เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s

เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s

last update最終更新日 : 2026-02-10
作家:  sanvittayam連載中
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
80チャプター
2.3Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

ทำอาหาร

สวย

เศรษฐี

พื้นที่พิเศษ

ร่ำรวยอย่างไม่คาดคิด

พรลดาแม่ค้าขายอาหารออนไลน์ถูกคนรักโกงเงินไป แต่ยังดีที่อีกฝ่ายได้นำที่ดินบ้านสวนมาจำนองไว้ หญิงสาวจึงตัดสินใจที่จะม่เริ่มต้นใหม่ที่นี่ แต่เมื่อมาถึงกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะบ้านสวนแห่งนี้แทบจะเป็นที่รกร้างอยู่แล้ว แต่ความซวยไม่ได้มีแค่นี้ เมื่อคอแห้งอยากกินน้ำมะพร้าว ขณะที่กำลังสอยมะพร้าวอยู่นั้น กลับถูกลูกมะพร้าวตกใส่หัวจนเธอต้องเข้ามาอยู่ในร่างของ หญิงสาวที่ชื่อ เจียงเสวี่ยอิ๋ง ในยุค 80 เจียงเสวียอิ๋งเป็นคนที่เอาแต่ใจและเย่อหยิ่ง เธอมีแม่ที่คอบเลี้ยงดูและเอาใจใส่จนเกินไป ส่วนน้องสาวกลับกลายเป็นเด็กรับใช้ให้พี่สาว พอได้รับความทรงจำมา พรลดาแทบอยากจะตายอีกรอบ แต่ทำไม่ได้จึงต้องยอมรับชะตากรรม เมื่อมาอยู่ในร่างนี้แล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำคือปรับตัวเองให้ได้ และต้องทำให้น้องสาวเลิกกลัว และครอบครัวกลัวมาเป็นครอบครัวอีกครั้ง และต่อมาเธอตั้งใจว่าจะทำการค้าโดยการขายอาหารเพื่อให้ครอบครัวมีกินมีใช้ และส่งน้องสาวเพียงคนเดียวให้เรียนต่ออย่างที่หวัง เจียงเสวี่ยหนิงคนใหม่จะทำได้อย่างที่ตั้งใจหรือไม่ ตามมาเอาใจช่วยเธอได้เลยค่ะ

もっと見る

第1話

พรลดาแสนดวงซวย 1.1

Hari ini aku tengah bersantai setelah beberapa hari sibuk mengurus acara pernikahan mommy. Aku juga bisa menenangkan hatiku untuk sesaat setelah apa yang kulihat beberapa hari yang lalu. Kejadian di mana aku hanya bisa membeku dan mematung melihat perselingkuhan diantara Ardian dan seorang wanita yang tidak aku kenal. Aku tebak wanita itu lebih tua dariku dan juga Ardian. Aku bisa melihat dengan jelas bagaimana ekspresi Ardian ketika aku memergokinya tengah berselingkuh. Sambil menahan tangis dan menahan semua emosiku aku hanya bisa menatap tajam ke arah Ardian dan juga wanita itu secara bergantian.

Bagaimana aku tidak marah, setelah begitu merindukan Ardian karena kesibukanku dan tak bisa bertemu selama beberapa hari, aku berniat memberikan sebuah kejutan kecil dengan datang ke rumahnya. Ketika aku membuka pintu, senyuman yang merekah di wajahku langsung hilang seketika. Di sana, Ardian tengah duduk di sofa ruang tamu dengan seorang wanita di atasnya.

“Kiran?” Ardian buru-buru mendorong tubuh wanita itu dari pangkuannya. Ia segera bangkit berdiri untuk menghampiriku.

“Ardian, kau tega sekali berselingkuh di belakangku!” Aku menatap tajam Ardian sambil mengepalkan tangan, mencoba menahan emosiku.

“Kiran, aku akan menjelaskan semuanya kepadamu. Apa yang kau lihat tidak seperti yang kau pikirkan,” ucap Ardian mencoba menjelaskan kepadaku dengan raut wajah yang gelisah.

