ยอมรับความจริง 1.2

“นี่ลูกแม่เก่งจังเลย ขนาดไม่เคยทำอาหารยังรู้เลยว่าต้องใส่อะไรเพิ่ม อาหารถึงจะอร่อย” เซี่ยเป่าเจิ้นพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจที่ลูกสาวคนโตรู้ว่าต้องใส่อะไรเพิ่มเพื่อให้รสชาติอาหารออกมาดีขึ้น

 ทว่าคนที่ภูมิใจยิ่งกว่าเห็นจะเป็นสาวน้อยที่นั่งอยู่ตรงข้าม เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอเพิ่งเคยได้รับคำชมเป็นครั้งแรก และยิ่งเป็นคำชมจากพี่สาวด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เธอมีสีหน้าที่ดีขึ้นมาไม่น้อย

“เห็นไหมเสี่ยวหนิง หัดเรียนรู้จากพี่เขาเอาไว้บ้าง ต่อไปจะได้เก่งเหมือนพี่เขาอย่างไรล่ะ” เธอหันไปบอกกับลูกสาวคนเล็กอย่างภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนโต ครั้งนี้เลยไม่มีการดุด่าเหมือนที่ผ่านมา

จากนั้นเซี่ยเป่าเจิ้นคอยเอาใจใส่ดูแลเจียงเสวี่ยอิ๋งอย่างใกล้ชิดไม่ต่างจากกำลังเลี้ยงลูกน้อยคนหนึ่ง ทั้งพยายามป้อนข้าวทั้ง ๆ ที่บอกไปแล้วว่ากินเองได้ แต่ว่าผู้เป็นแม่ก็ไม่ยอม

เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วยังปอกส้มให้กินอีก เจียงเสวี่ยอิ๋งรู้สึกว่ามันออกจะมากเกินไป มากจนน่าอึดอัด นั่นเพราะว่าชาติที่แล้วเธอเองก็เป็นหญิงแกร่งคนหนึ่ง ที่จากบ้านมาแล้วสู้ด้วยตัวเองตั้งแต่สมัยเรียน

ดังนั้นการที่มีคนดูแลถึงขนาดนี้หญิงสาวเลยมองว่ามันก็แปลกอยู่มาก

“พอแล้วค่ะแม่ ฉันอิ่มแล้ว” สุดท้ายเมื่อไม่ไหวแล้วจึงได้พูดออกมา

“ช่วงพักฟื้นนี้ต้องกินให้มากเข้าไว้นะลูก ร่างกายถึงจะกลับมาแข็งแรงโดยเร็ว” เซี่ยเป่าเจิ้นพูดคัดค้านเพราะต้องการให้ลูกสาวคนโตได้กินให้มากกว่านี้

เธออิ่มแล้วจริง ๆ แต่เมื่อผู้เป็นแม่ยังไม่ยอมหยุดป้อน ก็ได้แต่ต้องหาข้ออ้างอื่นแทน เลยรีบพูดว่า “กินเยอะไปเดี๋ยวจะอ้วนเอานะแม่ อ้วนแล้วจะไม่สวย เดี๋ยวจะไม่มีใครมาสู่ขอฉัน แม่หวังให้ฉันแต่งงานกับคนดี ๆ และมีเงินไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันอ้วนฉุไม่ต่างจากหมู ใครจะมาสู่ขอลูกสาวแม่กันล่ะ”

“จริงของลูก ถ้างั้นก็พอแล้ว” ผู้เป็นแม่วางส้มในมือลงอย่างว่าง่ายทันทีหลังจากได้ยินคำพูดจากลูกสาว

ภาพความห่วงใยที่แม่มีให้กับพี่สาว ทำให้เจียงเสวี่ยหนิงมองภาพนี้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ นั่นเพราะว่าเธอไม่เคยได้รับอะไรแบบนี้จากแม่เลยสักครั้งเดียว ไม่ว่าเธอจะพยายามทำทุกอย่าง ทั้งทำงานบ้าน ทั้งตั้งใจเรียน แต่ก็ไม่เคยได้อยู่ในสายตาของแม่เลยสักครั้ง ซึ่งผิดกับพี่สาวที่ไม่ต้องทำอะไร แต่ก็ได้เป็นถึงนางฟ้าของบ้าน

ถึงแม้ว่าจะมีความอิจฉาผุดขึ้นมาบ้างเป็นบางครั้ง แต่จางเสวี่ยหนิงก็ไม่เคยคิดที่จะชิงชังพี่สาวของเธอเลย

“นี่...เสี่ยวอิ๋ง ไหน ๆ ก็เรียนจบแล้ว แม่คิดว่าลูกไปสอบเข้าทำงานที่เดียวกับแม่ดีกว่าไหม” จู่ ๆ เซี่ยเป่าเจิ้นก็พูดขึ้นมา เธอมองว่าการทำงานที่โรงงานนั้นจะมั่นคง ทุกคนมองว่างานนีคือชามข้าวเหล็กของครอบครัว

“หือ?” เมื่อได้ยินแม่ถามอย่างนั้น เจียงเสวี่ยอิ๋งทำหน้าเหมือนมีคำถาม แต่ดูไปทางตกใจมากกว่า

“จะไม่เข้าใจอะไรขนาดนั้น แม่บอกว่าลูกควรไปสอบเข้าทำงานที่เดียวกับแม่ ที่โรงงานน่ะมีชายหนุ่มตำแหน่งดี ๆ ที่ยังไม่มีภรรยาอยู่ตั้งหลายคน หากว่าได้ไปทำงานที่นั่นก็มีโอกาสที่จะได้แต่งงานกับหนุ่มหล่อมีฐานะก็ได้นะลูก”

พอได้ฟังที่แม่ของตัวเองพูด หญิงสาวถึงกับต้องลอบถอนใจออกมาอยางเบื่อหน่าย เนื่องจากเธอไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดนี้สักเท่าไร นั่นเพราะเพิ่งเข็ดกับแฟนเก่าในชาติที่แล้วอย่างไรล่ะ

ถ้าให้พูดถึงเรื่องผู้ชายในตอนนี้เธอไม่แม้แต่จะอยากคิดถึงเสียด้วยซ้ำ!!

“เรื่องนั้นค่อยว่ากันเถอะค่ะแม่ ตอนนี้ฉันเริ่มจะปวดหัวอีกแล้ว ยังไงขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ” เจียงเสวี่ยอิ๋งพูดพลางพร้อมกับส่งสายตาไปทางแม่และน้องสาวว่า เธออยากไปพักแล้วจริง ๆ

พอเห็นสายตาของอีกฝ่ายและเพิ่งนึกได้ว่าเจียงเสวี่ยอิ๋งเพิ่งฟื้นขึ้นมา ทั้งสองจึงเข้าใจเป็นอย่างดี ก่อนจะพยักหน้าให้เบา ๆ อย่างเข้าใจ

เมื่อกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เจียงเสวี่ยอิ๋งต้องใช้เวลาทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นอีกสักพัก นั่นเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันมากจนเกินไป

ก่อนหน้านี้เธอสอยมะพร้าวแล้วลูกมะพร้าวตกใส่หัว ตื่นมาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่ มาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่เอาแต่ใจและเย่อหยิ่งคนหนึ่ง อีกทั้งยังได้เจอกับน้องสาวที่เอาแต่กลัว กับแม่ที่อยากจะให้เธอหาสามีให้เร็วที่สุด คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอีกครั้ง

จะว่าไปตั้งแต่ตื่นมานี่ก็ถอนหายใจไปไม่รู้กี่รอบแล้วสินะ