นห่วงเมย์เสมอ อย่าลืม”

เมธาวียิ้มจาง ๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อ JEM Studio เธอพยักหน้า “ขอบคุณค่ะ เมย์จัดการได้ค่ะ” จิรายุตบบ่าเธอเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “เอาน่า ให้บรรดาพ่อ ๆ แม่ ๆ เขาไปเที่ยวกัน พวกเราก็ทำงานไป ชีวิตวัยทำงานไง น้อง” เขายิ้มกว้างขึ้น แต่แววตายังคงแฝงความห่วงใยที่เธอสัมผัสได้

เธอยิ้มตอบ รู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ก่อนจะเดินไปเตรียมตัวถ่ายแบบต่อ ท่ามกลางเสียงวุ่นวายของกองถ่าย ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน การแข่งขัน และข่าวลือไม่รู้จบ จิรายุคือความนิ่งสงบที่เธอรู้ว่าเชื่อใจได้เสมอ

หลังจากการถ่ายแบบที่ยาวนานตั้งแต่เช้าจนบ่าย นักแสดงต่างทยอยแยกย้าย เมธาวี กนกวรรณและปาริตานัดกันไปกินข้าวที่ร้านอาหารเล็ก ๆ บรรยากาศสบาย ๆ ใกล้สตูดิโอ ส่วนคนอื่นโบกมือลาด้วยเหตุผลยอดฮิต “ลดน้ำหนัก” ทั้งสามจับจองโต๊ะมุมร้าน สั่งอาหารเรียบร้อย กนกวรรณหันมาหาเมธาวีด้วยสายตากรุ่นความอยากรู้

“ฉันสงสัยจริง ๆ นะ แกปฏิเสธผู้ชายหล่อ รวย อย่างคุณคิมหันต์ได้ยังไง” เธอเริ่ม น้ำเสียงจริงจังปนขำ

เมธาวีถอนหายใจเบา ๆ ยังไม่ทันตอบ กนกวรรณก็พูดต่อ “หรือว่าแกมีแฟนแล้ว แฟนคนนั้นหล่อ รวย พอเทียบคุณคิมหันต์ได้ไหม” เธอหันไปหาปาริตา “พี่ปาคิดเหมือนวรรณมั้ยคะ”

ปาริตายกแก้วน้ำจิบ ยิ้ม ๆ “ตั้งแต่พี่รู้จักเมย์ เป็นข่าวกับใครก็ปฏิเสธหมด”

“ก็เมย์อยากโฟกัสงานไง” เมธาวีตอบด้วยประโยคคลาสสิก

กนกวรรณกลอกตา “จะตอแหลก็ให้มันน้อยๆ หน่อย” เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ

“เอาน่าวรรณ ถ้าเมย์พร้อมเมื่อไหร่ เขาก็บอกเราเองนั่นแหละ” ปาริตาเสริม ยิ้มเจ้าเล่ห์

เมธาวีทำหน้าเศร้าแกล้ง ๆ “พี่ปาก็เอากับวรรณด้วยเหรอ ทำไมไม่มีใครเชื่อเมย์เลย เมย์เสียใจนะ”

“พอๆ แก อย่าดึงดราม่า เดี๋ยวพนักงานคิดว่าซ้อมบท” กนกวรรณแซวเสียงดัง ขณะหยิบเครื่องดื่มที่เพิ่งมาเสิร์ฟ

“ขอบคุณพี่ปานะคะ บางทีเมย์แค่อยากให้ทุกอย่างชัดเจนกว่านี้” เมธาวีพูดเบาๆ ก่อนจิบน้ำ ปาริตาพยักหน้า “ถ้าเมย์พร้อมเมื่อไหร่ ก็บอกพวกพี่นะ”

ก่อนที่เสียงพูดคุยจะดังขึ้น บทสนทนาไหลไปเรื่องไร้สาระอื่นๆ ตามประสาเพื่อนที่คุยกันได้ทุกเรื่องตั้งแต่ละครยันน้ำยาปรับผ้านุ่ม จนอาหารหมดโต๊ะ ทั้งสามแยกย้ายกลับบ้านด้วยความอิ่มท้องและอุ่นใจ

แต่สิ่งที่เมธาวีลืมไปก็คือ พรุ่งนี้คือ “วันสุดท้าย” ตามข้อตกลง

และกันต์กวีไม่เคยพูดเล่น