Aku mendorong tubuh Ardian kuat-kuat, membuat pria yang aku cintai itu mundur beberapa langkah. “Kita putus!”

Detik berikutnya, aku meninggalkan Ardian tanpa menoleh ke belakang sedikit pun. Aku tidak peduli dengan Ardian yang terus saja memanggilku dari kejauhan. Aku terus melangkahkan kaki dengan yakin seraya menyeka air mataku dengan kasar. Saat itu hatiku begitu hancur seperti ada banyak duri tajam yang menancap di dalamnya sampai membuat dadaku terasa sesak.

“Kiran, ada seseorang yang ingin menemuimu di luar,” ucap Mommy setelah membuka pintuku tanpa mengetuk pintu terlebih dahulu. Suara kencang Mommy membuyarkan lamunan burukku tentang Ardian saat ia tertangkap basah berselingkuh beberapa hari yang lalu.

“Katakan saja aku tidak ada, Mom. Aku sedang tidak ingin menemui siapa pun untuk sekarang,” balasku dengan nada pelan dan juga malas.

“Mommy sudah mengatakan jika kau akan turun sebentar lagi.”

Aku langsung menoleh ke arah mommy dan menatapnya dengan sinis. Ia hanya menggerakkan bahunya dan menyuruhku untuk segera turun dan menemui orang yang ingin bertemu denganku itu. Dengan perasaan malas dicampur kesal, aku keluar dari kamar tanpa berbicara dengan mommy yang masih berdiri di ambang pintu.

Aku menuruni tangga dengan malas seraya melihat ke arah orang yang duduk di sofa menungguku. Aku langsung tersenyum miring setelah melihat siapa yang datang.

“Sedang apa kau di sini?” tanyaku setelah berada di ujung tangga.

Ardian langsung menoleh ke arahku dan berdiri dari duduknya. “Kiran, ada sesuatu yang ingin aku bicarakan denganmu.”

“Semuanya sudah jelas! Kita tidak memiliki hubungan apa pun lagi dan tidak ada yang perlu dibicarakan!” Suaraku meninggi dan bernada tegas.

Aku benar-benar muak dan jijik melihat seorang pengkhianat yang berani datang ke sini setelah apa yang sudah ia perbuat padaku.

“Kiran, sebaiknya kau mendengarkan lebih dulu apa yang ingin aku sampaikan. Apa salahnya jika aku ingin berbicara empat mata denganmu?”

Aku terdiam sejenak, mencoba berpikir untuk membiarkan Ardian memberi penjelasan. Namun, apa salahnya jika aku mendengarkannya lebih dahulu. Anggap saja jika ini semua adalah perpisahan antara aku dan Ardian. Memang, aku berencana untuk ikut bersama mommy dan ayah tiriku keluar kota beberapa hari lagi. Aku menarik napasku dalam-dalam lalu menghembuskannya dengan kasar.

“Baiklah,” jawabku akhirnya memberi keputusan setelah beberapa menit menimbang-nimbang.

***

Ardian membawaku ke sebuah cafe yang terletak tidak terlalu jauh dari kediamanku. Ia juga memesankan minuman dan juga beberapa makanan untukku.

“Jadi ... apa yang ingin kau katakan kepadaku, Ardian? Aku tidak memiliki banyak waktu untuk berbincang denganmu di sini,” ucapku langsung tanpa basa-basi lagi.

Meski wajah Ardian bisa dibilang cukup tampan—membuatku sampai tergila-gila padanya—aku cukup menyesal memberikan semua yang Ardian inginkan, termasuk sesuatu yang selama ini aku jaga. Aku tidak menyangka, jika pria yang duduk di depanku ini bukan lagi kekasihku. Ardian, dia hanyalah seorang pria brengsek yang berani mengkhianatiku setelah aku memberikan tubuhku. Jika teringat dengan semua yang sudah terjadi, aku benar-benar ingin menangis. Tetapi, nasi sudah menjadi bubur. Waktu yang sudah terjadi tidak akan pernah terulang. Aku menangis sampai histeris pun tidak akan pernah merubah keadaan. Yang bisa aku lakukan sekarang, hanyalah mencoba berdamai dengan diriku maupun masa laluku.

