เพื่อเธอ

อยู่ๆก็มีเสียงเรียกจากด้านหลังฉันดังขึ้นมา ฉันหันไปมองด้วยความสงสัยว่านั่นเป็นเสียงของใครและเมื่อหันไปก็เห็นเป็นพี่เฟรมที่ยืนอยู่ด้านหลังและน่าจะเป็นคนที่เรียกฉัน"คะ?""พอดีพี่ต้องรีบไปพบลูกค้าฝากน้องแจนดูงานตรงนี้ให้พี่หน่อยได้ไหม" พี่เฟรม ชายหนุ่มที่เป็นรุ่นพี่ฉันสี่ปี เขาเป็นพนักงานที่เข้ามาใหม่ได้ไม่นานเช่นเดียวกันกับฉัน ตอนนี้เขากำลังจะออกไปพบลูกค้าจึงฝากฝังงานให้ฉันช่วยทำเมื่อฉันหยิบงานมาและหันหลังกำลังจะกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานก็เห็นสายตาของคุณวิทจ้องมองฉันอยู่จึงรีบเดินไปนั่งที่โต๊ะและแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาแอบชอบฉันหรือเปล่า แต่มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะใช่เขาเป็นถึงน้องชายเจ้าของบริษัทแต่ฉันเป็นแค่เด็กบ้านนอกที่เข้ามาทำงานใหม่ไม่มีอะไรน่าสนใจสักอย่างฉันจึงรีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไปและรีบก้มหน้าทำงานต่อ เพื่อที่จะกลับไปทำงานที่ห้องทำงานเดิมเพราะอยู่ที่นี่รู้สึกอึดอัดเมื่อถึงเวลาเลิกงานฉันเดินไปรอบีทีเอสเหมือนทุกวันแต่วันนี้มันแปลกตรงที่ฉันเห็นคุณวิทเดินตามหลังฉันมารอบีทีเอสด้วย ทำให้ฉันแปลกใจว่าคนอย่างเขาทำไมถึงได้มาขึ้นรถบีทีเอสทั้งที่เขาเอารถส่วนตัวมาแต่ก็นั่นแหละฉันทำได้

"จะกลับบ้านเหรอครับ บ้านอยู่ที่ไหนไปพร้อมผมไหม" เสียงเอ่ยถามที่ดังออกมาจากในรถฉันส่ายหัวทันที ใครจะบ้ากล้านั่งรถไปกับน้องชายเจ้าของบริษัทจะทำตัวถูกได้ยังไง"ไม่เป็นไรค่ะ""บ้านอยู่ที่ไหนครับ" คงไม่เป็นไรหรอกมั้งแค่บอกว่าบ้านอยู่ที่ไหนเขาคงไม่ไปทางเดียวกับเราหรอก"อยู่เอกมัยค่ะ" ฉันตอบอย่างมั่นใจเพราะคิดว่าคงไม่ไปทางเดียวกันหรอกไม่ขาดคำสีหน้าของฉันต้องเปลี่ยนไปเพราะ"พอดีเลยผมก็ไปแถวนั้นพอดีขึ้นรถเลยครับ" นี่ฉันต้องไปกับเขาจริงๆเหรอยิ้มเจือดไปเลยก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถหรูด้วยอาการสั่นเด็กบ้านนอกอย่างฉันมีวาสนาได้นั่งรถหรูกับเขาด้วย จะทำรถเขาเปื้อนไหมนะ ฉันกังวลไปหมดทำตัวก็ไม่ถูกได้แต่นั่งนิ่งเก็บอาการใบหน้านี่แดงก่ำบรื้น!!!! รถหรูออกตัวอย่างแรงให้ตายสิถ้าเป็นมอเตอร์ไซต์ฉันคงตกไปแล้วฉันถอนหายใจยาวรถดันมาติดอีกไอ้เจ้าหัวใจมันจะเต้นอะไรแรงขนาดนั้นฉันหันไปมองหน้าเขาเพราะกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของฉันที่มันเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาใบหน้าหล่อเหลาใส่ชุดสูทชั่งเท่อะไรขนาดนี้มีความสุขจังเลยได้นั่งรถข้างเขาด้วย อยากจะกรี๊ดร้องออกมาดังๆเหลือเกินแต่ต้องเก็บภาพพจน์นิดนึง"รถติดจังเลยนะครับ ปกติน้

