บทนำ (2)

เขาระบายความโมโห ลงโทษเธอด้วยการกระหน่ำท่อนเอ็นแทงเข้าออกรูสาว พลันทำให้อิงดาวหลงลืมความรู้สึกขุ่นเคืองใจไปชั่วขณะ

“อ๊ะ อ๊ะ อึก พี่คิณ อ๊ะ อ๊า จะ จุก”

“ครางดัง ๆ แสดงความร่านของเธอออกมา”

แม้แต่ถ้อยคำเย็นชาและจิกกัด ก็ไม่อาจทำให้อิงดาวโกรธเขาได้ลง ตอนนี้ความรู้สึกของเธอกำลังซึมซับความเสียดเสียวปนกับความทรมานใจ ทว่ามันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสุขอันวาบหวามได้อย่างน่าประหลาด

ปัก! ปัก! ปัก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไม่ขาดสาย ราวกับว่าเขากำลังระบายความคลุ้มคลั่งผ่านเรื่องบนเตียง เพื่อทำให้รู้สึกดีกับการถูกคนรักทอดทิ้ง

หลายคนที่ได้มาร่วมงานแต่งในวันนี้ อาจจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีเหมือนถูกรางวัลที่หนึ่ง ได้สามีเป็นหนุ่มหล่อ มีฐานะร่ำรวย ชีวิตของเธอคงจะสุขสบายไปทั้งชาติ ไม่ต้องทำงานก็มีเงินทองมหาศาลที่สามารถเลี้ยงดูเธอได้ และคืนนี้เธอควรจะมีความสุขที่สุดกับการเข้าห้องหอ

แต่ทว่าผู้คนเหล่านั้นอาจจะยังไม่รู้

เธอเป็นเพียงแค่เมียตัวแทนเท่านั้น เขาไม่เคยเห็นเธอมีตัวตนอยู่ในความทรงจำ และเขาก็ไม่เคยรักเธอเลย

หลังจากที่เขากระทำเรื่องอย่างว่าจนพึงพอใจ คิณก็ขยับลุกออกจากเตียง ในขณะที่อิงดาวก็ขยับนั่งพิงหัวเตียงอย่างเชื่องช้า ใจกลางความเป็นสาวรู้สึกแสบขัดจากการถูกใช้งานอย่างหนัก และการกระทำที่รุนแรงอย่างไม่มีความเห็นใจ

เธอหลุบตามองร่องรอยความรักที่ปรากฏชัดอยู่บนผ้าปูที่นอน เป็นคราบน้ำกามผสมกับคราบเลือดสีแดงจากความบริสุทธิ์ที่ถูกพรากไป

ใช่แล้วล่ะ เธอรักเขา

รักมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย ทว่าคนที่ได้ใจเขาไปครอบครองกลับเป็นผู้หญิงอีกคนที่ทิ้งเขาไป 

อิงดาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว เป็นจังหวะเดียวกับผู้เป็นสามีก้มลงหยิบชุดเจ้าสาวแล้วโยนใส่หน้าเธอด้วยท่าทีรังเกียจ

“รีบใส่เสื้อผ้า แล้วก็ไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ” เขาเอ่ยพลางหยิบกางเกงของตนเองขึ้นมาใส่

“แต่ห้องนี้มันเป็นห้องหอของเรานะคะ”

มาเฟียหนุ่มกัดกรามแน่น เดินเข้าไปยืนอยู่ข้างเตียง มือหนาเลื่อนไปบีบปลายคางของอิงดาว เพื่อให้ใบหน้าเธอเงยขึ้นสบกับดวงตาคู่คมที่จ้องลงมาอย่างไร้เยื่อใย

“ถ้าเธอไม่ได้มีใบหน้าเหมือนกับผู้หญิงที่ฉันรัก ฉันก็คงจะเอาเธอไม่ลง อย่าคิดว่าแค่ได้เข้าพิธีแต่งงานกับฉัน แล้วจะได้เป็นเมียของฉันสมใจ ฟังให้ชัด ๆ นะ ฉันไม่มีวันรักผู้หญิงอย่างเธอ”

