로그인ตกลงจะเป็นแค่พระชายาจำเป็นให้เพียงหกเดือน แต่ทำไมจ้องแต่จะกินข้าเช่นนี้เล่าเพคะท่านอ๋อง....ทั้งตามหึง ทั้งรุกหนักขนาดนี้ แล้วข้าจะรอดหรือไม่ ไหนบอกว่าท่านอ๋องผู้นี้เย็นชาไง!! นี่มันหื่นเกินไปแล้ว!! "ยิ่งใกล้ ยิ่งอยากสัมผัส...." "ยิ่งอยู่ห่างสายตา กลับยิ่งมองหา" "ยิ่งเห็นคนอื่นเข้าใกล้ ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด" สุดท้ายก็ระเบิดอารมณ์จนเผอทำร้ายคนจนได้ เอ๊า!!....พระเอกผู้เย็นชาของชั้น "จากไม่สนใจกับเริ่มรุก.....และรุกหนักขึ้น" "จากพระชายาปลอม ๆ กลับไม่ยอมทำตามข้อตกลงเสียแล้ว" "จู่ ๆ ท่านอ๋องก็อยากกินพระชายาปลอม ๆ ผู้นี้ขึ้นมา เอาอย่างไรล่ะ จะรอดหรือไม่กันนะ....... ตามไปดูความคลั่งรักพระชายาปลอม ๆ ของท่านอ๋องที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง จะถูกสาวน้อยเช่นอันเฟยละลายหัวใจจนกลายเป็นโบ้น้อยได้หรือไม่....
더 보기"AT 25, Levi Yuchengco became the youngest chairman and CEO of a publicly listed company in the history of the Philippine Stock Exchange when LYC Engineering had its initial public offering in 2019 with a value of ₱2.7 billion. LYC Engineering was among the few select 200 companies that were able to list in the PSE—" Mabilis kong hinaklit ang notebook mula sa kamay ni Sora. Dahan-dahan itong pumihit paharap sa akin at saka namewang.
"Ilang beses ko nang sinabi sa iyo na huwag mong pinakikialaman ang mga gamit ko," inis na turan ko rito. Tatalikuran ko na sana ito nang marahan niyang hinila ang iilang hibla ng buhok ko. "Talaga bang sumama ka rito sa akin sa Manila para maghanap ng trabaho o para mapalapit diyan sa Levi Yuchengco na yan at nang magawa mo na iyang binabalak mong paghihiganti? "Para magtrabaho, at maghiganti na rin." Inirapan ako ni Sora. Isa-isa niya nang inalis ang curler sa buhok. "I'm all for this revenge shit. Suportado kita simula college tayo, pero Tel." Bumuntong-hininga si Sora, "Pa-dalawang buwan ka na rito sa Manila. Ayaw kitang i-pressure kaya lang grabe na yung ngawa ng wallet ko. Maganda lang ako at makinis ang balat kaya mukhang mayaman, pero alam mo naman na sakto-sakto lang ang kinikita ko. Kapag hindi ka pa nakapaghanap ng trabaho, sa kangkungan na pupulutin ang ganda nating dalawa." Ngumuso si Sora at marahang pinisil ang mga pisngi ko saka pilit na pinagtapat ang mukha naming dalawa. "How about we multi-task, ha, dear? Magtrabaho sa umaga at sa gabi mo intindihin ang oplan ipaghiganti si Tita Beatrice," anito sa akin. Nangunot ang noo ko. "Sa gabi?" "May nasagap akong impormasyon. Makakatulong para mapalapit ka sa anak ng lalaking yon, pero saka ko na ibibigay sa iyo, kapag