"มาครบทุกคนแล้วใช่ไหมครับ" เขาเงยหน้าขึ้นมองทุกคนที่อยู่ภายในห้องประชุมสายตาของเขาดูไม่พอใจอะไรสักอย่างก่อนที่ทุกคนจะตอบ"ค่ะ" เขาหยิบเอกสารชุดหนึ่งขึ้นมาวางและเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างไม่สบอารมณ์"ใครดูแลลูกค้าคนนี้ครับ ทำไมไม่เช็คดีๆรู้หรือเปล่าว่ามันมีปัญหา" เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเคืองโกรธใบหน้าของเขานิ่งดุ ก่อนพี่คนหนึ่งจะบอกว่าเป็นงานของเธอ ตามสเต็ปโดนต่อว่าอย่างหนักเหมือนเคยเพราะเขาเป็นคนที่ค่อนข้างละเอียดจึงไม่ค่อยชอบเวลามีพนักงานทำงานผิดบ่อยๆโชคดีที่ฉันเป็นคนรอบคอบเลยไม่เคยโดนดุเรื่องงานนี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาเก็บอารมณ์ไม่อยู่ต่อว่าพนักงานอย่างหนักหน่วง เขาเป็นคนที่ชอบทำตัวเคร่งขรึมตลอดเวลาด้วยความมีตำแหน่งใหญ่โตบวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาเหล่าสาวๆจึงหมายปองเขามากมายรวมถึงฉันด้วยแต่ต่อให้ฉันจะถูกใจเขายังไงก็ไม่มีทางได้เห็นอาการของฉันหรอกเพราะฉันทำตัวนิ่งเงียบไม่สนใจใครและไม่ชอบพูดกับใครนี่อาจจะเป็นจุดเด่นที่ทำให้เขาสนใจฉันก็ได้เมื่อประชุมเสร็จทุกคนต่างลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุมและฉันก็เดินออกไปด้วย ตอนที่กำลังลุกแอบเห็นคุณเขามองหน้าฉันหรือฉันคิดไปเองก็ไม่รู้เพราะฉันไม่ได

"ครับ เห็นทานไม่พูดไม่จาเลย" ทุกคนต่างมองหน้ากันเพราะปกติไม่มีใครกล้าพูดกับฉันเนื่องจากความนิ่งเงียบแววตาที่อบอุ่นจับจ้องมาที่ใบหน้าของฉัน ใบหน้าหวานแดงก่ำปากสั่นแทบจะขยับไม่ออก"อร่อยค่ะขอบคุณนะคะที่พามาเลี้ยง" เพียงแค่ได้ยินเสียงตอบจากฉันรอยยิ้มของเขาปรากฎทันที เขายิ้มกว้างเหมือนคลายกังวลอะไรไปสักอย่างทุกคนบนโต๊ะมองไปที่หน้าของเขาด้วยความสงสัยหรือจริงๆแล้วเขาจะชอบเด็กบ้านนอกคนนี้เมื่อเขาได้สติรู้ว่าทุกคนกำลังจับจ้องไปที่ใบหน้าจึงคลายรอยยิ้มออกทำหน้าปกติ ตอนนี้ทุกคนเริ่มสงสัยกับการกระทำของเขาแล้วเพราะดูเขาใส่ใจฉันเป็นพิเศษกว่าคนอื่นๆฉันรีบหันหน้าไปมองที่หน้าของพี่ดิวหญิงสาวแสดงสีหน้าราวกับว่าไม่พอใจที่เขาทำแบบนี้กับฉัน ใบหน้าที่ร่าเริงของพี่เขาดูจางหายไปเมื่อเห็นการกระทำเมื่อสักครู่รอยยิ้มของฉันก็หายไปเช่นกัน ฉันไม่อยากให้คนที่เปรียบเสมือนพี่สาวของฉันต้องมาเสียอกเสียใจเพราะผู้เปรียบเสมือนน้องสาวอย่างฉัน" หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ" ในจังหวะนั้นฉันใช้โอกาสขอตัวออกไปจากตรงนั้นเพื่อมาตั้งสติว่าจะทำตัวยังไงต่อ เท้าเล็กของฉันก้าวออกไปทั้งที่ไม่รู้ว่าห้องน้ำนั้นอยู่ตรงไหนแต่ก็ต้

" คุณวิททานเค้กแบบนี้ด้วยเหรอคะ" หัวหน้าเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเพราะเค้กนี้ค่อนข้างเป็นเค้กธรรมดาปกติเขาจะไม่ทานอาหารธรรมดาระดับเขาต้องทานอาหารในภัตตาคารเท่านั้น แค่ฉันได้ยินแค่นี้รอยยิ้มของฉันก็ปรากฎขึ้นโดยไม่รู้ตัวเขาหันมามองหน้าของฉันก่อนจะหันไปพูดกับพี่อ้อมหัวหน้าของฉัน ตอนนี้ทุกคนจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา"ผมว่าเค้กแบบนี้ก็อร่อยดีนะครับ" เขาพูดจบก็ขอตัวเดินออกจากห้องทำงานของพวกเราไปดูเขาเสียอาการไม่น้อยนี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นเขาทำตัวไม่ถูกทุกคนต่างหันมองหน้ากันด้วยความมึนงงก่อนจะหันมาหาฉัน รอยยิ้มเจือนของฉันก็ปรากฏขึ้นใบหน้าแดงก่ำทำตัวไม่ถูกก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานฉันนั่งคิดทบทวนถึงเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นตกลงชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมคนนี้เขาชอบฉันหรือเปล่าหรือเป็นฉันที่คิดไปเองฉันได้แต่นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวเรื่องราวของคนรักเก่าของฉันโดนลบเลือนออกหมดในช่วงจังหวะนั้น เขาทำให้หัวใจของฉันพองโตขึ้นอีกครั้ง แต่เมื่อถึงเวลาเลิกงานฉันเดินออกจากบริษัทด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยเพราะระหว่างที่ขึ้นรถไฟฟ้ากลับคิดถึงแต่คนรักเก่าเพราะปกติเขาจะมารับที่รถไฟฟ้าหลังจากนี้คงไม่มีอีกทั้งที่เข้าใจว่าไ