บทที่ 8 ผูกมิตร

        หลังออกจากสำนักศึกษาอี้เฉิงกลับไม่คิดจะกลับจวนแม่ทัพ

                “คุณหนูเจียงข้าจะให้รถม้าไปส่งเจ้าที่จวนก่อน”

                “แล้วท่านเล่า หากไม่กลับพร้อมกันจะให้ข้าตอบแม่ท่านว่าอย่างไร” ซูเม่ยเงยหน้าถามคนเบื้องหน้า

                “ข้าทำหน้าที่ของตัวเองวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว ท่านแม่ไม่ถามเจ้าหรอก”

                “อย่างไรก็ควรจะกลับพร้อมกันหรือไม่ หน้าที่ข้าคืออยู่ข้างกายท่านเวลาที่ออกมาสำนักศึกษา หากกลับไปคนเดียวถือว่าข้าบกพร่องต่อหน้าที่” ซูเม่ยไม่ยอมรับข้อเสนอของอีกฝ่าย

                “เช่นนั้นก็ตามแต่เจ้า ทว่าที่ที่ข้าจะไปสตรีไม่เหมาะที่จะไป” อี้เฉิงกล่าวจบ กลับเดินตรงไปยังหอนางโลมทำให้ซูเม่ยได้แต่มองตาม

                “ไม่เอาไหนจริง ๆ” นางพึมพำก่อนเดินเข้าโรงน้ำชาข้างสำนักศึกษา

        เมืองหลงเฉิงในยามนี้ผู้คนพลุกพล่านไม่น้อย หากแต่กลับมองเห็นการแบ่งชนชั้นได้อย่างชัดเจน ชาวเมืองไม่กล้าแม้แต่เดินเข้าใกล้ชนชั้นขุนนาง แม้แต่เหล่าบัณฑิตยังแบ่งเป็นบัณฑิตยากจนกับบัณฑิตตระกูลขุนนาง ชาวบ้านยากจนต้องก้มหน้าเมื่อเดินผ่านเหล่าขุนนาง แม้ไม่มีกฎหมายห้ามหากทว่ามันกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของแคว้นนี้ไปเสียแล้ว ซูเม่ยได้แต่มองความบิดเบี้ยวนี้โดยมิอาจทำสิ่งใดได้

                “คุณชายรองเจิ้งโปรดหลบทางด้วย”

        เสียงสั่นเครือคล้ายอับจนหนทางของสตรีดังขึ้นหน้าโรงน้ำชา จนทำให้ซูเม่ยเบนความสนใจจากทิวทัศน์ด้านหน้าในทันที ด้านนอกมีบุรุษแต่งกายด้วยผ้าไหมราคาแพงพร้อมบ่าวรับใช้ยืนขวางทางของสตรีรูปงามกับสาวใช้ของนางอยู่ ผู้คนมากมายยืนรุมล้อมทว่ากลับไม่มีผู้ใดคิดช่วยเหลือ

                “คุณหนูมู่ออกจากจวนมาได้ทั้งที เหตุใดไม่ยอมให้โอกาสข้าเจิ้งเหวินเทียนได้เลี้ยงน้ำชาสักกาหน่อยเล่า” เสียงดังเอาแต่ใจพร้อมรอยยิ้มน่าเกลียดบนใบหน้า ทำให้สตรีบอบบางหวาดกลัวไม่น้อย

                “ข้ายังมีธุระต้องทำป่านนี้ท่านแม่รอแล้ว คุณชายเจิ้งโปรดอย่าได้ใช้กำลังกักขัง” แม้บุรุษตรงหน้าจะพูดจากคุกคามเพียงใด หากแต่สตรีนางนั้นยังคงเจรจาอย่างเป็นมิตร

                “หากเจ้ายอมเดินเที่ยวเล่นกับข้าสักชั่วยาม รับรองว่าข้าจะส่งเจ้ากลับถึงเรือนอย่างปลอดภัยแน่” เจิ้งเหวินเทียนไม่พูดเปล่า กลับใช้มือหนาหมายรั้งข้อมือบางเข้าหา หากทว่าคว้าได้เพียงความว่างเปล่าเบื้องหน้า

