ตอนที่ 4

พอใกล้สี่โมงเย็น อิงดาวก็ลงไปหาป้าอิ่มในครัว

“คุณอิงฟ้าลงมาทำไมคะ เห็นปิ่นบอกว่าคุณไม่สบายจนเป็นลม”

“อาการดีขึ้นแล้วค่ะ เลยลงมาช่วยป้าอิ่มทำกับข้าว”

“โถ แม่คุณ อยากเอาใจคุณคิณสินะคะ”

“เอ่อ ค่ะ”

ใบหน้าของอิงดาวมีรอยยิ้มเล็กน้อยให้กับแม่บ้านวัยห้าสิบปี จะบอกว่าเป็นการเอาอกเอาใจผู้เป็นสามีก็คงไม่ผิด

เธอแค่คิดว่าถ้าทำตามที่คิณต้องการ ปรนนิบัติเขาในฐานะภรรยาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง สักวันหนึ่งเขาอาจจะมองเห็นความดีของเธอขึ้นมาบ้างก็ได้

“งั้นคุณอิงฟ้าช่วยป้าเตรียมของก็พอค่ะ จะได้นั่งทำได้”

อิงดาวย่อตัวนั่งบนเก้าอี้ นำผักที่ป้าอิ่มเตรียมไว้มาหั่นใส่กะละมังเพื่อนำไปล้าง แล้วช่วยเตรียมอย่างอื่นต่อ

18.35 น. แม่บ้านทั้งสามคนก็ช่วยกันนำอาหารไปวางไว้บนโต๊ะ ส่วนอิงดาวก็ขึ้นไปเรียกผู้เป็นสามีลงมากินมื้อเย็น

“นับจากวันนี้ หลังจากตั้งโต๊ะอาหารเสร็จ ให้แม่บ้านทุกคนออกไปจากบ้านให้หมด” คิณเอ่ยออกคำสั่ง

“ไม่ให้อยู่รอเก็บโต๊ะก่อนเหรอคะ” ป้าอิ่มมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย

“ไม่ต้อง ผมสั่งยังไงก็ทำอย่างนั้น”

ป้าอิ่มส่งสายตาไล่ปิ่นกับหยกออกจากห้องรับประทานอาหาร แล้วเดินตามหลังไปเช่นเดียวกัน

แม่บ้านทั้งสามคนเดินเข้าไปในครัวเพื่อนำอาหารที่ตักแบ่งไว้ออกไปกินที่ห้องพัก ซึ่งถูกสร้างเอาไว้ด้านนอก แล้วไม่กลับเข้ามาในคฤหาสน์อีก

ตอนนี้เหลือแค่อิงดาวกับคิณนั่งอยู่ในห้องรับประทานอาหารที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึม เขาเงียบ เธอก็ไม่กล้าชวนคุย จนกระทั่งทั้งสองคนกินข้าวอิ่ม

“คืนนี้อย่าลืมมาทำหน้าที่เมียที่เธออยากเป็นด้วยล่ะ”

สายตาของมาเฟียหนุ่มจ้องมองเธอด้วยความดูแคลน ผู้หญิงไร้ค่า ยอมแต่งงานแทนน้องสาวเพื่อแลกกับเงินห้าล้านบาท เขาจะทำให้เธอจำขึ้นใจ ว่าถ้าเลือกเข้ามาในชีวิตของเขาแล้ว อย่าได้คิดว่าจะมีความสุข

เขาเอ่ยอีกครั้ง “เอาจานพวกนี้ไปล้างให้เรียบร้อย แล้วรีบขึ้นไปอาบน้ำ ฉันไม่ชอบมีอะไรกับผู้หญิงสกปรก”

อิงดาวมองแผ่นหลังของสามีไร้หัวใจที่กำลังหยัดกายลุกออกจากเก้าอี้ แล้วเดินออกไปหลังจากเอ่ยจบ

เธอรู้ตัวดีว่านี่คือบทลงโทษที่จำต้องฝืนรับแทนน้องสาวฝาแฝด และเธอก็เป็นคนเลือกก้าวเข้ามาในชีวิตของเขาเอง

