บทที่ 6 สาวใช้ข้างกาย

        ภายในเรือนตะกูลมู่ สตรีวัยใกล้ปักปิ่นนั่งปักผ้าเช็ดหน้าผืนงามด้วยท่าทางอ่อนช้อย ผิวกายขาวผ่องราวไข่มุกหุ่นบางชวนปกป้องอยู่ภายใต้อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ คิ้วโก่งดั่งคันศรรับกับดวงตาหวานราวกวางป่า

                “เสี่ยวเอ๋อร์เจ้าดูผ้าไหมพวกนี้สิ หาใช่จะมีขายตามร้านผ้าในเมืองหลวงหรอกนะ” ฮูหยินมู่ก้าวเข้าห้องโถงพร้อมกับน้ำเสียงบ่นอุบบุตรี ที่กล้าปฏิเสธน้ำใจของบุตรชายคนรองของแม่ทัพใหญ่แห่งราชสำนัก

                “ข้าไม่ได้มีใจให้คุณชายรองเพ่ย เหตุใดท่านแม่ต้องรับของเขาด้วย” น้ำเสียงไร้เยื่อใยมิได้หันมามองมารดาเพียงนิด

                “นี่เสี่ยวเอ๋อร์เจ้าไม่คิดดูใหม่หรือ คุณชายเพ่ยคนนี้ก็มีดีไม่น้อย เป็นบุตรชายของฮูหยินเอกและยังเป็นที่รักของท่านแม่ทัพด้วยนะ อนาคตไม่แน่อาจจะได้เป็นผู้นำตระกูล หากแต่งกับเขาอนาคตของเจ้าคงได้เป็นฮูหยินใหญ่เพ่ยแน่” มู่เสวี่ยอินยังคงโน้มน้าวหยุนเสี่ยวไม่หยุด

                “ท่านแม่ ข้ายังไม่ปักปิ่นเลยจะคิดเรื่องแต่งงานได้อย่างไร” หญิงสาวจ้องมองอีกฝ่าย พลางตำหนิมารดาตนเอง

                “แล้วทีคุณชายใหญ่เพ่ย เพ่ยหยางอี้เหตุใดเจ้าถึงคิดลึกซึ้งกับเขาได้เล่า” ฮูหยินมู่มีหรือจะไม่รู้ความในใจของบุตรที่นางเลี้ยงมากับมือ

                “ข้า!” หยุ่นเสี่ยวถูกถามความในใจโดยมิทันเตรียมตัวใบหน้างามจึงแดงระเรื่อในทันที

                “นั้นเหมือนกันที่ไหน คุณชายใหญ่เพ่ยช่วยข้าจากการถูกพวกคุณชายอันธพาลพูดจาล่วงเกิน ข้าจึงรู้สึกขอบคุณเขาเรื่อยมา” หยุ่นเสี่ยวรีบหาข้อแก้ต่าง

                “ให้มันจริงอย่างเจ้าว่าอย่าได้คิดเกินเอื้อม คนทั้งเมืองต่างรู้ดีว่าราชครูโจวหมายมั่นให้หลานชายเพียงคนเดียวได้แต่งกับตระกูลเสนาบดีฝ่ายซ้าย”

        เสวี่ยอินคร้านจะเถียงกับเด็กสาวที่ดื้อรั้นปักใจกับบัณฑิตหนุ่มเพียงผู้เดียวจึงลุกจากไป

        เรือนฮูหยินเอกตระกูลเพ่ยบัดนี้ไม่รอช้าให้อี้เฉิงคิดอยากเล่าเรียนเอง หลี่หว่าเชิญอาจารย์ที่เชี่ยวชาญด้านการสอนตำราที่สุดในเมืองมาช่วยสอนบุตรชายด้วยตัวเอง

                “ท่านแม่เรียกข้ามีอะไรหรือไม่”

        อี้เฉิงที่พึ่งกลับมาจากจวนตระกูลมู่ด้วยสีหน้าผิดหวังไม่ทันได้สังเกตว่ามีผู้อื่นอยู่ในห้องโถงกับมารดาด้วย

