บทที่ 4 สาวใช้

        หลี่หว่าแม้เห็นใจในความจำเป็นของซูเม่ย อีกทั้งบุญคุณของตระกูลไป๋ที่ชุบเลี้ยงตั้งแต่ห้าขวบในคราที่บิดาจะนำไปขายให้หอนางโลมนั้นหลี่หว่ามิเคยลืม ทว่าการขอตราอภัยโทษกลับหนักหนาเกินกำลังของนาง

                “แม่นางซูเม่ยเจ้าลุกขึ้นเถิด ใช่ว่าข้าจะไม่อยากช่วยเหลือทว่าเรื่องนี้เกินกำลังข้าจริง ๆ” หลี่หว่าพยุงนางขึ้น

                “ท่านแม่”

        เสียงทุ้มต่ำดังมาจากประตูห้องโถงทำให้ซูเม่ยหันมองหาเจ้าของเสียง บุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีขาว วงหน้าที่ล้อมรอบด้วยเส้นผมสีดำขลับ คิ้วเข้มขมวดแน่น ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้าวเวหายืนจ้องมองนางด้วยท่าทางสงสัย

                “เฉิงเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ” หลี่หว่ามองข้ามไหล่หญิงสาวเบื้องหน้าไปยังบุตรชายเพียงคนเดียว

                “ขอรับ” เพ่ยอี้เฉิงตอบกลับมารดาก่อนจะเดินผ่านซูเม่ยมาพยุงมารดานั่งลง

                “นางเป็นใครกัน?”

        บุรุษหนุ่มยังคงสงสัยสตรีในชุดสาวใช้ที่คุกเข่าขอร้องมารดาตน เขาเกรงว่าจะเป็นดั่งสตรีหลาย ๆ คนที่มักมาขอร้องให้มารดาช่วยไถ่ตัว ด้วยเห็นว่านางเคยเป็นสาวใช้เช่นพวกตนมาก่อน จึงนำความสงสารของนางมาใช้หาประโยชน์

                “อี้เฉิงก็รู้จักกันไว้สิ นางชื่อเจียงซูเม่ยเป็นบุตรสาวคนเล็กของฮูหยินเจียงซิงอี คุณหนูที่แม่เคยรับใช้” หลี่หว่าตบหลังมือบุตรชายเบาๆ ก่อนมองหน้าหญิงสาวอีกครั้ง

        อี้เฉิงรู้จักนายที่มารดาเคยรับใช้อย่างดี เพราะนางเล่าเรื่องของตระกูลไป๋ที่มีบุญคุณต่อตนเองให้เขาฟังเป็นประจำ ทว่าท่านโหวผู้เฒ่าตระกูลไป๋กลับไร้วาสนาไม่มีบุตรชายสืบสกุล พอสิ้นท่านโหวผู้เฒ่ายศที่ได้รับพระราชทานมาจึงสิ้นสุด บุตรสาวเพียงคนเดียวที่เลือกแต่งงานกับบัณฑิตยากจนจึงพลอยลำบากไปด้วย

                “คุณหนูเจียง” อี้เฉิงค่อมกายทักทายตามมารยาท

                “คุณชายเพ่ยโปรดอภัยด้วยข้ามาที่นี่ ทำให้มารดาท่านต้องลำบากแล้ว” ซูเม่ยยอบกายขอโทษอีกฝ่าย นางดูออกว่าสายตาที่อีกฝ่ายมองมาไม่ชอบการกระทำของนางนัก

                “ข้าต้องขออภัยเช่นกัน ไม่รู้ว่าท่านคือบุตรสาวของฮูหยินเจียงจึงเสียมารยาท”

                “เอาเถิด เมื่อรู้จักกันแล้วก็ไม่ใช่คนอื่นไกล” หลี่หว่าเห็นทั้งสองขอโทษกันไปมา จึงตัดบทสนทนา

                “เฉิงเอ๋อร์มาหาแม่ได้เช่นนี้ มีอะไรหรือไม่” นางหันกลับไปสนทนากับบุตรชายที่วันนี้มาหามารดาได้

                “ข้าเพียงนำปิ่นปักผมมาให้ เห็นว่าสวยงามไม่น้อยจึงคิดถึงท่านแม่” อี้เฉิงดึงปิ่นปักผมจากแขนเสื้อมาให้มารดา

                “ใช่ว่าคุณหนูรองตระกูลมู่ไม่รับไว้หรือถึงนำมาให้แม่” หลี่หว่าเลิกคิ้วย้อนถามบุตรชาย