“Kiran, aku tahu jika apa yang aku lakukan itu salah. Aku tidak tahu apa yang berada di pikiranku sampai aku berani mengkhianati wanita yang aku cintai. Kiran, aku mohon kepadamu dengan setulus hatiku yang paling dalam untuk memaafkanku. Tidak, aku memang tidak pantas untuk kau maafkan. Tetapi, Kiran, aku benar-benar mencintaimu. Aku ingin kita sama-sama membangun kembali hubungan kita. Aku berjanji untuk memperbaiki kesalahanku yang sudah aku perbuat padamu.”

Ardian meraih tanganku dan menggenggam dengan erat. Namun, dengan cepat aku langsung menepis tangan Ardian, lalu menatap sinis ke arah pria yang sudah mengkhianatiku itu seraya tersenyum kecut setelah mendengar permintaan Ardian yang tidak tahu malu itu.

“Ardian, aku sudah memaafkanmu. Tetapi pengkhianatanmu kepadaku tidak pernah bisa aku lupakan. Bagaimana bisa kau tidak tahu malu memintaku untuk memperbaiki hubungan yang tidak bisa lagi utuh seperti dulu?” Aku memalingkan wajahku ke arah lain.

Aku tak sanggup melihat wajah Ardian yang menatapku dengan sendu. Aku tidak mau lagi tergoda dengan wajah tampannya. Hatiku terlalu sakit untuk menjalani semua ini. Lebih baik, aku kehilangan Ardian di sisiku daripada bayangan pengkhianatan Ardian terus saja membayang-bayangiku jika aku kembali menerimanya.

Ardian cukup tertegun dengan apa yang kukatakan padanya. Ia membenarkan duduknya seraya menatapku dengan ekspresi kecewa. “Kiran, tidak bisakah kau memikirkannya lebih dulu sebelum kau mengatakan semuanya seperti ini? Kau baru saja membuatku kecewa.”

Spontan aku langsung menoleh dengan menatapnya nanar. “Kau lebih membuatku kecewa, Ardian! Aku mencintaimu dengan sepenuh hatiku dan memberikan apa pun yang kau mau. Dengan mudahnya kau berkhianat dan merusak kepercayaanku padamu. Dan, betapa tidak tahu malunya dirimu berkata seperti itu kepadaku!”

Emosiku tiba-tiba saja meluap seketika. Suaraku meninggi membuat orang-orang melihat ke arah kami berdua. Namun, aku tidak peduli dengan pandangan orang-orang itu. Aku beranjak dari kursiku, berniat meninggalkan Ardian. Aku tidak mau emosiku meluap-luap tanpa bisa kukendalikan dan membuatku terlihat bodoh di mata orang lain.

“Kiran,” panggil Ardian, membuatku terpaksa menghentikan langkahku. “Lalu bagaimana dengan nasib tabungan bersama kita? Aku juga memiliki hak untuk mendapatkan uangku kembali.”