                “เฉิงเอ๋อร์เจ้ามานี่สิ รีบมาคารวะอาจารย์อู๋ต่อไปนี้เขาจะมาเป็นอาจารย์สอนตำราเจ้า”

        อี้เฉิงมองตามสายตามารดาเห็นบุรุษวัยชราที่ยังนั่งหลับตาอยู่ อายุของท่านผู้เฒ่านี้น่าจะถึงแปดสิบปี การที่เห็นเขาสามารถเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเองได้ถือว่าน่าอัศจรรย์มากแล้ว หากจะให้สอนตำราสอบขุนนางเขาอีก เกรงว่าอาจารย์อู๋ผู้นี้จะต้องสิ้นใจคาห้องอักษรเป็นแน่

                “เหตุใดอาจารย์ของข้าถึงชราภาพเช่นนี้” อี้เฉิงเผลออุทานเสียงดังแม้แต่อาจารย์อู๋ที่เมื่อครู่ท่าทางสงบตอนนี้กลับจ้องมองเขาตาเขม็ง

                “อาจารย์อู๋อย่าได้ถือสาเลย บุตรชายข้ายังเด็กพูดจาไม่รู้ความ” หลี่หว่าหน้าซีดรีบแก้ต่างให้บุตรชาย

                “ฮูหยินเพ่ยบุตรชายท่านอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว หากแต่งงานคงมีลูกเต็มบ้านไปแล้วไม่เด็กแล้วล่ะ แต่เอาเถอะข้าอายุมากแล้วไม่ถือสาคำพูดไม่รู้จักคิดของบุรุษไม่มีความรู้หรอก”

        แม้อายุจะมากแล้ว แต่คำพูดของอาจารย์อู๋กลับเย้ยหยันคนฟังได้เจ็บปวดยิ่ง ทำให้อี้เฉิงต้องรีบค่อมกายขออภัย

                “ผู้น้อยไม่รู้ความขออาจารย์อย่าได้ถือสา”

                “เอาเถิด พรุ่งนี้เจ้าเริ่มเรียนตำรากับข้าที่สำนักเป็นการส่วนตัวแล้วกัน ฮูหยินเพ่ยวันนี้ข้าขอตัวก่อน” อาจารย์อู๋กล่าวจบก็เดินผ่านศิษย์ที่ตนพึ่งรับมาใหม่ไป

        อี้เฉิงมองตามหลังอาจารย์ของตนอย่างงงงวย เขาไม่อยากเชื่อว่าชายชรายังคงเดินเหินเองได้

                “เหตุใดท่านแม่ไม่หาอาจารย์ที่อ่อนวัยกว่านี้หน่อย หากข้าทำเขาโมโหจนสิ้นใจจะไม่กลายเป็นต้องรับโทษหรอกหรือ”

                “ยิ่งแก่ความรู้ยิ่งแตกฉาน” หลี่หว่ากล่าวพลางดื่มน้ำชาดับความโมโหที่บุตรชายกล้าดูแคลนอาจารย์ต่อหน้า

                “ท่านแม่คนที่มีความรู้มากไม่ได้วัดกันที่ความชราภาพหรอก”

        คำพูดที่ไม่ทันระวัง ทำให้หลี่หว่านึกถึงอดีตของตนที่มิให้มีภูมิหลังสวยงามเช่นฮูหยินรอง

                “แม่ขอโทษนะอี้เฉิง เพราะแม่เป็นเพียงสาวใช้จึงมิได้มีความรู้ในการคัดเลือกอาจารย์ที่ดีให้เจ้า” น้ำเสียงน้อยใจของมารดาทำให้อี้เฉิงฟังออกอย่างชัดเจน

                “ท่านแม่ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ลูกไม่ดีเองทำให้ท่านแม่ต้องผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า” อี้เฉิงรู้ว่าคราวนี้ตนเองทำให้มารดานึกถึงข้อบกพร่องของนางเสียแล้ว จึงรีบคุกเข่าพลางใช้มือนวดขาให้มารดาอย่างอ้อนวอน