                “ปิดบังท่านแม่ไม่ได้เลย เช่นนั้นท่านแม่ก็รับไว้หน่อยเถิดเงินหนึ่งร้อยตำลึงของลูกจึงจะไม่สูญเปล่า” อี้เฉิงวางกล่องปิ่นไว้บนตักมารดา

                “ลูกขอตัว ไม่รบกวนเวลาท่านกับคุณหนูเจียง” อี้เฉิงกล่าวพลางลุกขึ้นเตรียมตัวจากไป

                “เดี๋ยวสิเฉิงเอ๋อร์ ท่านพ่อจะกลับมาแล้วเจ้าเองควรอยู่อ่านตำราบ้างดีหรือไม่ มิเช่นนั้นท่านพ่ออาจจะไม่พอใจเอาได้” แววตาเป็นห่วงส่งไปยังบุรุษหนุ่มเบื้องหน้า

                “รู้แล้วขอรับ” อี้เฉิงยิ้มกว้างก่อนจากไป แต่หลี่หว่ารู้ดีว่าเขาเพียงกล่าวให้นางสบายใจเท่านั้น

        ซูเหม่ยที่นั่งมองการสนทนาของสองแม่ลูกอย่างไร้ตัวตน นางแปลกใจกับฮูหยินเพ่ยที่ไม่ดุด่าบุตรชายเพียงน้อยที่นำเงินหนึ่งร้อยตำลึงซื้อปิ่นให้สตรีนางหนึ่ง หากเป็นมารดาของตนป่านนี้ลงได้ไล่บุตรออกจากจวนไปนานแล้ว แม้อี้เฉิงจะไม่เอาไหนเช่นนี้นางกลับทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ นี่คือวิธีเลี้ยงลูกของจวนขุนนางหรือ? ซูเม่ยได้แต่สงสัย

                “แม่นางเจียงเช่นนั้นเจ้าอยู่ที่จวนตระกูลเพ่ยก่อนดีหรือไม่ เมื่อท่านแม่ทัพกลับมาในอีกห้าเดือนข้าจะช่วยขอให้ท่านช่วยเรื่องบิดาเจ้าให้ อีกอย่างข้าพอรู้จักคนในคุกหลวงอยู่บ้างเดี๋ยวให้พวกเขาสืบเรื่องอาจารย์เจียงให้อีกทาง”

        หลี่หว่าแม้ไม่มีกำลังช่วยเหลือ แต่นางก็ยังสงสารเด็กสาวที่ต้องเดินทางข้ามป่าข้ามเขาเพียงลำพังเพื่อช่วยบิดา

                “แล้วจะไม่ทำให้ฮูหยินต้องเดือดร้อนหรือเจ้าคะ” ซูเม่ยรู้ว่าแม้อีกฝ่ายจะเป็นฮูหยินเอกของแม่ทัพ แต่อำนาจการตัดสินใจภายในจวนยังคงอยู่ที่ฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินรอง

                “ไม่เดือดร้อนหรอก เพียงต้องให้แม่นางเจียงลำบากอยู่ในฐานะสาวใช้ไปก่อนได้หรือไม่ เช่นนี้ฮูหยินผู้เฒ่าคงไม่ว่ากะไร” ถ้อยคำประโยคหลังของหลี่หว่ากล่าวเสียงเบา คล้ายหวาดเกรงอีกฝ่ายอยู่มาก

                “ข้าน้อยไม่ลำบาก รบกวนฮูหยินแล้วเจ้าค่ะ”

                “เช่นนั้นก็ดี ข้าจะให้สาวใช้ส่วนตัวพาเจ้าไปอยู่ที่เรือนคนใช้ก่อน” นางโล่งอกที่อีกฝ่ายไม่เรียกร้องให้ตนเองอยู่ในฐานะแขก เพราะนั่นจะทำให้นางต้องอธิบายกับฮูหยินผู้เฒ่าอีก แม้ฮูหยินผู้เฒ่าจะยังสวดภาวนาอยู่อารามบนเขาทางเหนือของแคว้นทว่านางก็ยังวิตกกังวลอยู่ดี

                “แต่ข้าน้อยต้องรบกวนฮูหยิน ให้คนนำม้าของข้าไปเลี้ยงในโรงเลี้ยงม้าด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ” ถิงถิง เป็นม้าที่นางเลี้ยงมาตั้งแต่มันคลอด จึงไม่อาจทิ้งขว้างมันได้