natanggap ka na sa trabaho." Binitawan ni Sora ang mga pisngi ko at papasok na dapat sa cr nang haklitin ko ang braso niya. I gently fluttered my eyes to make her give in, pero mahinang pitik sa noo ang natanggap ko. "Hindi yan gagana sa akin." "Paano kung matagalan pa bago ako makahanap ng trabaho? Alam mo namang hindi ganoon kadali mag-apply." "May opening kami sa bar." Ngumisi na lang ako rito at marahan nang iniling ang ulo. "Gaga, waitress hindi entertainer, alam ko namang hindi mo kaya iyong trabaho ko." "Ayaw ni Mama, pero bahala na. Pag hindi pa rin ako nakahanap ng kahit na anong trabaho ngayong week. Tatanggapin ko na iyang sa Havoc." Dalawang beses na nag-flying kiss si Sora. "Good luck." Kumawit na naman ako sa braso niya. "A deal is a deal, baby girl. Kaya bitawan mo na ako kasi mali-late pa ako dahil sa iyo. Traffic pa naman ngayon, Friday," aniya. Pag-alis ni Sora. Ni-lock ko ang pinto at dumiretso na sa kusina. Malalim akong bumuntong-hininga habang inaabot ang huling lata ng sardinas sa cup board. "Putangina! Kung hindi dahil sa Leon Yuchengco na iyon, hindi magkakanda-letse letse si Mama. Sana anak mayaman ako, heiress na sa Le Rosey nag-aaral at kasama sa Le Bal des Debutantes." Agad akong na-distract ng text notification mula sa panggagalaiti. "Pang-egg tart mo bukas. Kaonting rewad pagkatapos mong mag-apply, uwian mo rin ako, ha?" Napangiti na lang ako sa notes na kasama ng gcash transfer galing kay Sora. Ala-sais pa lang ng umaga ay wala na ako sa bahay. Maaga akong umalis para marami-rami rin akong mapagpasahan ng resume. Ilang oras na lang at magdidilim na ulit. L***t na ang dila ko, masakit na ang mga binti at nagdudugo na ang mga paa dahil sa blister gawa ng heels. Sunod-sunod na lang akong napamura sa inis sabay hagod sa aking buhok nang makitang puno pa rin ang jeep na paraan, pangatlo na yon na ganoon. "Ano? Wala akong barya, pambayad lang sa jeep ang mayroon ako. Unemployed pa ako, hanapin mo na lang ako pag natanggap na ako sa trabaho," asik ko sa kumalabit sa akin sa pag-aakalang nanlilimos na naman iyon, kanina pa rin kasi ako nilalapitan nang nilalapitan ng mga pulubi. "Baka lang interesado ka—" Inilingan ko na agad iyong babae bago niya pa matapos ang sinabi. "Promise, hindi ako yung target market ng mga modus niyo." Binuksan ko ang coin purse para matanaw niya ang tatlong one hundred at mga barya na laman non, "Eto lang ang pera ko." "Five thousand. Kaliwaan. Pagkatapos ng shoot ibibigay namin agad iyong bayad," anito. Tumaas