บทที่ 5 คุณหนูตระกูลมู่

                “พอแล้วปี้ซุน หยุดโถ้เถียงกับผู้อื่นเสียที”

        เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ทำให้ซูเม่ยละสายตาจากสาวเจ้าตรงหน้าก่อนจับจ้องบุรุษหนุ่มที่จ้องมองนางอยู่

                “เจ้าชื่ออะไร”

        หยางอี้สนใจในตัวซูเม่ยไม่น้อย เป็นเพียงสาวใช้ทว่าสายตาที่จ้องมองมายังตนกลับเปิดเผยไม่มีความหวาดกลัวหรือแม้แต่เอียงอายเช่นที่สตรีจ้องมองบุรุษแม้แต่น้อย

                “เรียนคุณชายใหญ่ ข้าน้อยชื่อซูเม่ย เจียงซูเม่ย เป็นสาวใช้คนใหม่ของฮูหยินเอกเจ้าค่ะ” ซูเม่ยยอบกายรายงานตัว

                “ซูเม่ย ข้าจะจำชื่อเจ้าไว้”

                “เจ้าไปได้แล้ว”

                “เจ้าค่ะ” นางมองหน้าบุรุษที่สนทนาด้วย แม้ไม่เข้าใจในคำพูดของหยางอี้ว่าเหตุใดต้องจำชื่อนางแต่ซูเม่ยก็ทำตามแต่โดยดี

                “หึ! ในที่สุดแม้ใหญ่ก็หาสาวใช้ที่มีปากมีเสียงเป็นแล้ว” ชายหนุ่มพึมพำก่อนกลับไปนั่งท่องตำราของตนตามเดิม

        เรือนสาวใช้อยู่หลังจวน มีต้นไม้น้อยใหญ่คอยให้ร่มเงาโดยรอบมีอาภรณ์ผึ่งตากอยู่ทั่วทุกที่ บ่งบอกว่าจวนตระกูลเพ่ยมีสาวใช้อยู่จำนวนไม่น้อย ภายในห้องสาวใช้มีขนาดไม่ใหญ่นัก ที่นอนพร้อมโต๊ะหนึ่งตัวคือสิ่งที่จวนตระกูลเพ่ยมีให้ ซูเม่ยมองโดยรอบแม้จะไม่สะดวกสบายเช่นเรือนเล็กของนางที่ตระกูลเจียง แต่ในฐานะสาวใช้นับว่าจวนแม่ทัพดูแลสาวใช้ได้ดีไม่น้อย

                “เจ้าเปลี่ยนชุด แล้วตามข้าไปเก็บกวาดเรือนฮูหยิน” สาวใช้ที่นำทางมากล่าวก่อนเดินออกจากห้องไป

                “อือ” ซูเม่ยรับคำก่อนเปลี่ยนจากชุดของเจียวเจียวที่ตนขโมยมา เป็นอาภรณ์สีชมพูอ่อนแม้เนื้อผ้าที่ใส่จะไม่ดีเช่นเนื้อผ้าของตน แต่นับว่าเป็นชุดใหม่แลสะอาดไปน้อย

                “เจ้าชื่ออะไร” เมื่อออกมาจากห้องซูเม่ยจึงถามสาวใช้ที่นำทางนาง

                “ข้าชื่อติงเซียง เหตุใดเจ้าถึงกล้าโต้แย้งปี้ซุนสาวใช้ของคุณชายใหญ่” ติงเซียงที่อยากรู้มานานถามกลับซูเม่ยทันที

                “ทำไมถึงต้องใช้ความกล้า นางน่ากลัวมากหรือ”

                “ใช่น่ะสิ ปี้ซุนเป็นสาวใช้ข้างกายฮูหยินรองนางคอยขัดขวางสาวใช้ที่พยายามเข้าใกล้คุณชายใหญ่เพ่ยหยางอี้ หากใครกล้ายั่วยวนคุณชายต้องโดนโบยจนตายเลยก็มี” ติงเซียงกระซิบเสียงเบา

                “เหตุใดถึงโหดร้ายนัก เพียงแค่บุรุษคนเดียวต้องถึงขั้นฆ่าสาวใช้เลยหรือ” ซูเม่ยเห็นว่าเรื่องนี้ทำเกินกว่าเหตุไปมาก

                “เจ้าอาจจะยังไม่รู้เห็นว่ามาใหม่ข้าจะช่วยบอก คุณชายใหญ่เป็นหลานชายคนเดียวของมหาราชครูโจว ตระกูลโจวภายภาคหน้าขึ้นอยู่กับเขา และหากท่านแม่ทัพใหญ่ยกตำแหน่งผู้นำตระกูลเพ่ยให้คุณชายใหญ่อีก คิดดูเถิดว่าเขาจะยิ่งใหญ่แค่ไหน” ติงเซียงกล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย

                “ตำแหน่งต่างเป็นสิ่งจอมปลอม เหตุใดต้องยึดติดถึงเพียงนั้น สงสารแต่สาวใช้ที่ต้องการปีนป่ายหาสิ่งที่ไม่ยั่งยืนนั่นจนต้องตายไปอย่างไร้ค่า” ซูเม่ยพึมพำเสียงเบา ก่อนเดินนำไปไม่สนใจติงเซียงอีก

        เรือนฮูหยินรองแม้มีขนาดเล็กกว่าเรือนฮูหยินใหญ่ ทว่าเครื่องใช้ภายในเรือนกลับโออ่ากว่าเรือนใด ๆ แม้แต่ตำหนักพระสนมยังมิอาจตกแต่งได้โออ่าเช่นนี้ สตรีสูงศักดิ์นั่งอ่านตำราด้วยท่าทางสง่างามข้างกายยังมีปี้ซุนคอยพัดวีให้ไม่ขาด

                “ท่านแม่เรียกหาลูก ต้องการกำชับเรื่องใด” หยางอี้จ้องมองสาวใช้ข้างกายด้วยสายตาคาดโทษ

                “เปล่าหรอก แม่เห็นว่าเจ้าสนใจสาวใช้คนใหม่ของฮูหยินเอกไม่น้อย” เพ่ยฉิงอันกล่าวอย่างใจเย็น

                “ปี้ซุนคงกล่าวเกินจริงกับท่านแม่เช่นเคย” เสียงเยือกเย็นกล่าวขึ้นทำสาวใช้ต้นเรื่องกลัวจนตัวสั่น

                “เจ้าไม่ต้องกล่าวโทษนาง นั่นเป็นหน้าที่ของนางที่ต้องรายงานว่าแต่เจ้าเถอะเหตุใดต้องสนทนากับสาวใช้ชั้นต่ำ”

                “ลูกไม่ได้สนใจในตัวนาง เพียงแต่เห็นว่าสาวใช้นางนี้มีปากมีเสียงกว่าสาวใช้คนอื่น ๆ ของฮูหยินเอก กล้าตักเตือนสาวใช้ที่ไม่รู้ความของท่านแม่ก็เท่านั้น” ประโยคสุดท้ายหยางอี้ตั้งใจตำหนิสาวใช้ผู้โอหังของตน

                “นี่เจ้าถึงขั้นออกตัวปกป้องนางเลยหรือ” ฉิงอันละสายตาจากตำราแล้วหันมาจ้องมองบุตรชายคนเดียว น้อยครั้งนักที่นางจะเห็นเขาโต้แย้ง

                “ลูกมิได้ปกป้องนาง แต่การกระทำของปี้ซุนทำให้ผู้อื่นเข้าใจในตัวลูกผิด การจ้องมองหน้าอีกฝ่ายไม่ใช่ความผิดใด ทว่านางกลับใช้อำนาจข่มขู่ผู้อื่น หากผู้ใดไม่รู้เกรงจะคิดว่าท่านแม่เลือกใช้คนเขลาทำงานให้ เช่นนี้ท่านแม่เองก็ต้องเสื่อมเสียไปด้วย”

        ฉิงอันไตร่ตรองตามคำพูดของหยางอี้จนคล้อยตามกับหตุผลของบุตรชาย ก่อนจะหันมองสาวใช้ตัวก่อเหตุด้วยสายตาเยือกเย็น

                “เจ้านี่ช่างโง่เขลานัก อยู่มานานจนป่านนี้กลับให้สาวใช้ที่พึ่งรับมากล่าวตำหนิได้ ทำให้ข้าพลอยเสื่อมเสียไปด้วยไปรับโทษโบยจากแม่นมกุ้ย”

        สิ้นคำพูดของฮูหยิน ปี้ซุนรีบคุกเข่าอย่างลนลานนางรู้ดีแม่นมกุ้ยมือหนักแค่ไหน

                “ฮูหยินโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ! คุณชายช่วยบ่าวด้วย!”

        หยางอี้กลับไม่สนใจที่จะช่วยเหลือสาวใช้ข้างกายเพียงน้อย เขาไม่ชอบที่ต้องมีสาวใช้ที่เก่งแต่วางอำนาจอยู่ข้างกาย หากแต่ขัดมารดาของตนเองไม่ได้จึงได้แต่ยอมรับไป

                “หากท่านแม่หมดธุระแล้ว ลูกขอตัว” เมื่ออธิบายสิ่งที่มารดาสงสัยจนหมดสิ้นแล้ว เขาก็ไม่คิดอยู่ต่อ

                “เดี๋ยวก่อนอี้เอ๋อร์”

                “ท่านแม่ยังมีอะไรจะกำชับอีกหรือ” หยางอี้หันกลับมารอรับคำสั่งแต่โดยดี ทว่าใบหน้ากลับไร้ความรู้สึกใด ๆ

                 “อีกสามเดือนพ่อเจ้าจะกลับมาแล้ว อีกทั้งท่านย่าก็จะกลับมาด้วย เจ้าควรเร่งอ่านตำราเพิ่มอีกนิดเพื่อการสอบขุนนางในอีกสามเดือนข้างหน้าจะได้ทำให้ท่านพ่อกับท่านย่าดีใจ”