*

*

หลายวันก่อน

อิงดาวได้รับข่าวจากผู้เป็นพ่อ ซึ่งได้เลิกรากับแม่ของเธอไปตั้งแต่สิบปีก่อน ว่าน้องสาวฝาแฝดที่พ่อรับไปเลี้ยงดูได้หายตัวไป

เธอร้อนใจกับเรื่องนี้มาก พยายามส่งข้อความและโทรไปหาอิงฟ้า แต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย

ในคืนนั้น อิงดาวกำลังจะเข้านอน เธอก็ได้รับข้อความจากเบอร์แปลก ซึ่งน่าจะถูกส่งมาจากต่างประเทศ

คงได้ข่าวแล้วสินะว่าฉันหายตัวไป ตอนนี้เธอคงจะดีใจมากล่ะสิ เค้าเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอรักหนิ ถ้าเธอสงสารเค้ามาก ก็ไปแต่งงานกับพี่คิณเองละกัน แต่ถ้าเธอไม่อยากแต่ง เพราะเค้าเป็นผู้ชายมือสองที่ฉันทิ้ง ก็ฝากบอกให้พ่อเอาค่าสินสอดไปคืนด้วย แล้วไม่ต้องออกตามหาฉันล่ะ ฉันกำลังมีความสุขกับผู้ชายที่ฉันเลือก

ดวงตาวูบไหวไล่สายตาอ่านทุกถ้อยคำที่สื่อถึงความจริงบางอย่างที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้

เธอเจอกับคิณก่อน ชอบเขาก่อน แต่ทว่าน้องสาวฝาแฝดดันมาบอกว่าชอบผู้ชายคนเดียวกัน แล้วขอให้เธอถอยออกมา ถ้าไม่อยากโดนตัดพี่ตัดน้อง

อิงดาวเลือกตัดใจอย่างเงียบ ๆ ไม่เคยแสดงตัวให้คิณเห็นว่าเธอมีตัวตน เฝ้ามองสองคนนั้นรักกันโดยไม่เคยคิดจะขัดขวาง แต่อิงฟ้าก็ตัดสินใจละทิ้งทุกอย่าง เพื่อหนีไปกับผู้ชายอีกคน

วันรุ่งขึ้นเธอได้โทรไปหาผู้เป็นพ่อ เพื่อสอบถามเรื่องนี้ให้ชัดเจน

“พ่อรู้ใช่ไหมคะว่าฟ้าหนีไปกับผู้ชายคนอื่น ไม่ได้หายตัวไปเหมือนที่พ่อบอกกับพวกเรา”

(พ่อควรจะทำยังไงดี ค่าสินสอดคิณก็ให้มาหมดแล้ว ใครจะไปรู้ว่าอิงฟ้าจะเลือกไอ้หนุ่มฮ่องกงนั่นล่ะ)

“แสดงว่าพ่อรู้มาตลอดว่าฟ้าไม่ได้คบกับพี่คิณแค่คนเดียว”

(อืม)

เพียงแค่เสียงตอบรับในลำคอสั้น ๆ อิงดาวก็ประเมินสถานการณ์ทุกอย่างออก ผู้เป็นพ่อมักจะตามใจอิงฟ้ามาตั้งแต่เด็ก น้องสาวฝาแฝดของเธอจึงโตมาด้วยความมั่นใจ เอาแต่ใจ และต้องได้ทุกอย่างที่อยากได้

“งั้นพ่อก็เอาสินสอดไปคืนพี่คิณ แล้วสารภาพกับเค้าตรง ๆ ว่าฟ้าจะไม่แต่งงานแล้ว”

(พ่อจะทำอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ ค่าสินสอดพวกนั้นพ่อเอาไปลงทุนหมดแล้ว อิงดาว ลูกต้องช่วยพ่อคิดหาวิธีนะ ตอนนี้พ่อมืดแปดด้าน ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน)