สำรวจเมืองด้วยกัน 1.2

“อร่อยมากเลยค่ะ ฉันเพิ่งเคยได้กินขนมข้าวเหนียวเป็นครั้งแรก” เจียงเสวี่ยอิ๋งตอบ เธอไม่โกหกเลย เพราะที่ผ่านมานั้นเธอแทบจะไม่เคยได้กินขนมเลย ต่อให้จะมาตลาดบ่อยครั้งแต่ก็มาซื้อแค่วัตถุดิบในการทำอาหารเท่านั้น

“ถ้าชอบก็กินเยอะ ๆ นะ” หญิงสาวยื่นขนมถุงขนมของเธอให้กับน้องสาว

“พี่กินอิ่มแล้วเหรอคะ” เด็กสาววถามอย่างเกรงใจ เพราะเห็นว่าพี่ของเธอกินไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เจียงเสวี่ยอิ๋งยิ้มให้อีกครั้ง แล้วตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก ถ้าชอบก็กินเถอะ ขนมข้าวเหนียวนี่พี่เคยกินหลายครั้งแล้ว เสี่ยวหนิงกิ่นให้อิ่มเถอะ เดี๋ยววันหลังหากพี่หาเงินได้แล้วจะพามาเลี้ยงไอศกรีมดีไหม”

เจียงเสวี่ยหนิงน้ำตาคลอเบ้า เด็กสาวซาบซึ่งกับสิ่งที่พี่สาวทำให้มาก เนื่องจากเธอไม่เคยมีคนเอาใจหรือว่าเสียสละให้อย่างนี้มาก่อนเลย เมื่อไดรับการปฏิบัติเช่นนี้ก็ดีใจจนน้ำตาไหล

“ขอบคุณนะคะพี่ใหญ่” น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นรู้ได้เลยว่ากำลังสะอื้น

“ไม่ต้องร้องไห้นะเด็กดี กินต่อเถอะนะ” หญิงสาวลูบศีรษะอีกฝ่ายเบา ๆ

ก่อนที่สองพี่น้องเดินสำรวจเมืองกันต่อ อีกทั้งยังพูดคุยและออกความเห็นกันว่ามีสิ่งไหนน่าทำบ้าง เจียงเสวี่ยอิ๋งมีความรู้เรื่องการทำธุรกิจอาหารเธอเองก็พอจะมองลูกทางออก ส่วนเจียงเสวี่ยหนิงเองก็มีความรู้เรื่องรอบตัวมากคอยให้คำปรึกษากับพี่สาวได้ทุกเรื่อง

ในขณะที่สองพี่น้องกำลังเดินเล่นชมเมืองอย่างมีความสุขอยู่นั้น อีกด้านหนึ่งเซี่ยเป่าเจิ้นแม่ของทั้งสองกำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่ เนื่องจากทางโรงงานได้ประกาศรายชื่อคนที่เลิกจ้างออกมาแล้วและเธอก็อยู่ในรายชื่อนั้นด้วยเหมือนกัน เมื่อเห็นชื่อของตัวเองอยู่บนกระดานก็อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล

 “ผู้จัดการคะ ช่วยพิจารณาอีกครั้งได้ไหมคะ พวกเราหลายคนยังทำงานได้ อย่าปลดพวกเราออกเลยนะคะ” เซี่ยเป้าเจิ้นขอร้องกับผู้จัดการโรงงาน ซึ่งการมาขอร้องครั้งนี้ไม่ได้มีแต่เธอเท่านั้น เพราะมีพนักงานที่โดนปลดหลายคนยืนอยู่ข้างหลังเธอ พวกเขาทั้งหมดมาร่วมกันอ้อนวอนด้วย เผื่อว่าผู้จัดการจะเปลี่ยนใจ

“นั่นน่ะสิคะผู้จัดการ อย่าปลดพวกเราได้ไหมคะ พวกเราทั้งหมดยังทำงานได้เหมือนเดิมนะคะ” หญิงวัยกลางคนอีกคนหนึ่งพูดพร้อมกับน้ำตา หากเธอโดนปลดคนที่บ้านจะอยู่กันยังไง

“ผมเองอยากให้ทุกคนเข้าใจเอาไว้นะว่า ช่วงนี้ทางโรงงานของเราประสบกับปัญหากำไรที่ลดลง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องปลดพนักงานออกบางส่วน อีกอย่างพวกคุณก็อายุมากแล้ว กำลังการผลิตก็ไม่เท่าเดิม ผมจำเป็นต้องจ้างคนหนุ่มสาวเข้ามาเพื่อที่จะผลิตงานให้ได้มากกว่าเดิมอย่างไรล่ะ” ผู้จัดการโรงงานอธิบายให้ฟังถึงเหตุผลว่าทำไมถึงต้องปลดพวกเธอออก

เขาเว้นการพูดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่ออย่างเห็นใจว่า “ ผมเองก็เห็นใจทุกคนนะครับ แต่ก็อยากให้เข้าใจโรงงานด้วยเพราะโรงงานเองก็ไปต่อแทบจะไม่ไหวเหมือนกัน แม้ว่าจะถูกปลดในครั้งนี้ยังไงซะทุกคนก็ได้เงินชดเชยกลับไปพอสมควร พอที่จะทำอย่างอื่นได้หรือว่าเอาไปต่อยอดสร้างอาชีพ สุดท้ายนี้ผมขอให้ทุกคนใช้เงินที่ได้ไปให้คุ้มค่านะครับ”

พอได้ยินแบบนั้น ทั้งเซี่ยเป่าเจิ้นและบรรดาผู้ถูกเลิกจ้างต่างก็พากันเดินคอตกออกมาจากห้องทำงานของผู้จัดการทันที

แต่ละคนถือเงินชดเชยกลับบ้านไปด้วยใบหน้าที่ปราศจากความสุข เพราะยังไม่รุ้ว่าจะเอาเงินที่ได้มาไปต่อยอดทำอะไรนั่นเอง

เซี่ยเป่าเจิ้นเมื่อมาถึงบ้านก็มองเงิน ชดเชยที่ได้มานั้นด้วยสายตากลัดกลุ้ม เนื่องจากในซองนี้มีทั้งหมดหนึ่งร้อยหยวนซึ่งแต่ละคนได้ไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับอายุการทำงาน ทำให้คิดไม่ออกเลยว่าเงินชดเชยที่น้อยขนาดนี้จะมาสามารถเอาไปตั้งตัวทำอะไรได้บ้าง ใช้แค่ไม่กี่เดือนก็คงจะหมดแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด

“เสี่ยวอิ๋ง เสี่ยวหนิง แม่กลับมาแล้วลูก”

เซี่ยเป่าเจิ้นส่งเสียงเรียกลูกทั้งสองเสียงเบาเมื่อเดินเข้าในบ้าน วันนี้เธอเหนื่อยเกินกว่าที่จะทำอะไร เมื่อผลักประตูบ้านเข้ามาแล้วกะว่าจะหย่อนก็นลงบนเก็าอี้สักหน่อย