                “ท่านแม่เลิกใช้ข้าเป็นเครื่องมือเรียกร้องความสนใจจากท่านพ่อเสียที หากเขาจะหันมองเราการอยู่นิ่งเฉยเขาก็มองเห็น หากท่านพ่อจะไม่สนใจแม้ทำตัวโดดเด่นเพียงใดเขาก็ไม่ชายตามอง” หยางอี้ที่เหนื่อยหน่ายกับการฟังคำสั่งของมารดาในการทำทุกสิ่งเพื่อเอาใจบิดาเต็มทีรีบเดินออกจากเรือน โดยไม่สนใจสีหน้าของมารดาอีก

                “เจ้าจับตาดูสาวใช้คนนั้นให้ดี อนาคตนางอาจจะเป็นเครื่องมือของหลี่หว่ามาทำร้ายลูกข้าก็ได้” ฉิงอันกำชับสาวใช้ที่ยังคงนั่งสั่นเทาอยู่

        หน้าจวนตระกูลมู่ อี้เฉิงยืนถือห่อผ้าไหมหลายพับอยู่เกินหนึ่งชั่วยามแล้ว หากแต่ยังไม่มีวี่แววของคนที่เขาต้องการพบเลย

                “คุณชายเพ่ยโปรดอภัย คุณหนูของข้ารู้สึกไม่สบายจึงไม่อาจออกมาต้อนรับคุณชายได้ คุณชายโปรดกลับไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ” สาวใช้จวนมู่เป็นฝ่ายออกมารับหน้าเขาอีกเช่นเคย

                “เช่นนั้นข้าฝากผ้าไหมพวกนี้ให้คุณหนูมู่ด้วย หากนางนำไปตัดเป็นอาภรณ์คงงดงามไม่น้อย” แม้จะเป็นเช่นนั้นใบหน้าของอี้เฉิงยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเช่นเคย ถึงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการสนทนาด้วยทว่าเขายังคงเต็มใจไปมาหาสู่นางเช่นนี้

        สาวใช้มีสีหน้าลำบากใจ นางถูกคุณหนูของตนกำชับไม่ให้รับของจากคุณชายรองเพ่ย ทว่าฮูหยินมู่กลับกำชับให้นางรับของทุกชิ้นกลับเข้าจวน

                “บ่าวจะแจ้งคุณหนูให้เจ้าค่ะ”

        อี้เฉิงให้องครักษ์คนสนิทนำผ้ามอบให้อีกฝ่าย ก่อนจะหันกายเดินกลับออกมาโดยไม่คิดรั้งอยู่ต่ออีก

                “เหตุใดคุณชายยังคงมาพบนางทุกวัน ทั้งที่รู้ว่านางไม่ได้มีใจให้คุณชาย” ซิงเหว่ยองครักษ์ฝีมือดีที่ถูกแม่ทัพใหญ่เลือกมาปกป้องบุตรชายคนรอง ด้วยเกรงว่าเขาที่ไม่มีอำนาจฝ่ายมารดาปกป้องจะได้รับอันตรายในสักวันเอ่ยถามอย่างสงสัยระหว่างทางเดินกลับจวน

                “ข้าก็บอกเจ้าแล้ว นางเคยให้อาหารข้าตอนที่ข้าพลัดหลงกับขบวนท่านพ่อตอนออกตรวจชายแดนทางเหนือ”

                “นั่นก็เพราะตระกูลของนางได้รับราชโองการจากอดีตฮ่องเต้ให้ตระกูลขุนนางออกช่วยเหลือราษฎรที่ประสบภัยแล้งนะขอรับ”

                “แล้วอย่างไรเล่า ถึงอย่างไรนางก็มีบุญคุณต่อข้า”

                “เช่นนั้นนางก็มีบุญคุณต่อขอทานมากมายที่ได้อาหารในวันนั้นเช่นกัน” ซิงเหว่ยโต้แย้ง

                “แต่นางยิ้มให้ข้าด้วย” อี้เฉิงไม่คิดยอมแพ้

                “คุณหนูมู่หยุนเสี่ยวนางก็มักมีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่เป็นประจำ”

                “ช่างเถิด อย่างไรข้าก็รักนาง” อี้เฉิงกล่าวอย่างหนักแน่น

                “คุณชายรู้หรือว่าความรักเป็นเช่นไร หากความรู้สึกที่มีเป็นเพียงความรู้สึกขอบคุณเล่า” ซิงเหว่ยกล่าวทัดทานอย่างอดไม่ได้

        คำพูดของซิงเหว่ยกลับทำให้เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสลัดมันออกจากหัวแม้ว่าความรู้สึกที่มีมันคืออะไร แต่การทำดีต่ออีกฝ่ายคือสิ่งที่เขาปรารถนาไม่ผิดแน่