คิณกระแทกน้ำเสียงตอกย้ำเพื่อให้เธอไม่ลืมตัว เอ่ยจบก็สะบัดมือออก ส่งผลให้ใบหน้าของหญิงสาวหันไปอีกด้าน

“พี่คิณจะให้ฉันไปนอนห้องไหนคะ”

ให้ตายยังไงวินาทีนี้อิงดาวก็จะไม่เอ่ยชื่อของผู้หญิงคนนั้น แทนชื่อของตัวเองเด็ดขาด

“ห้องน้ำ ห้องครัว หรือห้องรับแขก เธอเลือกได้ตามสบาย อ้อ หวังว่าจะไม่ลืมข้อตกลงที่รับปากเอาไว้ล่ะ ฉันเป็นคนไม่ชอบพูดซ้ำ และอย่ามาทำตัวงี่เง่ากับฉันเด็ดขาด”

“ค่ะ”

เธอเอ่ยตอบเสียงเรียบ พยายามข่มกลั้นไม่ให้ระบายความอ่อนแอออกมาผ่านหยดน้ำตาเพื่อให้อีกฝ่ายรำคาญใจ รีบใส่เสื้อผ้าแล้วคว้ากระเป๋าเดินทางแบบล้อเลื่อนที่ตั้งอยู่ข้างประตู ออกจากห้องนี้ไปอย่างคนหมดเรี่ยวแรง

แววตาสับสนหันมองไปรอบชั้นสองของบ้านหลังใหญ่ ทว่าอิงดาวกลับไม่รู้เลยว่าจะพาตัวเองก้าวเดินไปในทิศทางไหน เพราะเธอเพิ่งจะเคยมาเหยียบที่นี่เป็นวันแรก จึงตัดสินใจลงไปยังชั้นล่าง ซึ่งเวลานี้พวกแม่บ้านได้แยกย้ายกันเข้านอนหมดแล้ว

มือเล็กลากกระเป๋าเดินเข้าไปในห้องน้ำ จัดการถอดชุดเจ้าสาวออกจากเรือนร่าง แล้วเข้าไปยืนอยู่ใต้ฝักบัวที่มีสายน้ำไหลชโลมร่างเปลือยเปล่า อาศัยความเย็นของน้ำชะล้างกลิ่นกายของผู้เป็นสามีที่ติดอยู่บนเนื้อตัว

ใจกลางความเป็นสาวที่แสบขัด ยิ่งย้ำชัดว่าถึงจะถูกเขาด้อยค่าอย่างไร เธอก็ยังคงรักเขาหมดหัวใจ

อิงดาวยืนอยู่ใต้สายน้ำนานกว่าครึ่งชั่วโมง พอรู้ตัวอีกทีมือของเธอก็เหี่ยวเฉา จึงปิดฝักบัวแล้วออกมาเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้า ก่อนจะลากกระเป๋าเข้าไปยังห้องรับแขก

ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาว เอนศีรษะนอนหนุนหมอนแล้วตะแคงข้าง เพียงไม่นานเธอก็ข่มกลั้นหยดน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ จนเผลอหลั่งน้ำสีใสออกมา

“ฮึก ไม่คิดว่าพี่รังเกียจดาวขนาดนี้”

ในคืนวันแต่งงานที่ควรจะมีสามีนอนโอบกอดกันอย่างมีความสุข ทว่าตอนนี้เธอกลับได้นอนตามลำพังภายในห้องโล่งกว้างอันเงียบเหงา

หากย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน ถ้าเธอไม่ถอนตัวออกไป แล้วสารภาพกับอีกฝ่ายว่าเธอชอบเขาก่อนผู้หญิงคนนั้น เรื่องในวันนี้มันจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีบ้างไหม