ยอมรับความจริง 1.1

ยอมรับความจริง

เห็นว่าลูกสาวคนเล็กออกไปแล้ว เซี่ยเป่าเจิ้นจึงหันมาพูดกับลูกสาวคนโต “เสี่ยวอิ๋ง พักต่ออีกสักหน่อยก่อนนะ เดี๋ยวค่อยออกมากินข้าว แม่จะไปตามหมอมาดูอาการให้สักหน่อย เผื่อว่ายังมีอะไรร้ายแรง”

“ไม่ต้องไปตามหมอหรอกค่ะแม่ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ” หญิงสาวยังคงยืนยันคำเดิม ตอนนี้เธอไม่มีอาการเจ็บป่วยหลงเหลือแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนเถอะนะ แม่ไม่กวนแล้ว” เมื่อเห็นลูกสาวยืนยันว่าไม่เป็นอะไร จึงยิ้มให้ลูกสาวสุดที่รักอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เมื่อเห็นว่าแม่ไปแล้ว จึงได้คิดถึงเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง

หญิงสาวเข้าใจสถานการณ์ดีว่าที่เซี่ยเป่าเจิ้นไม่ชอบลูกสาวคนเล็ก นั่นก็เพราะว่าผิดหวังที่เจียงเสวี่ยหนิงเกิดมาเป็นผู้หญิง เพราะเธอและสามีหวังไว้ว่าลูกคนที่สองอยากให้เป็นผู้ชาย

อีกทั้งเจียงเสวี่ยหนิงตอนอยู่ในท้องยังตัวโตมาก เลยทำให้เซี่ยเป่าเจิ้นคลอดยากแถมยังตกเลือดจนตั้งท้องไม่ได้อีก จึงสร้างความเสียใจให้กับเธอและสามีเป็นอย่างมาก เนื่องจากเธอยังไม่มีลูกชายสืบสกุลเลย

และที่สำคัญหลังจากนั้นไม่นาน สามีของเธอก็เสียชีวิตในสนามรบ ทำให้เซี่ยเป่าเจิ้นมองว่าลูกสาวคนเล็กเป็นตัวอัปมงคล เกิดมาไม่ทันไรพ่อก็ตายเสียแล้ว!!

ซึ่งต่างกับลูกสาวคนโตยิ่งนัก ตอนที่เธอเกิดนั้นสามีได้เลื่อนตำแหน่งพอดี ทำให้เจียงเสวี่ยอิ๋งเป็นที่รักของพ่อกับแม่ บวกกับหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้อง เมื่อใครเห็นต่างก็เอ็นดู สร้างความภูมิใจให้กับเซี่ยเป่าเจิ้นเป็นอย่างมาก

ส่วนเรื่องเรียน ถึงเธอจะเรียนไม่เก่งแต่ยุคสมัยนี้ยังมีความคิดเดิมอยู่ที่ว่า ผู้หญิงนั้นไม่จำเป็นต้องเรียนสูงมาก แค่หาสามีดี ๆ ให้ได้ก็เพียงพอแล้ว และหน้าตาแบบเจียงเสวี่ยอิ๋งที่ยิ่งโตยิ่งสวยเซี่ยเป่าเจิ้นจึงคิดว่าลูกสาวจะต้องได้แต่งกับเศรษฐีอย่างแน่นอน

จากความทรงจำของร่างทำเอาหญิงสาวต้องฉุกคิดว่า จะทำอย่างไรเพื่อเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ดี เธอเห็นน้องสาวแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะหากว่าเจียงเสวี่ยหนิงยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป มีหวังในวันข้างหน้าจะต้องถูกคนอื่นเอาเปรียบแน่นอน

“เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอเองนะเสี่ยวหนิง”

จากนั้นเจียงเสวี่ยอิ๋งจึงเริ่มขยับเขยื้อนร่างกายทันที เพื่อตรวจดูว่ามีส่วนไหนที่บาดเจ็บอีกหรือไม่ นอกจากกลางหัวที่โนขึ้นมาเล็กน้อยก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติอีก

 เมื่อแน่ใจว่าตัวเองไม่เป็นอะไรแล้ว ก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะออกไปสำรวจรอบบ้านสักหน่อย ทว่าเป็นจังหวะเดียวกับที่เจียงเสวี่ยหนิงยกอาหารเข้ามาให้พอดี

“พี่ใหญ่จะลุกไปไหนคะ มากินข้าวก่อน” พอเห็นว่าพี่สาวทำท่าจะลุกขึ้น ก็รีบเอ่ยทักทันที 

“ไม่ต้องยกเข้ามาก็ได้ เดี๋ยวพี่ออกไปกินเอง” เจียงเสวี่ยอิ๋งพูดพร้อมส่งยิ้มให้กับน้องสาว

ทำให้น้องสาวที่ถือถาดอาหารอยู่ในมือเหมือนจะอึ้งไป เมื่อเห็นว่าพี่สาวยิ้มให้ นั่นเป็นเพราะว่าเธอไม่คาดคิดมาก่อนจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

จากที่พี่สาวเอาแต่กดขี่ข่มเหงตนแทบทุกวัน อยู่ ๆ กลับใจดีอย่างน่าเหลือเชื่อ ‘เป็นอย่างนี้ไปได้ยังไงกัน’

“เอ่อ...แต่แม่บอกว่าต้องยกมาให้ที่ห้องค่ะ” เธอตอบกลับเสียงเบาเหมือนเดิม และยังไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายเท่าไรนัก

พอเห็นน้องสาวยังมีท่าทีเหมือนเดิม เจียงเสวี่ยอิ๋งจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนเดิม “ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้พี่หายดีแล้ว เลยไม่อยากลำบากเสี่ยวหนิงที่ต้องคอยยกอาหารและเข้ามาดูแลพี่น่ะ อย่าลืมสิว่าเราสองคนเป็นพี่น้องกัน”

คราวนี้เจียงเสวี่ยหนิงถึงกับช็อกไปเลยเมื่อพี่สาวห่วงใยเธอขึ้นมา เธอจึงมองพี่สาวเต็มตาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่แล้วก็มีเสียงของผู้เป็นแม่ดังเข้ามาในห้อง จึงทำลายบรรยากาศที่อบอุ่นไปหมดสิ้น

“ไม่ต้องสนใจน้องหรอกเสี่ยวอิ๋ง หน้าที่ของเสี่ยวหนิง อย่างไรน้องก็ต้องทำ กินข้าวเถอะ”

พอได้ยินเสียงแม่บอกแบบนั้น เจียงเสวี่ยอิ๋งไม่อยากจะอะไรมาก เธอจับมือน้องสาวเล็กน้อยแล้วพยักหน้าให้เดินตามมาที่โต๊ะกินข้าว

เมื่อมาถึงโต๊ะ เจียงเสวี่ยหนิงก็วางถาดอาหารลงบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนไปทางที่พี่สาวของเธอนั่งอยู่

“ขอบใจนะ” เจียงเสวี่ยอิ๋งยังคงพูดเหมือนเดิม เพราะต้องการสร้างความคุ้นชินให้กับน้องสาว

เพราะด้วยความหิว เจียงเสวี่ยอิ๋งจึงรีบกินแต่ทว่ารสชาติของอาหารนั้นฝืดคอเป็นอย่างมาก จะว่าไปแล้วก็แค่พอกระเดือกลงคอได้เท่านั้น ไม่มีความอร่อยเลยสักนิดเดียว แต่หญิงสาวก็ฝืนกินจนหมดเพราะนึกเห็นใจน้องสาวที่ทำให้ แล้วก็กลัวว่าเจียงเสวี่ยหนิงจะโดนแม่ตำหนิเรื่องทำอาหารไม่อร่อย และไม่ถูกปากเธอ เนื่องจากทุกครั้งก็มักจะเป็นแบบนั้นเสมอ

“เสี่ยวหนิง วันนี้ต้มปลาผักกาดดองอร่อยดีนะ ถ้าเธอใส่น้ำตาลลงไปตัดนิดหน่อย อาหารถ้วยนี้จะอร่อยมากเลย” หญิงสาวพูดขึ้น เพื่อให้น้องสาวได้รู้ถึงรสชาติอาหาร