บทที่ 7 อับอาย

        ซูเม่ยที่บัดนี้ได้เลื่อนฐานะจากสาวใช้ในเรือนกลายเป็นสาวใช้ข้างกายคุณชายรอง หน้าที่ของนางคือตามเขาไปเรียนยังสำนักศึกษา ทว่ายามเฉินแล้วอี้เฉิงกลับยังไม่ยอมออกจากหอนอนของตนเสียที

                “ซิงเหว่ย ท่านตามคุณชายออกมาได้หรือไม่” ซูเม่ยที่ยืนรอหน้าประตูเรือนมาครึ่งชั่วยามแล้วเริ่มอดทนรอไม่ไหว

                “แม่นางเจียง ข้าปลุกเขาหลายรอบแล้วทว่ากลับยังไม่ยอมตื่นเสียที” องครักษ์ข้างกายส่ายหัวอย่างจนปัญญา

        ซูเม่ยได้แต่ยืนพ่นลมหายใจให้กับความไม่เอาไหนของคุณชายรองตระกูลเพ่ย ทั้งที่อีกฝ่ายพึ่งรับปากมารดาว่าจักตั้งใจศึกษาตำรา

                “เช่นนั้นข้าปลุกเอง” เมื่อเหลืออดนางมุ่งตรงเข้าหอนอนบุรุษโดยมิสนใจเสียงทัดทานของซิงเหว่ย

        เมื่อก้าวเข้าสู่หอนอนของอี้เฉิง นางกลับแปลกใจที่บุรุษไม่เอาไหนผู้นี้ ห้องนอนกลับดูสะอาดแลเป็นระเบียบไม่น้อยหากไม่รู้จักมาก่อนเกรงว่านางต้องคิดว่าเขาเป็นคุณชายที่เปี่ยมด้วยความสามารถทั้งบุ๋นบู๊แน่ ซูเม่ยจ้องมองบุรุษที่ยังหลับใหลอยู่บนเตียง

                “คุณชายรองเพ่ย ท่านต้องตื่นได้แล้วเจ้าค่ะหากช้ากว่านี้เกรงสำนักศึกษาคงเลิกเรียนก่อนพอดี”

        เสียงหวานไม่คุ้นหูทำบุรุษที่หลับใหลปรือตาตื่น ดวงตาที่ยังพร่ามัวมองเห็นสตรีร่างบางยืนกอดอกจ้องเขาตาเขม็ง หากทว่าเมื่อขยี้ตาอีกครั้งสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นภาพลวงตากลับเด่นชัดขึ้น

                “นี่! เจ้า เจ้าเข้ามายังห้องข้าได้อย่างไร” อี้เฉิงตกใจรีบดึงอาภรณ์คลุมกายให้แน่นหนาขึ้น คล้ายกลัวโดนอีกฝ่ายลวนลาม

        ซูเม่ยขมวดคิ้วกับท่าทางเช่นสตรีเกรงกลัวบุรุษของอีกฝ่าย

                “คุณชายรองนี่ท่าทางอะไรของท่าน ข้าไม่คิดใช้กำลังขืนใจท่านหรอกนะ รีบแต่งกายเข้านี่ยามเฉินแล้วเกรงว่าการไปเรียนครั้งแรกของท่านจะสร้างความประทับใจให้อาจารย์ไม่น้อย” นางกล่าวประชดประชันก่อนเดินย่ำเท้าออกไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

        อี้เฉิงตกใจที่ได้รู้ว่าตนเองตื่นสายเพียงนี้ เมื่อคืนเขาอ่านตำราจนดึกดื่นจนเผลอหลับ ไม่คิดว่าวันนี้จะตื่นไม่ทันเข้าเรียนเสียแล้ว

        รถม้าตระกูลเพ่ยวิ่งเต็มกำลังเพื่อส่งอี้เฉิงไปยังสำนักศึกษาอย่างเร็วที่สุด กระนั้นก็ยังช้ากว่าบัณฑิตคนอื่นที่ร่ำเรียนล่วงหน้าไปแล้ว แม้เขาต้องเรียนเป็นการส่วนตัวกับอาจารย์อู๋แต่การมาช้าของเขาก็บ่งบอกถึงการขาดความรับผิดชอบได้เช่นกัน