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
80 チャプター
พรลดาแสนดวงซวย 1.1
พรลดาแสนดวงซวยที่ดินผืนหนึ่งกลางชนบทอันเงียบสงัด ไร้ร่องรอยของชีวิตชีวา ดินแห้งแข็งแตกระแหง แทบจะไม่มีพืชผลให้เห็นเลย เหมือนถูกละทิ้งผืนดินนี้จากเจ้าของคนเก่าต้นมะม่วงและมะพร้าวไม่กี่ต้น จากที่เคยยืนต้นเขียวขจีตอนนี้เหลือเพียงกิ่งก็านที่แห้งเหี่ยว แถมใบเหลืองกรอบยังร่วงหล่นเกลื่อนพื้นไปหมด บางต้นมีเปลือกไม้หลุดลอกเผยให้เห็นเนื้อไม้แห้งแตกระแหง ที่กำลังรอวันล้มลงอย่างโดดเดี่ยวใกล้กันนั้นมีบ่อปลาขนาดไม่ใหญ่มาก ขอบบ่อทรุดโทรมตะไคร่น้ำจับหนาแน่น ผืนน้ำขุ่นข้นไร้การเคลื่อนไหวท่ามกลางความรกร้างนั้น มีบ้านไม้หลังเล็กใต้ถุนสูงตั้งอยู่เงียบงัน ตัวบ้านสร้างด้วยไม้เก่าซึ่งผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน หลังคามุงสังกะสีเก่าเป็นสนิมมีรอยรั่วให้เห็นชัด บางแผ่นงอแอ่นจากแรงลมและฝน ผนังไม้สีหม่นแตกร้าว บางจุดก็แยกออกจากกันจนเห็นแสงลอดผ่านได้ เสาบ้านแตกลายงา บันไดไม้ที่ดูเก่าแถมยังมีรอยผุพังให้เห็นอย่างชัดเจนความเงียบงันปกคลุมทั่วบริเวณ เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงสายลมพัดผ่านกิ่งไม้แห้งไหว สะท้อนให้เห็นความอ้างว้างของที่ดินผืนนี้ ที่ไม่มีใครเหลียวแล!!หญิงสาวขับรถเข้ามาในพื้นที่บ้านด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถ
続きを読む
พรลดาแสนดวงซวย 1.2
สายตาของเด็กน้อยมองสำรวจพี่สาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่วางตา ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า “พี่มาจากในเมืองเหรอครับ ทำไมผมไม่คุ้นหน้าเลยล่ะ”“อ้อ...พี่มาจากรุงเทพฯ น่ะ” พรลดาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ไม่แปลกหรอกที่เด็กคนนี้จะไม่คุ้นหน้าเธอ จากนั้นจึงพูดประโยคต่อมาว่า “แล้วมีใครที่พี่สามารถติดต่อได้บ้างไหม พวกลูกหลานยายเปี่ยงน่ะ”เด็กชายทำท่าทางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบออกมา“ยายเปี่ยงแกมีหลานชายอยู่คนหนึ่งน่ะครับ ชื่อพี่ธาดา แต่ว่าเขาไม่กลับมาที่นี่เลยตั้งแต่ตอนที่ยายเปี่ยงตายน่ะครับ เห็นว่าย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ นี่แหละ”“อ้อ...” พรลดาพยักหน้าเข้าใจ เพราะหลานยายเปี่ยงที่เด็กคนนี้พูดถึงคือคนรักของเธอเอง ตอนนี้เหมือนฝ่ายนั้นจะหายสาบสูญไปแล้ว แม้ว่าสัญญาณมือถือจะติดต่อได้แต่ไม่มีคนรับสายก็ตามเมื่อเห็นท่าทางพี่สาวคนสวยตรงหน้า คราวนี้เป็นเด็กชายที่ถามบ้าง “แล้วพี่มาหายายเปี่ยงทำไมเหรอครับ”“อ๋อ..พอดีว่าพี่เป็นคนที่ซื้อที่ดินผืนนี้จากหลานชายของยายเปี่ยงน่ะ แล้วกำลังจะย้ายมาอยู่ที่นี่”สีหน้าของเด็กชายดูเหมือนจะดีใจขึ้นมา เมื่อเห็นว่ามีพี่สาวย้ายมาอยู่ใกล้ ๆ กัน จึงพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับครับ
続きを読む
ความฝันที่แปลกประหลาด 1.1
ความฝันที่แปลกประหลาดหลังจากได้ทำความสะอาดห้องนอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงได้มาทำความสะอาดห้องโถงห้องโถงก็เป็นเพียงแค่ห้องที่ว่าง ซึ่งมันอยู่ติดกับห้องนอนก็เท่านั้น นั่นเพราะว่าบ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่ จึงไม่มีพื้นที่ต้องให้ทำความสะอาดมากส่วนห้องน้ำก็อยู่นอกตัวบ้านไปทางด้านหลัง พอคิดถึงข้อนี้ขึ้นมาก็อดที่จะหวั่นใจไม่ได้ เพราะเธอไม่เคยอยู่บ้านแบบที่ห้องน้ำแยกออกจากตัวบ้านมาก่อน‘ออกจะน่ากลัวอยู่นะ’ หญิงสาวคิดในใจการทำความสะอาดห้องน้ำเป็นส่วนที่ยากที่สุด แต่พรลดาก็ตั้งใจทำจนสะอาด พอทำเสร็จหมดแล้วก็ไม่มีปัญหา จึงขึ้นมานั่งให้หายเหนื่อยบนบ้าน‘ทำความสะอาดหมดแล้ว บ้านน้อยหลังนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะ’ หญิงสาวพูดกับตัวเองแล้วรู้สึกภูมิใจที่ทำความสะอาดบ้านหลังนี้เสร็จเรียบร้อย และทำให้น่าอยู่ยิ่งขึ้นขณะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้น“พี่ลดาอยู่ไหมครับ” เสียงของฝุ่นดังขึ้นมาจากใต้ถุนบ้าน“อยู่จ้า ฝุ่นมีอะไรเหรอ” หญิงสาวตะโกนลงมาจากบนบ้านเช่นกัน“แม่ให้เอายากันยุงมาให้พี่น่ะครับ คิดว่าคืนนี้ยุงน่าจะมีเยอะ อีกอย่างก็ไม่แน่ใจว่าที่นี่มีมุ้งหรือเปล่า” เด็กชายตอบพลางเดินขึ้นบันไดมาด้วย จ
続きを読む
ความฝันที่แปลกประหลาด 1.2
“เอาที่ดินบ้าอะไรเนี่ยมาจำนองกับฉัน ไม่เห็นจะมีประโยชน์เลย! จะกินมะพร้าวลูกเดียวก็ยังยากเย็น!!”ขณะที่กำลังบ่นเหงื่อก็ซึมเต็มหน้า เธอเขวี้ยงไม้สอยทิ้งลงกับพื้นอย่างหงุดหงิดเมื่อสอยมะพร้าวไม่ได้เสียทีทันใดนั้น เสียง พลั่ก! ดังขึ้น พร้อมกับมะพร้าวลูกใหญ่ที่เธอพยายามสอยเมื่อครู่ร่วงลงมาพอดี หนำซ้ำดันกระแทกเข้ากลางศีรษะของพรลดาอย่างจัง จึงทำให้ร่างของหญิงสาวเซถลาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้นหญ้าพร้อมกับหมดสติใบหน้าของเธอสงบราวกับเข้าสู่นิทราอันแสนเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเสียงลมพัดแผ่วเบารอบกายหลังจากที่ทุกอย่างดับสนิท พรลดาก็ฝันถึงเรื่องราวของคนคนหนึ่ง เธอมีชื่อว่า เจียงเสวี๋ยวอิ๋ง เด็กสาววัยสิบเจ็ดที่เพิ่งเรียนจบชั้นมัธยมปลายมาอย่างทุลักทุเล เพราะว่าเธอนั้นเรียนอ่อนมาก และที่จบมาได้ส่วนหนึ่งก็เพราะเหล่าอาจารย์ช่วยถึงจะเรียนอ่อนอย่างไรแต่เพราะเธอเป็นคนที่สวยมาก หน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ท่าทีหยิ่งยโสนั้นเสริมให้เธอดูเหมือนกับคุณหนูแสนเอาแต่ใจ ถึงแม้ว่าฐานะทางบ้านจะไม่ได้ร่ำรวยเลยก็ตามแต่เพราะเมื่อก่อนพ่อของเธอเป็นทหารที่พอมีตำแหน่ง เลยทำให้บ้านพอมีฐานะอยู่บ้าง
続きを読む
ฉันคือเจียงเสวี่ยอิ๋งเหรอเนี่ย 1.1