        ซูเม่ยที่ทนต่อการกระทำหยาบคายของบุรุษอันธพาลต่อสตรีบอบบางไม่ได้ จึงถือวิสาสะยื่นมือเข้าช่วยรั้งแขนของสตรีนางนั้นหลบจากมือหนาของอีกฝ่าย ทำให้เจิ้งเหวินเทียนขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

                “เจ้าเป็นใคร เหตุใดกล้ายุ่งเรื่องของขุนนางเช่นข้า” เสียงตวาดของเหวินเทียนทำให้ผู้คนหวาดกลัว หากแต่ไม่ใช่กับซูเม่ย

                “เจ้าเป็นขุนนางตำแหน่งใด เท่าที่ข้ามองก็เป็นเพียงบุตรขุนนางที่ทำตัวไม่เอาไหนไปวัน ๆ” ซูเม่ยดึงตรีที่ตนหมายปกป้องไปด้านหลังของตน

                “เจ้า! เป็นเพียงแค่สาวใช้กล้าเถียงชนชั้นขุนนาง รู้หรือไม่เจ้ามีโทษสถานใด” บุรุษอันธพาลหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจนอยากบดขยี้ซูเม่ยให้แหลกคาเท้าเสียเดี๋ยวนี้

                “มีโทษสถานใดเล่า เจ้าลองบอกกฎหมายของเฟิงหยางให้สาวใช้อย่างข้ารู้ด้วยเถิด” คำพูดของซูเม่ยเริ่มทำให้ผู้คนแถวนั้นอยากรู้ไปด้วย

                “เร็วเข้าเถิดคุณชาย ชาวเมืองมากมายกำลังรอฟังโทษของการโต้เถียงชนชั้นขุนนางอยู่ แลข้าก็อยากรู้ว่าชนชั้นขุนนางอย่างเจ้าที่หมายฉุดคร่าสตรีที่ไม่ใช่ภรรยาตนกลางวันแสก ๆ เช่นนี้โทษจะหนักแค่ไหนกัน” น้ำเสียงนิ่งเฉย แต่สายตากลับเยือกเย็นของซูเม่ย ทำให้เหวินเทียนรู้สึกหวาดกลัวจนเผลอเดินถอยหลังไปหลายก้าว

                “นี่เจ้าคิดจะข่มขู่ข้างั้นรึ ดูสิว่าหากข้าทุบตีสาวใช้นางหนึ่งจนตายใครจะกล้าทำอะไรข้า” เหวินเทียนก่นด่าด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนส่งสัญญาณให้บ่าวไพร่เข้าจัดการซูเม่ย

                “ใครกล้าแตะต้องคนของข้า เกรงว่าคงไม่ไว้หน้าจวนแม่ทัพใหญ่แล้วกระมัง” เสียงทุ้มต่ำของอี้เฉิงดังมาจากทางด้านหลังของซูเม่ย

                “คุณ คุณชายรองเพ่ย!” เหวินเทียนกล่าวตะกุกตะกักขึ้นมาทันที

                “บุตรอนุอย่างเจ้ากล้ามีเรื่องกับตระกูลเพ่ยเชียวหรือ” ยามนี้รอบกายของอี้เฉิงกลับแผ่ไอสังหารออกมาอย่างน่าประหลาด ซูเม่ยมองบุรุษด้านข้างด้วยความแปลกใจ

                “ไม่กล้า! ไม่กล้า!” เหวินเทียนกล่าวอย่างลนลานก่อนรีบวิ่งหนีหายไป

        เมื่อเจิ้งเหวินเทียนหนีหายไปแล้วอี้เฉิงจึงได้เบนสายตาเชิงตำหนิมายังสาวใช้ข้างกายแทน

                “เหตุใดกล้าไปมีเรื่องกับบุตรขุนนางเช่นนั้น”