                “ไม่ต้องห่วง ข้าจะให้ทหารหน้าจวนจัดการให้”

        ซูเม่ยถูกสาวใช้พาตรงไปยังหลังเรือน ระหว่างทางผ่านเรือนน้อยใหญ่มากมายทำให้ซูเม่ยได้เปิดตาไม่น้อย จวนแม่ทัพใหญ่ช่างโออ่ากว้างขวางสมกับเป็นขุนนางคนสำคัญของราชสำนัก สวนบุปผาภายในจวนใช่ว่าในพระราชวังเองจะใหญ่โตได้เท่านี้ ศาลาหยกขาวกลางสวนท่ามกลางบุปผาทำให้มันดูโดดเด่นยิ่งกว่าศาลาใด ๆ ทว่าบุรุษหนุ่มหน้าหยกในอาภรณ์สีดำปักลวดลายสีทองนั้นกลับดูโดดเด่นยิ่งกว่า จนทำให้ซูเม่ยเผลอหยุดมองเขาไม่ได้

                “บังอาจ! กล้าดีอย่างไรถึงกล้าจ้องมองคนชายใหญ่”

        เสียงแหลมบาดแก้วหูทำให้ซูเม่ยตื่นจากภวังค์ สาวใช้ใบหน้ายิ่งยโสยืนเท้าเอวห่างออกไปไม่กี่ฉื่อตวาดนางเสียงดัง ทำเอาสาวใช้ที่นำทางมาคุกเข่าก้มหน้าจนร่างสั่นเทาด้วยความกลัว ซูเม่ยที่ยังก้มหน้าอยู่อย่างงุนงง

                “ยังไม่คุกเข่าอีก อยากตายหรืออย่างไร?” เสียงดังนั้นยังไม่หยุดแผดเสียง จนซูเม่ยต้องใช้สองนิ้วชี้อุดหัวตัวเองพร้อมขมวดคิ้วแน่น

        นางมองสำรวจสาวใช้เบื้องหน้าที่ดูโอหังเกินจะเป็นสาวใช้ธรรมดา จึงมั่นใจว่าคงเป็นสาวใช้คนสนิทของเจ้านายคนใดคนหนึ่งของจวนแม่ทัพ

                “เหตุใดพี่สาวต้องพูดเสียงดังด้วย เราสองคนอยู่ใกล้กันเพียงนี้” ซูเม่ยกล่าวอย่างสันติ

                “ใครเป็นพี่สาวเจ้า! แล้วใครให้เจ้าจ้องมองคุณชายใหญ่?” สาวใช้เบื้องหน้ายังคงไม่เป็นมิตร

                “คุณชายใหญ่ของเจ้าเป็นฮ่องเต้หรือ หรือว่าเป็นรัชทายาทที่จะครองแคว้นนี้กัน”

        คำพูดของซูเม่ยทำให้สาวใช้ที่นั่งก้มหน้าอยู่ถึงกับเงยหน้ามองนางตาค้าง ไม่ต่างจากสาวใช้เบื้องหน้านางที่อ้าปากค้างกับคำที่ซูเม่ยกล้าเอื้อนเอ่ยขึ้นมา มีเพียงบุรุษในศาลาหยกเท่านั้นที่หันมองนางด้วยความใจ

                “นี่เจ้ากล้าดีอย่างไรนำอาญามาให้คุณชายของข้ารับไว้ ฮ่องเต้หรือรัชทายาทคือสิ่งที่จะนำมาล้อเล่นได้หรือ” สาวใช้เบื้องหน้าเริ่มโกรธหน้าดำหน้าแดง

                “เช่นนี้ก็ถูกแล้ว คุณชายใหญ่ไม่ใช่ฮ่องเต้หรือรัชทายาท เหตุใดสาวใช้อย่างข้าจะจ้องมองไม่ได้ ไม่มีกฎหมายใดของแค้วนเฟิงหยางที่ห้ามสาวใช้จ้องมองคุณชายจากตระกูลขุนนาง”

                “นี่!”

        คำพูดของซูเหม่ยทำสาวใช้เบื้องหน้าเถียงไม่ออก แต่กลับสร้างรอยยิ้มบนใบหน้าของหยางอี้ที่นั่งมองการโต้เถียงของสองสาวใช้ภายในศาลาหยกอย่างไม่เป็นเดือดเป็นร้อน