ฉันคือเจียงเสวี่ยอิ๋งเหรอเนี่ย“พะ พี่...ฟื้นแล้วเหรอคะ เป็นยังไงบ้าง” เจียงเสวี่ยหนิงเอ่ยถาม ทว่าเสียงของเธอดูจะตะกุกตะกักไม่น้อย คล้ายกับกลัวคนตรงหน้าเสียเหลือเกิน“เอ่อ...”พรลดากำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าเหมือนกับคนในความฝันของเธอก่อนหน้านี้ไม่ผิดเพี้ยน“ฟะ...ฟื้นแล้ว หมายความว่ายังไง” เธอถามย้ำเพื่อความมั่นใจพอได้ยินอย่างนั้น เจียงเสวี่ยหนิงจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฟื้นแล้วก็ดีค่ะ เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้นะคะ” เมื่อเห็นพี่สาวตื่นขึ้นมาเจียงเสวี่ยหนิงก็เหมือนหนูเห็นแมว เอาแต่ก็มหน้าไม่กล้าสบตา พอเธอเอ่ยถามก็ตอบเสียงเบาหวิวจนฟังไม่รู้เรื่อง และยังเข้ามาดูแลเธอตั้งแต่เอาน้ำใส่อ่างมาล้างหน้าให้ราวกับตัวเองเป็นคนรับใช้แค่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่ใช่บ้านตัวเอง พรลดารู้สึกแปลกใจมาก อีกทั้งยังพบกับน้องสาวที่อยู่ในฝันนั่น ตอนนี้คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เมื่อเจียงเสวี่ยหนิงยกน้ำมาให้ พรลดาจึงตัดสินใจก็มมองหน้าตัวเองที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำในอ่างล้างหน้า ก่อนจะตกใจแทบสิ้นสติเพราะใบหน้าในอ่างนั้นเป็นใบหน้าอันแสนเยาว์วัยของสาวแรกรุ่น แล
続きを読む
ฉันคือเจียงเสวี่ยอิ๋งเหรอเนี่ย 1.2
และเมื่อนึกย้อนไปถึงความทรงจำที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวก่อนหน้านี้ก็พอจะสรุปได้ว่า ครอบบครัวนี้คือบ้านตระกูลเจียง บิดาของเจียงเสวี่ยอิ๋งเป็นทหาร และได้สละชีวิตของตัวเองไปในสนามรบเมื่อสิบกว่าปีก่อนโดยทิ้งบ้านหลังนี้เอาไว้ให้ครอบครัวพร้อมกับเงินอีกจำนวนหนึ่ง ที่คาดว่าจะสามารถให้สามคนแม่ลูกใช้กันได้จนกว่าลูกสาวทั้งสองจะเรียนจบ ซึ่งตอนนี้เจียงเสวี่ยอิ๋งก็เรียนจบชั้นมัธยมปลายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่เจียงเสวี่ยหนิงผู้เป็นน้องสาวที่ยังคงอยู่ชั้นมัธยมต้นมารดาของเจียงเสวี๋ยอิ๋งเป็นหญิงวัยกลางคนอายุสามสิบแปดปีตอนนี้เธอทำงานอยู่ที่โรงงานเสื้อผ้า เงินเดือนก็ไม่ได้มากสักเท่าไร เพียงแค่พอเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับใช้เดือนต่อเดือนเท่านั้น หากวันไหนที่เจียงเสวี่ยอิ๋งอยากซื้อของใช้เพิ่ม เธอก็จำเป็นต้องควักเงินเก็บออกมาให้ลูกสาวเมื่อเห็นว่าลูกสาวฟื้นขึ้นมาแล้ว เซี่ยเป่าเจิ้นก็รีบเข้ามาดูทันที สีหน้าท่าทางของเธอดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างมาก การที่ลูกสาวคนโตเกิดอุบัติเหตุอย่างไม่คาดคิดแล้วสลบไปถึงหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ ทำเอาหัวใจของคนเป็นแม่แทบแตกสลายแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เป็นยังไงบ้างลูก ยังเ