ang kilay ko. "O, para maniwala ka talaga sa akin ibibigay ko na sa iyo ngayon iyong 2500." Nilabas niya ang maliit na envelope at inabot sa akin. Limang malulutong na five hundred ang laman non. "Ayaw mo pa rin ba?" "A-Ano ba ang gagawin? Legal naman yan?" Mahinang tumawa iyong babae. Kamuntikan niya pa nga akong hampasin na para bang close kaming dalawa, nailag ko lang ang braso ko. "Oo, legal ito! Ano ka ba." Nilabas niya ang isang id. "May shooting kami para sa isang start-up ng swimsuit line. Yung model namin may emergency, hindi makakapunta. Hindi puwedeng i-postpone yung shoot kaya kailangan ng bagong model." Sandaling sinipat ng babae ang kabuan ko. "Sakto ka kasi. Maganda ang mukha pati ang hubog ng katawan." "5k lang? Tas magmu-model ako? Hindi ba lugi ako riyan." Nahuli ko ang pagtagis ng bagang ng babae, tila nauubusan na ng pasensya. "8k. Pero yan na talaga. Kung ayaw mo pa rin. Hahanap na lang ako ng iba. Hindi pa kalakihan ang budget namin. Start-up business nga kasi." "Ok, saan yung set? Malapit lang ba rito? Kung malayo, ok lang ba na ihatid mo ulit ako rito pagkatapos ng shoot? Hindi ko pa kasi kabisado iyong lugar." Tiningnan niya ang building ng isang condo na hindi naman kalayuan sa kinatatayuan namin. "Doon lang." Pagbukas pa lang ng elevator. Habang naglalakad sa hallway papunta ng unit, nagsisimula na akong kabahan. Kung ano-ano na ang naiisip ko kaya lang hindi ko magawang umatras, nasasayangan ako sa pera, ayaw ko na maging bato pa iyong eight thousand. "It's fine, everyone gets cold feet pag first time nila. Nandito rin naman ako, pag-uncomfy ka na sa ipagagawa nila. Senyasan mo ako." Pinihit ako nung babae paharap sa malaking salamin para makita ko ang aking sarili. I look different, it's because of the red lipstick. Akala ko noon, hindi bagay sa akin ang pulang lipstick, mali ako, maganda siyang tingnan sa akin, nakakaakit. Tatanungin ko pa lang sana kung ano ba yung pangalan ng babae kaya lang bigla na akong tinawag ng photographer. Paglipas ng ilang minuto, at pagkatapos ng ilang instruction na sinusunod ko naman pero hindi pa rin nakukuha ang resulta na gusto nila. Binaba na ng photograper iyong camera. "Ang stiff mo, sobrang stiff mo. Ano bang dapat kong gawin para mag-loosen up ka?" Tanong nito sa akin. Minata ng photographer yung whiskey. Nagsalin siya at inabot sa akin yung baso. Tiningnan ko iyong babaeng nag-recruit sa akin, tumango ito, hinihikayat ako na inumin yon at magtiwala sa kanila. Pagkaubos ng pangatlong baso. Halos hindi ko na alam kung ano bang nangyayari sa paligid ko. Nag-iinit ako, at may kung anong hinahanap ang katawan ko. "Ang baba pala ng alcohol tolerance mo," sabi ng photographer. "Higa ka muna. Pabababain muna natin iyang tama mo bago natin ituloy iyong shoot," anito sa akin. Hindi ako gumalaw sa kinauupuan. Imported yung alak, kaya siguro mas matapang, pero, hindi, parang may mali talaga. "Sakto na yang ganiyan siya, puwede na iyan. Magsisimula na ako," ani ng boses na hindi ko na alam kung kanino ba. Naramdaman ko na lang na may humahalik na sa leeg ko habang unti-unting binabaklas ang bikini top na suot ko, sa isang iglap nawala ang pagkalasing ko, may kung ano pa ring nagpapahilo sa akin. Buong lakas kong binayagan iyong photographer na naka-boxer shorts na lang ngayon. Dahil kaming dalawa na lang ang nasa condo, mabilis na akong nakalabas sa unit habang namimilipit pa rin iyong lalaki dala nang ginawa ko sa kaniya. Malakas akong humagulhol habang hawak ko ang string ng bikini top na suot ko at paulit-ulit na pinipindot ang elevator para bumukas. I cried louder when I saw the photographer limping towards me. Bumukas ang elevator, sumalubong ako ng pasok sa lalaking papalabas dahilan para magkabunguan kami. Mahigpit niya akong hinawakan. Masama ang tingin nito, at babaklasin na sana ang kamay niyang nakahawak sa katawan ko nang tumapat iyong photographer sa elevator. The stranger's chinky eyes flashed anger as his jaws clenched. Umatras iyong photographer at nagmamadaling lumayo sa elevator, hahabulin dapat siya nung lalaking nakabanggaan ko ngunit mabilis akong umiling habang mahigpit na hinahawakan ang mga braso nito. His eyes softened. "Natatakot ako... p-please huwag mo akong iwan. Huwag mo akong iwan dito, b-baka makita ako ng mga kasama niya. D-Dito ka lang, p-please," pagmamakaawa ko habang dahan-dahang dumadaos-us paupo sa lapag ng elevator. Sumarado ang pinto. Inalis ng lalaking ang coat na suot niya saka iyon ibinalot sa halos hubad kong katawan. "I got you, you're safe, Miss. You're safe with me," bulong niya sa nang-aalo, at halos nanlalambing ng tono.“ท่านเป็นใครกันแน่นะ แล้วเหตุใดต้องบอกว่าจะได้พบกันอีก”จวนสกุลฮั่วหน้ากากลายดอกเหมยถูกวางเอาไว้ในกล่องอย่างดีก่อนที่ฮั่วหลินอีจะปิดฝาลงและเดินมานอนนึกถึงเรื่องราวในค่ำคืนนี้ช่วงที่นางเต้นรำดอกไม้ ท่วงท่าในการรำแม้ว่าจะเป็นของฉินโจว แต่บุรุษหนุ่มต่างแคว้นผู้นั้นกลับเต้นรำได้อย่างคล่องแคล่วจนน่าตกใจ“ข้าต้องบ้าไปแล้วเป็นแน่ พบกันเพียงครั้งเดียวเองนะ”วังหลวงฮั่วหลินอีรู้สึกว่ามีคนจ้องมองอยู่ที่ใดสักแห่งตั้งแต่พวกนางลงมาจากรถม้า นางสอดสายตาไปทั่วจนเงยขึ้นไปพบคนผู้หนึ่งที่รู้สึกคุ้นตาแต่ก็รีบหันหน้าหนีในทันที“เหตุใดคนผู้นั้น…”“หืม น้องสามเจ้าเป็นอะไรไป”“เปล่าเจ้าค่ะพี่รอง รีบเข้าไปด้านในกันเถอะเจ้าค่ะ”“ช่วงนี้เจ้าพูดน้อยลงนะรู้ตัวหรือไม่”“งั้นหรือเจ้าคะ ข้าก็แค่….”