                “ท่านแม่วางใจข้าจะตั้งใจเรียนกับอาจารย์อู๋ ไม่ทำให้ท่านแม่ผิดหวัง แม้จะเก่งได้ไม่เท่าพี่ใหญ่แต่ข้าก็จะพยายามดีหรือไม่” คำพูดเอาใจนี้ทำให้หลี่หว่ายิ้มออกมาได้อีกครั้ง

                “เช่นนั้นก็ดีแล้ว อีกอย่างแม่จะให้ซูเม่ยเป็นสาวใช้ข้างกายเจ้า”

        อี้เฉิงมองหน้ามารดาในทันที เขาเป็นบุรุษไม่อยากมีสตรีที่ไม่ได้รักอยู่ข้างกาย แม้จะเป็นสาวใช้ก็ตาม

                “ท่านแม่ข้าไม่รับนางได้หรือไม่ข้ามีซิงเหว่ยอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีสาวใช้หรอก” อี้เฉิงลุกขึ้นปฏิเสธเสียงแข็ง

                “ซิงเหว่ยเป็นบุรุษเรื่องละเอียดอ่อนบางเรื่องเขาจะเข้าใจได้อย่างไร อีกอย่างคุณชายมีสาวใช้ข้างกายในแคว้นเฟิงหยางก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร” 

                “แต่ข้าไม่ยินดีไม่ได้หรือ”

                “รับนางไปเถอะ ซูเม่ยเป็นบุตรสาวบัณฑิตเจียงมีความรู้ไม่น้อย อีกอย่างหากเจ้าเรียนไม่เข้าใจนางยังจะช่วยทบทวนตำราให้กับเจ้าได้อีกแรง” หลี่หว่าไม่เปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธอีก

                “หากเจ้ากังวลว่านางจะตามตอแยเจ้าดังเช่นสาวใช้คนอื่น ๆ ที่ตามตอแยหยางอี้เจ้าไม่ต้องกังวลไป ซูเม่ยนางเป็นคุณหนูตระกูลเจียงไม่คิดทำเช่นนั้นแน่” ฮูหยินเอกออกหน้ารับแทนสาวใช้คนใหม่อย่างมั่นใจ

                “เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านแม่เถิดขอรับ” เมื่อจนใจจะเอาชนะมารดาอี้เฉิงก็ได้แต่ปล่อยให้เลยตามเลย

                “เช่นนั้นก็ดี ไปเรียกซูเม่ยมา” หลี่หว่าสั่งการสาวใช้ด้านนอกอย่างอารมณ์ดี

        ซูเม่ยที่กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดห้องนอนของฮูหยินเอกจำต้องวางมือจากงานที่ทำ เมื่อติงเซียงบอกว่าฮูหยินต้องการพบตัว

                “คารวะฮูหยินเอก คุณชายรอง” ทันทีที่ก้าวผ่านธรณีประตูซูเม่ยก็ยอบกายเคารพเจ้านายทั้งสอง

                “ซูเม่ยต่อจากนี้ข้าจะให้เจ้าดูแลอี้เฉิง” น้ำเสียงที่ยังคงเบิกบานของหลี่หว่ากลับทำให้ซูเม่ยขวมดคิ้วแน่น นางไม่พอใจเท่า ๆ กับที่อี้เฉิงไม่พอใจ

                “ฮูหยินรองหมายความว่าอย่างไร ข้าไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อทำงานในเรือนท่านแค่นั้นหรอกหรือ” ซูเม่ยรั้งอยู่ที่นี่เพียงเพื่อเรื่องของบิดา มิได้มาเป็นสาวใช้ของใครจริงจัง

                “ถือว่าข้าขอร้องแล้วกัน เจ้าวางใจข้าเพียงให้เจ้าช่วยทบทวนตำราระหว่างที่เขาไปศึกษาตำรากับอาจารย์อู๋เท่านั้น มิได้ใช้งานอื่นเจ้าแน่นอน แลเรื่องของอาจารย์เจียงข้าจะช่วยเหลือให้เต็มกำลัง”

        ซูเม่ยหันมองอี้เฉิงเพื่อขอความเห็น แต่อีกฝ่ายก็อยู่ในภาวะจำยอมไม่ต่างกัน

                “เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” นางตอบรับโดยไม่คิดขัดขืนอีก