        อาจารย์อู๋ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขามองอี้เฉิงพลางส่ายหน้าด้วยความระอา ทำให้ผู้ถูกมองรู้สึกละอายจนไม่กล้าสู้หน้า

                “คารวะอาจารย์อู๋ ข้าน้อยเจียงซูเม่ยได้รับคำสั่งจากฮูหยินเอกให้เข้าเรียนเป็นเพื่อนคุณชายเจ้าค่ะ” ซูเม่ยแจ้งจุดประสงค์ที่ตนยังคงอยู่ในห้องเรียน

                “เช่นนั้นเจ้าก็นั่งอย่างเงียบ ๆ เถอะ อย่ารบกวนการสอนของข้า”

                “เจ้าค่ะ” ซูเม่ยรับคำก่อนเดินไปนั่งมุมห้องโดยไม่รบกวนการสอนตำราอีก

                “คุณชายรองเช่นนั้นวันนี้ท่านลองต่อกวีนี้ดูที เมืองสงบใต้ฟ้าสีครามสด หมู่คนจรยิ้มรับปรับทุกข์หวน....”

                “อาจารย์อู๋ข้าไม่สันทัดการแต่งกวีขอรับ” เขากล่าวกับอาจารย์เสียงเรียบ ใบหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไร

                “กวีบทนี้สามารถต่อได้มากมาย แม้แต่สาวใช้ของท่านยังต่อได้กระมัง” อาจารย์อู๋ถอนหายใจให้กับความเขลาของคุณชายรองตระกูลเพ่ย

                “อาจารย์กล่าวเกินจริงแล้ว แม้บทกวีจะง่ายก็ไม่ถึงกลับสาวใช้ต่อได้กระมัง”

                “ดินแดนดั่งสวรรค์รวมดวงดารา ผู้มาเยือนต่างสุขปลอดทุกข์ชั่วนิรันดร์”

        ยังไม่ทันที่อี้เฉิงจะกล่าวจบ ซูเม่ยกลับต่อบทกวีของอาจารย์อู๋เสร็จสรรพ

                “เห็นหรือไม่ ข้าบอกแล้วว่าบทกวีนี้ง่ายไม่มีคำตอบเจาะจง” สีหน้าชื่นชมของอาจารย์อู๋ถูกส่งไปยังซูเม่ย แตกต่างจากสีแววตาคาดโทษของผู้เป็นนายที่ส่งไปยังนางคล้ายจะหักกระดูกของสาวใช้ให้แหลกสลายเสียตรงนี้

                “หากคิดจะสอบขุนนาง แม้จะเป็นตำแหน่งเล็ก ๆ เจ้าต้องศึกษาให้มากกว่านี้เสียแล้ว” อาจารย์อู๋กล่าวเตือนอี้เฉิง

                “ศิษย์เข้าใจแล้วขอรับ” อี้เฉิงก้มหน้ารับโดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ

                “เช่นนั้นเริ่มจากการคัดอักษรก่อนแล้วกัน การคัดอักษรเป็นพื้นฐานของการเป็นขุนนาง มันจะทำให้เจ้ามีสมาธิขึ้น และอักษรที่สวยงามจะทำให้ฎีการของเจ้าไม่ถูกปัดความสำคัญ”

        อี้เฉิงรับคำอาจารย์ก่อนเริ่มลงมือใช้พู่กันวาดตัวอักษรบนกระดาษขาว โดยที่มีซูเม่ยคอยฝนหมึกให้ ทว่าตัวอักษรของเฉิงอี้ทำให้สตรีที่อยู่ตรงหน้าต้องเงยหน้ามองเขาอยู่หลายครั้ง

                “เจ้าจะจ้องข้าอีกนานหรือไม่ ฝนหมึกเร็วเข้า” อี้เฉิงที่สังเกตว่าถูกอีกฝ่ายมองไม่หยุด ได้แต่ตำหนิเสียงเบา