“เจ้ากำลังโกรธอะไรพวกข้าอยู่หรือเปล่าหลินอี”ฮั่วชิงอันมองน้องสาวด้วยความรู้สึกผิดเพราะตั้งแต่พวกนางกลับมาจากเมืองชุ่น พี่ใหญ่ก็กลับบ้านน้อยลงเพราะมัวแต่ไปเฝ้าลี่ฟางกับแม่ทัพลี่ที่หอต้าหรง ส่วนนางเองก็มีองค์ชายคุณหลิงที่มาหาที่จวนหรือไม่ก็จะไปที่จวนท่านอ๋อง แม้จะพานางไปด้วยแต่ก็ไม่ได้มีเวลาสนใจนางมากนักเกรงว่านางจะน้อย
นางโอบรอบคอของเขาเอาไว้แน่นเมื่อเขารับนางที่กำลังตกจากต้นไม้ที่นางพยายามปีนไปเก็บผลของมันแล้วพลัดตก เขาพานางมาที่ลำธารใสเพื่อล้างแผลที่แขน มือหนาค่อย ๆ ดึงแขนเสื้อนางขึ้นเพื่อล้างแผลและดึงผ้าที่ฉีกจากเสื้อของเขามาพันให้นาง“เอาพันไว้ก่อน กลับไปที่ค่ายแล้วค่อยทายาและเปลี่ยนใหม่”“ขอบคุณท่านแม่ทัพ”ลี่ฟางหันไปขอบคุณ ปากนางจึงหันไปชนแก้มของเขา แต่นางไม่อาจขยับได้เพราะนางกำลังตกใจ ส่วนฮั่วเทียนอี้นั้นรู้ใจตัวเองก่อนนางนานแล้ว เขาดึงนางออกพร้อมกับมองหน้านางที่แดงระเรื่ออีกครั้ง“อยากขอบคุณข้าจริง ๆ งั้นหรือ ข้าช่วยเจ้าครั้งนี้เป็นครั้งที่สามสิบแปดแล้วตั้งแต่ออกเดินทางมา”“ท่านนั่งนับด้วยหรือเจ้าคะ นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ข้า…ขอบคุณจริง ๆ เจ้าค่ะ”“เช่นนั้นข้าขอ….”เขาไม่พูดต่อแต่ช้อนหน้าขึ้นมาจูบนางในทันทีจนนางเริ่มเงยหน้ารับจูบเขา ร่างบางถูกรวบขึ้นมาและเดินออกไปจากลำธารใสในป่าที่ไร้ผู้คน ลิ้นเกี่ยวตวัดจนทั้งคู่ไม่อยากให้ผู้ใดได้พบเห็น เทียนอี้ค่อย ๆ วางนางลงที่โคนต้นไม้ที่มีพื้นหญ้านิ่ม ๆ รองรับอยู่“ลี่ฟาง….ข้าคิดว่าข้า…”“ฮั่วเทียนอี้ ท่านเอาแต่มองข้า เดินตามข้าและช่วยเหลือข้า แม้หลับตาก็รู้
“คำสั่งพิเศษงั้นหรือ นี่มันแผนอันใดกัน เหตุใดข้าต้องไปแดนใต้เพื่อขอร้องแม่ทัพลี่ด้วย อันเฟยต้องการจะทำอะไรกันแน่น้องรอง”“ข้าเองก็หารู้แผนการของนางทั้งหมดไม่เจ้าค่ะ แต่ว่าในตอนที่ไปที่หอต้าหรงและรับตรากิเลนไฟมา พวกเราต้องฟังคำสั่งนางในฐานะแม่ทัพและข้าเชื่อใจอันเฟยว่านางจะคิดไม่ผิด”“เช่นนั้นข้าก็จะไม่ถาม ในเมื่อท่านอ๋องไว้วางพระทัยให้นางถือป้ายควบคุมกองทัพ นั่นแสดงว่าท่านอ๋องมองเห็นบางอย่างในตัวนาง ชิงอันเจ้าอยู่กับนางคอยคุ้มกันไปจนถึงเมืองชุ่น อย่าลืมว่านางเป็นแม่ทัพ ต้องคุ้มกันนางอย่างดี”“พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง ข้าทราบแล้ว”“ข้าจะเดินทางไปคืนนี้เลย ที่เหลือฝากเจ้าด้วย”“เจ้าค่ะ พี่ใหญ่….เดินทางปลอดภัยรักษาตัวด้วย”“เจ้าก็เช่นกัน…นายกองฮั่ว”กองทัพแดนใต้“ท่านแม่ทัพ แม่ทัพฮั่วน้อยขอเข้าพบขอรับ”แม่ทัพลี่หวงผู้คุมแดนใต้ของแคว้นฉินรีบเดินออกมาต้อนรับแม่ทัพหนุ่มอย่างรีบร้อน เขาต้องยอมรับว่าฮั่วเทียนอี้เป็นแม่ทัพที่ดูน่าเกรงขามไม่ต่างกับแม่ทัพฮั่วตูผู้เป็นบิดา เมื่อเดินเข้ามาเขาเองยังต้องรู้สึกเกรงใจ“แม่ทัพฮั่ว”ฮั่วเทียนอี้หันมาและคำนับให้ลี่หวงอย่างนอบน้อมจนแม่ทัพลี่ถึงกับนับถือเขา ที่จร