続きを読む
ยอมรับความจริง 1.1
ยอมรับความจริงเห็นว่าลูกสาวคนเล็กออกไปแล้ว เซี่ยเป่าเจิ้นจึงหันมาพูดกับลูกสาวคนโต “เสี่ยวอิ๋ง พักต่ออีกสักหน่อยก่อนนะ เดี๋ยวค่อยออกมากินข้าว แม่จะไปตามหมอมาดูอาการให้สักหน่อย เผื่อว่ายังมีอะไรร้ายแรง”“ไม่ต้องไปตามหมอหรอกค่ะแม่ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ” หญิงสาวยังคงยืนยันคำเดิม ตอนนี้เธอไม่มีอาการเจ็บป่วยหลงเหลือแล้ว“ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนเถอะนะ แม่ไม่กวนแล้ว” เมื่อเห็นลูกสาวยืนยันว่าไม่เป็นอะไร จึงยิ้มให้ลูกสาวสุดที่รักอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเมื่อเห็นว่าแม่ไปแล้ว จึงได้คิดถึงเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้งหญิงสาวเข้าใจสถานการณ์ดีว่าที่เซี่ยเป่าเจิ้นไม่ชอบลูกสาวคนเล็ก นั่นก็เพราะว่าผิดหวังที่เจียงเสวี่ยหนิงเกิดมาเป็นผู้หญิง เพราะเธอและสามีหวังไว้ว่าลูกคนที่สองอยากให้เป็นผู้ชายอีกทั้งเจียงเสวี่ยหนิงตอนอยู่ในท้องยังตัวโตมาก เลยทำให้เซี่ยเป่าเจิ้นคลอดยากแถมยังตกเลือดจนตั้งท้องไม่ได้อีก จึงสร้างความเสียใจให้กับเธอและสามีเป็นอย่างมาก เนื่องจากเธอยังไม่มีลูกชายสืบสกุลเลยและที่สำคัญหลังจากนั้นไม่นาน สามีของเธอก็เสียชีวิตในสนามรบ ทำให้เซี่ยเป่าเจิ้นมองว่าลูกสาวคนเล็กเป็นตัวอัปมงคล เกิดม
続きを読む
ยอมรับความจริง 1.2
“นี่ลูกแม่เก่งจังเลย ขนาดไม่เคยทำอาหารยังรู้เลยว่าต้องใส่อะไรเพิ่ม อาหารถึงจะอร่อย” เซี่ยเป่าเจิ้นพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจที่ลูกสาวคนโตรู้ว่าต้องใส่อะไรเพิ่มเพื่อให้รสชาติอาหารออกมาดีขึ้น ทว่าคนที่ภูมิใจยิ่งกว่าเห็นจะเป็นสาวน้อยที่นั่งอยู่ตรงข้าม เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอเพิ่งเคยได้รับคำชมเป็นครั้งแรก และยิ่งเป็นคำชมจากพี่สาวด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เธอมีสีหน้าที่ดีขึ้นมาไม่น้อย“เห็นไหมเสี่ยวหนิง หัดเรียนรู้จากพี่เขาเอาไว้บ้าง ต่อไปจะได้เก่งเหมือนพี่เขาอย่างไรล่ะ” เธอหันไปบอกกับลูกสาวคนเล็กอย่างภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนโต ครั้งนี้เลยไม่มีการดุด่าเหมือนที่ผ่านมาจากนั้นเซี่ยเป่าเจิ้นคอยเอาใจใส่ดูแลเจียงเสวี่ยอิ๋งอย่างใกล้ชิดไม่ต่างจากกำลังเลี้ยงลูกน้อยคนหนึ่ง ทั้งพยายามป้อนข้าวทั้ง ๆ ที่บอกไปแล้วว่ากินเองได้ แต่ว่าผู้เป็นแม่ก็ไม่ยอมเมื่อกินข้าวเสร็จแล้วยังปอกส้มให้กินอีก เจียงเสวี่ยอิ๋งรู้สึกว่ามันออกจะมากเกินไป มากจนน่าอึดอัด นั่นเพราะว่าชาติที่แล้วเธอเองก็เป็นหญิงแกร่งคนหนึ่ง ที่จากบ้านมาแล้วสู้ด้วยตัวเองตั้งแต่สมัยเรียนดังนั้นการที่มีคนดูแลถึงขนาดนี้หญิงสาวเลยมองว่ามันก็แปลกอยู่มาก“พอแล้วค่ะแม
