พรลดาแสนดวงซวย

ที่ดินผืนหนึ่งกลางชนบทอันเงียบสงัด ไร้ร่องรอยของชีวิตชีวา ดินแห้งแข็งแตกระแหง แทบจะไม่มีพืชผลให้เห็นเลย เหมือนถูกละทิ้งผืนดินนี้จากเจ้าของคนเก่า

ต้นมะม่วงและมะพร้าวไม่กี่ต้น จากที่เคยยืนต้นเขียวขจีตอนนี้เหลือเพียงกิ่งก็านที่แห้งเหี่ยว แถมใบเหลืองกรอบยังร่วงหล่นเกลื่อนพื้นไปหมด บางต้นมีเปลือกไม้หลุดลอกเผยให้เห็นเนื้อไม้แห้งแตกระแหง ที่กำลังรอวันล้มลงอย่างโดดเดี่ยว

ใกล้กันนั้นมีบ่อปลาขนาดไม่ใหญ่มาก ขอบบ่อทรุดโทรมตะไคร่น้ำจับหนาแน่น ผืนน้ำขุ่นข้นไร้การเคลื่อนไหว

ท่ามกลางความรกร้างนั้น มีบ้านไม้หลังเล็กใต้ถุนสูงตั้งอยู่เงียบงัน ตัวบ้านสร้างด้วยไม้เก่าซึ่งผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน หลังคามุงสังกะสีเก่าเป็นสนิมมีรอยรั่วให้เห็นชัด บางแผ่นงอแอ่นจากแรงลมและฝน ผนังไม้สีหม่นแตกร้าว บางจุดก็แยกออกจากกันจนเห็นแสงลอดผ่านได้ เสาบ้านแตกลายงา บันไดไม้ที่ดูเก่าแถมยังมีรอยผุพังให้เห็นอย่างชัดเจน

ความเงียบงันปกคลุมทั่วบริเวณ เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงสายลมพัดผ่านกิ่งไม้แห้งไหว สะท้อนให้เห็นความอ้างว้างของที่ดินผืนนี้ ที่ไม่มีใครเหลียวแล!!

หญิงสาวขับรถเข้ามาในพื้นที่บ้านด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก นั่นก็เป็นเพราะว่าเธอผิดหวังเอามาก ๆ ไม่คิดว่าที่ดินที่ได้มาจะไร้ประโยชน์ถึงขนาดนี้ คิดว่าจะจากเมืองกรุงแล้วมาตั้งตัวในชนบทเสียหน่อย แต่ทว่าเมื่อเห็นแล้วก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรเลย

“ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้นะ” เธอบ่นพลางถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า เหนื่อยจากการขับรถไม่พอ แถมต้องมาเหนื่อยจากสภาพที่ดินผืนนี้อีก

พรลดา หญิงสาวอายุสามสิบเอ็ดปี ตัดสินใจลาจากเมืองกรุงมุ่งหน้าสู่ชนบทเพื่อต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่ เธอคาดหวังเอาไว้ว่า ถ้าหากสามารถทำมาหากินเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่นี่ ก็คงจะมีชีวิตรอดได้จากสภาพเศรษฐกิจที่ย่ำแย่อย่างที่พบเจอมา 

เนื่องจากที่ดินผืนนี้เป็นที่ดินมรดกตกทอดมาจากคุณยายของชายที่ชื่อว่าธาดา แฟนหนุ่มของเธอนั่นเอง จะบอกว่าเป็นอดีตแฟนก็ว่าได้ เพราะตั้งแต่เขายืมเงินไป แล้วเอาที่ดินผืนนี้มาค้ำประกันไว้กับเธอนั้นเขาก็หายเงียบไปเลย ไปตามหาที่คอนโดก็ได้ความว่าย้ายออกไปแล้ว พรลดาพยายามติดต่อไปเท่าไรก็ติดต่อเขาไม่ได้สักที

‘ตื้ดดดดด’

พรลดากดโทรศัทพ์มือถือเพื่อโทรหาธาดาอีกครั้ง เพราะอยากยืนยันว่าที่นี่ใช่ที่ดินของเขาจริงหรือเปล่า เธอยังคงมีความหวังว่าคนรักจะรับสายแล้วบอกว่าไม่ใช่ที่ดินผืนนี้แต่เป็นที่ดินผืนข้าง ๆ ต่างหาก แต่แล้วความหวังก็ดับวูบลง เมื่อชายหนุ่มกดตัดสายเธอเสียอย่างนั้น และเป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่เธอโทรไปหาเขา

“มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก อีกอย่างโฉนดก็ระบุมาแล้วว่าเป็นที่ตรงนี้ เฮ้อ...” เธอถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประตูก้าวลงจากรถเพื่อตรวจดูว่าที่ดินผืนนี้มีอะไรน่าสนใจกว่านี้อีกไหม  

ขณะเดียวกันที่ดินผืนข้าง ๆ มีเด็กชายคนหนึ่งกำลังผูกเชื่อให้ควายกินหญ้าอยู่ใต้ต้นตาลโตนด เมื่อเห็นหญิงสาวก้าวลงจากรถเขาก็หันมายิ้มให้ทันที

ซึ่งพรลดาเองก็ยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน

“พี่สาว มาหายายเปี่ยงเหรอครับ” เมื่อผูกเชือกให้ควายกินหญ้าแล้วจึงเดินเข้ามาหาพรลดาพร้อมกับถามด้วยหน้าตาใสซื่อ

“ใช่จ้ะ ที่นี่เป็นที่ดินของยายเปี่ยงใช่ไหม” หญิงสาวถามกลับเพื่อความมั่นใจอีกครั้งว่าใช่

“ครับ แต่ว่ายายเปี่ยงแกตายไปสองสามปีแล้ว พี่มาที่นี่คงไม่เจอแกแล้วละครับ” เด็กชายตอบด้วยเสียงตกใจเล็กน้อย ในใจนั้นคิดว่ายังมีคนมาหายายเปี่ยงอีกเหรอ