เมืองชุ่นฮั่วชิงอันที่คอยดูแลอันเฟยเป็นอย่างดีทั้งคอยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้และดูแลเรื่องอาหารการกินเป็นสิ่งที่อยู่ในสายพระเนตรขององค์ชายใหญ่แห่งหงหนานตลอดเวลา“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงมิได้ใช้หมอหลวงของหงหนานเลยพ่ะย่ะค่ะ แม่นางผู้นั้น….”“ไม่ต้องห่วงหรอกพวกนางรักกันดั่งพี่น้อง นางไม่ทำร้ายอันเฟยแน่ พวกเจ้าไปดูแลคนที่บาดเจ็บเถอะข้าจะไปดูอันเฟยหน่อย”“พ่ะย่ะค่ะ”เขาเดินเข้าไปในกระโจมของอันเฟย ด้วยความเคยชินที่เป็นพี่น้องกัน ทหารยามจึงปล่อยให้องค์ชายเข้าไปโดยไม่ทันระวัง แต่เขากลับไม่เห็นนางอยู่ในนั้นพบเพียงสตรีอีกนางที่กำลังเปลี่ยนชุดอยู่“นั่นผู้ใด”นางหันไปคว้าผ้ามาพันตัวเอาไว้ได้ทันและคว้าดาบที่ชั้นวางออกมาพร้อมกับหันมาชี้ใส่องค์ชายคุณหลิงที่ยืนตัวแข็งตกใจอยู่เพราะนึกไม่ถึงว่าบุตรสาวแม่ทัพฮั่วผู้นี้จะมีวรยุทธ์สูงเช่นนี้“องค์ชาย!!”“คือว่า…ขออภัย ข้ามาหาอันเฟยไม่คิดว่าเจ้า…จะอยู่ด้วย”เขารีบหันกลับไปเพื่อให้นางแต่งกายให้เรียบร้อย ชิงอันหน้าแดงจัดเพราะความอับอายเพราะนางไม่เคยเปลือยกายจนให้ผู้อื่นเห็นเนื้อหนังเช่นนี้มาก่อน“องค์หญิงไปเปลี่ยนชุด นางอยู่ด้านในเพคะ หม่อมฉันพึ่งทำแผลให้นางเส
เขากำชับกอดนางแน่นกว่าเดิมเมื่อนึกถึงว่าหากคลาดกันในคืนที่จับฆาตกรต่อเนื่องนั้นไป อาจจะไม่ได้พบกับนางและเรื่องทุกอย่าง เขาคงจะยังจัดการไม่ได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้หากไม่มีนางคอยช่วย“โชคดีงั้นหรือเพคะ แต่ว่าคืนที่เราพบกันที่หอต้าหรงในวันทำสัญญานั่น พระองค์ยังเป็นผู้ที่ถือดี เจ้ายศเจ้าอย่าง เย็นชาและไร
หลินอีถึงกับตกใจจนแทบจะดึงมือหนีแต่องค์ชายไม่ยอม เขาดึงมือนางเอาไว้พร้อมกับส่งยิ้มมาให้นาง รอยยิ้มนี้เองที่ทำให้หลินอียอมแพ้“องค์ชายเพคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”“ข้าแค่ถามเจ้าดู ได้หรือไม่”“พระองค์ทรงหมายถึง….”“เต้าหู้หวานที่เจ้าทำมานั่นอย่างไร มันอร่อยมากข้าขออีกชิ้นหนึ่งได้หรือไม่”“อ้อ!! ท่าน…เอ
อันเฟยหันไปมองสายตาของฮั่วหลินอีที่เริ่มกลัวและกังวลเล็กน้อยราวกับว่าอันเฟยจะจับโกหกบางอย่างของนางได้ ฮั่วชิงอันเองก็เริ่มมองอันเฟยด้วยความอยากรู้เช่นกัน“อันเฟย…องค์ชายต่างแคว้นนั่นมีปัญหาอะไรกับเจ้ามาก่อนหรือไม่”“พวกท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านั้นได้หรือไม่ สาเหตุที่ข้ามาที่ฉินโจว”“
ฝ่าบาทและเซียวฟู่เฉิน อีกทั้งแขกที่เหลือในงานหันไปมองเขาอย่างนึกแปลกใจ อันเฟยหันไปมององค์ชายจากเป่ยหยางเมื่อเขาเดินเข้ามาหานาง องค์รัชทายาทฟู่เฉินเดินเข้ามาจับมือนางเอาไว้แม้แต่องค์ชายคุณหลิงก็เดินเข้ามาประชิดอันเฟยเอาไว้ แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจอย่างมากก็คือ ซ่งจิ่นหยางทำเพียงยิ้มและโค้งให้