                “ก็เขาทำสิ่งไม่ถูกต้อง เหตุใดข้าจะยุ่งไม่ได้ อีกอย่างกฏหมายเฟิงหยางไม่ได้ห้ามให้คนธรรมดาปกป้องตนเองจากเหล่าขุนนาง” ซูเม่ยอธิบายสิ่งที่ตนเองกระทำ

                “รู้ว่าไม่มีกฎหมายข้อใดเขียนไว้ แต่คนที่นี่กลับทำจนเคยชินหากพวกนั้นไม่ยอมรามือเช่นครั้งนี้ เจ้าจะเอาตัวรอดจากบุรุษพวกนั้นด้วยตัวคนเดียวอย่างไร”

        ซูเม่ยมองบุรุษข้างกายด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ คุณชายแสนงอนแลไม่เอาไหนเมื่อเช้าหายไปไหนแล้ว เหตุใดกลับกลายเป็นคุณชายที่มีเหตุผลเช่นนี้ได้

                “ขออภัยคุณชาย ข้าลืมคิดข้อนี้จริง ๆ” ซูเม่ยยอมรับผิดแต่โดยดี

                “คุณชายรองเพ่ยอย่าได้แค้นเคืองแม่นางท่านนี้เลยเจ้าค่ะ เพราะนางตั้งใจช่วยข้าจนลืมคิดถึงความปลอดภัยไป”

        เสียงหวานเอื้อนเอ่ยขึ้นทำเอาอี้เฉิงใบหน้าใบหูแดงก่ำ เขามัวแต่ต้องการปกป้องซูเม่ยสาวใช้ของตนจนลืมมองไปว่ามู่หยุนเสี่ยวยืนอยู่ตรงนี้ด้วย

                “คุณ คุณหนูมู่” อี้เฉิงกลายเป็นคุณชายขี้อายขึ้นมาในทันที

        ซูเม่ยมองดูการกระทำที่เปลี่ยนไปกะทันหันของอี้เฉิงด้วยสายตาเหลือเชื่อ จากบุรุษที่พูดจาฉะฉานกลับกลายเป็นคุณชายพูดจาตะกุกตะกักในเช่นนี้ ทำให้นางเดาได้ไม่ยากว่าคุณหนูนางนี้ต้องเป็นสตรีในดวงใจอี้เฉิงอย่างแน่นอน

                “แม่นาง.....”

                “เรียกข้าว่าซูเม่ยก็ได้”

                “แม่นางซูเม่ยขอบคุณที่ช่วยเหลือ” มู่หยุนเสี่ยวยอบกายขอบคุณ

                “คุณหนูมู่อย่าได้เกรงใจ ข้าเพียงเห็นผู้อ่อนแอกว่าถูกรังแกไม่ได้จึงถือวิสาสะเข้าช่วยเหลือ จนยุ่งเรื่องของคุณหนูแล้วโปรดอภัยด้วย”

                “ข้าสิต้องขอบคุณ หากเจ้าไม่ยื่นมือเข้าช่วยเกรงว่าขุนชายรองเจิ้งคงไม่ปล่อยข้าแน่” หยุนเสี่ยวยังคงมีสีหน้าวิตกกังวล

                “เหตุใดท่านถึงกลัวเขาขนาดนั้น” ซูเม่ยสงสัยจนอดถามไม่ได้

                “ข้าน้อยขอตอบแทนคุณหนูเจ้าค่ะ เพราะคุณชายท่านนั้นเป็นบุตรชายรองเจ้ากรมพิธีการซึ่งมียศสูงกว่านายท่านของเรา ที่เป็นเพียงขุนนางหัวหน้ากองอาลักษณ์ จึงหวั่นเกรงอำนาจของตระกูลเจิ้งจะทำให้นายท่านต้องลำบาก” สาวใช้ข้างกายอดที่จะอธิบายแทนคุณหนูของตนไม่ได้

        ซูเม่ยได้แต่ถอนหายใจให้กับอำนาจที่ล้นฟ้าของพวกขุนนางใหญ่ที่กดขี่ได้แม้กระทั่งขุนนางในราชสำนักด้วยกันเอง แล้วเช่นนี้มีหรือราษฎรอย่างพวกนางจะไม่ลำบาก