                “อือ” แม้อยากจะเอ่ยเตือนแต่นางเป็นเพียงสาวใช้เช่นนั้นจึงเลือกที่จะเงียบไว้

                “อาจารย์อู๋ข้าคัดเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านตรวจดูได้” อี้เฉิงยื่นกระดาษให้กับอาจารย์ตรวจ

                “คัดเร็วไม่เบา...........” ยังไม่ทันได้กล่าวจบอาจารย์ถึงกลับต้องหยุดชะงัก พร้อมทั้งเงยหน้ามองลูกศิษย์ของตน

                “เช่นนี้เรียกตัวอักษรหรือ เหตุใดเส้นถึงดู้ไร้เรี่ยวแรงและไม่มีความงดงามเพียงนิด” ชายชรานวดขมับของตนเอง

                “ไม่สวยหรือขอรับ” เขาคัดจนสุดฝีมือแล้ว กลับยังถูกอีกฝ่ายตำหนิ

                “ลองถามสาวใช้ของเจ้าดู นี่เรียกสวยหรือไม่” อาจารย์อู๋ยื่นกระดาษลายมือของอี้เฉิงมาให้ซูเม่ย ทว่านางลำบากใจที่จะตอบได้แต่เลี่ยงการวิจารณ์

                “อาจารย์อู๋ข้าน้อยไม่ชำนาญด้านการเขียนอักษรจึงมองไม่ออกว่าสวยงามหรือไม่”

                “เช่นนั้นเจ้าลองเขียนประโยคสุดท้ายให้ข้าดู” อาจารย์อู๋ยังไม่คิดยอมแพ้ แต่สายตาดำมืดของอี้เฉิงกลับทำให้นางลำบากใจ

                “หากข้าเขียนออกไปแล้วทำคุณชายรองอับอายอีกเล่า” ซูเม่ยยังคงก้มหน้าบ่นพึมพำ

                “เขียนมาเถอะ เจ้าพูดเช่นนี้ข้ายิ่งอับอาย” อี้เฉิงที่นิ่งฟังอยู่นานทนไม่ไหวที่จะพิสูจน์ด้วยตนเอง พลางดันกระดาษและพู่กันมายังนาง

        ซูเม่ยมองหน้าบุรุษตรงหน้า ก่อนเริ่มเขียนอักษรอย่างบรรจง การจับพู่กันและความสงบบนใบหน้ายามนางได้เขียนตำรา ทำให้อี้เฉิงอดหลงใหลในท่าทางงดงามของนางไม่ได้

                “เสร็จแล้ว” ซูเม่ยยื่นกระดาษกลับไปให้อี้เฉิง เมื่อบุรุษตรงหน้าเห็นตัวอักษรของนางก็ทำหน้ามุ่ยในทันที เขาพึ่งรู้ว่าตัวอักษรที่งดงามเป็นเช่นไรก็วันนี้

                “หึ! หึ! เกรงว่าคุณชายเพ่ยต้องเรียนรู้จากสาวใช้ของท่านอีกมาก” อาจารย์อู๋ที่เห็นกระดาษแผ่นนั้นกล่าวอย่างพอใจ

                “อาจารย์กล่าวชมเกินไปแล้ว คุณชายของข้าไม่ค่อยได้จับพู่กัน ต่อจากนี้เขาจะฝึกฝนทุกวันเพียงไม่นานย่อมมีอักษรที่ทรงพลังแน่นอนเจ้าค่ะ” ซูเม่ยยิ้มแห้งมองอี้เฉิงที่นั่งเท้าคางไม่สนใจสิ่งใด

                “ชิ เจ้าไม่ต้องมาพูดยอข้า” บุรุษตัวโตกลับแง่งอนเป็นเด็กน้อยเสียแล้ว

        ซูเม่ยได้แต่ถอนหายใจ เพียงมาเรียนวันเดียวแทนที่จะผูกมิตรกัน นางกลับสร้างศัตรูให้กับตัวเองสียแล้ว