続きを読む
ยังคงอยู่ที่เดิม 1.1
ยังคงอยู่ที่เดิมเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่เจียงเสวี่ยอิ๋งยังคงนอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียง เสียงไก่ขันจากบ้านของเพื่อนบ้านดังแทรกเข้ามาผ่านหน้าต่างไม้ ทว่าร่างกายของเธอยังไม่ยอมขยับ มือน้อยยังกำผ้าห่มไว้อย่างแน่นหนาหญิงสาวตื่นแล้ว!! แต่ยังคงหลับตาอยู่ พร้อมกับรอฟังเสียงต่าง ๆ ในใจนั้นคาดหวังว่าจะได้ยินจากโลกเดิมของเธอและพอได้ยินเสียงไก่ขัน ทำให้เธอจิตนการไปถึงบ้านไม้ของยายเปี่ยง หญิงสาวพยายามคิดว่าเสียงไก่พวกนี้อาจจะดังมาจากเล้าไก่ที่บ้านของฝุ่น หวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมาก็จะได้พบว่าตอนนี้เธอนอนอยู่ในบ้านสวนหลังน้อยหลังนั้นอีกครั้ง และได้กลับคืนสู่ชีวิตปกติเสียทีแต่แล้วโชคกลับไม่เข้าข้างเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะว่าเมื่อลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นก็คือบ้านอิฐหลังเดิมของครอบครัวเจียง!!“เฮ้อ...จะมีทางไหนที่สามารถกลับไปได้บ้างละเนี่ย” หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายที่เธอตื่นขึ้นมาก็ยังอยู่บ้านเจียงอีกครั้งเมื่อพยายามคิดหาหนทางอยู่หลายครั้งในที่สุดแล้วเธอก็ต้องยอมรับว่าหลุดเข้ามาอยู่ในประเทศจีนยุค 80 เหมือนเดิมขณะที่กำลังตบตีกับความคิดของตนเองอยู่นั้น เสียงประตูดังขึ้นสองสามครั้ง
続きを読む
ยังคงอยู่ที่เดิม 1.2
หลังจากบ่นชุดใหญ่ หญิงสาวก็ค่อย ๆ เพ่งมองเข้าไปที่ลูกมะพร้าวกลางฝ่ามือ จากนั้นก็รู้สึกเหมือนมีพลังงานอะไรบางอย่างดูดเธอให้เข้าไปในลูกมะพร้าวนั่นฉับพลันเธอก็มาโผล่ที่บ้านไม้หลังเก่าของยายเปี่ยง ที่ที่เธออยู่ก่อนหน้านี้อย่างไรล่ะ“จริงหรือเปล่าเนี่ย ให้ตายสิ!” เจียงเสวี่ยอิ๋งร้องออกมาอย่างดีใจ ในที่สุดเธอก็หาทางกลับมาที่นี่ได้แล้วจากนั้นก็ไม่รอช้า หญิงสาวรีบวิ่งไปที่รถของตัวเองทันทีนั่นเพราะว่าตั้งใจจะขับกลับกรุงเทพฯ ให้เร็วที่สุดทว่าเมื่อเธอไปถึงรถ แล้วเห็นเงาตัวเองสะท้อนในกระจกก็พบว่าเงานั้นเป็นหน้าตาของเจียงเสวี่ยอิ๋งไม่ใช่พรลดา จึงเข้าใจได้ว่า ที่นี่คือมิติที่เธอถามหาไม่ใช่การกลับไปมายังยุคปัจจุบัน!!“นี่คือมิติสินะ ไม่ใช่ฉันได้กลับมาบ้านยุคปัจจุบัน แต่อย่างไรก็ต้องลองดู เผื่อฉันจะกลับไปได้”เจียงเสวี่ยอิ๋งพูดขึ้นกับตัวเองพร้อมกับยกมือขวาขึ้นมา แล้วมองไปที่ลูกมะพร้าวอีกครั้ง เพื่อความมั่นใจหญิงสาวจึงนึกถึงบ้านเจียง พอลืมตาขึ้นมาก็กลับมานั่งบนเตียงในห้องนอนเหมือนเดิมหญิงสาวอุตส่าห์ดีใจคิดว่าตนเองจะได้กลับไปยังโลกเดิม สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงแค่มิติเท่านั้น ตอนนี้จึงเข้าใจแล้วว่า ไม
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status