โดนปลดออกจากงาน 1.1

โดนปลดออกจากงาน

แต่ทว่าเมื่อเปิดเข้าบ้านมาถึงห้องโถงก็ถึงกับต้องอารมณ์ขึ้น เพราะเห็นภาพลูกสาวคนเล็กนั่งกินขนมอย่างสบายใจเฉิบบนเก็าอี้ไม้ ด้วยความที่วันนี้ถูกปลดออกจากงาน และที่บ้านมีเงินอยู่ไม่มาก พอเห็นเจียงเสี่ยหนิงนั่งกินขนมอยู่ด้วยท่าทีที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไร ก็อดไม่ได้ที่จะโมโหขึ้นมา

“เสี่ยวหนิง ยังมีหน้าจะมากินขนมอยู่อีกเหรอ รู้ไหมว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับแม่ และครอบครัวของเราบ้าง” เซี่ยเป่าเจิ้นส่งเสียงออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ด้วยความโกรธถาโถมจนเกินจะรับ บนใบหน้าของเธอจึงแดงไปหมด

“เอ่อ...” เจียงเสวี่ยหนิงเห็นท่าทางของแม่แล้วก็ถึงกับพูดไม่ออก เพราะเธอนั่งอยู่เฉย ๆ ก็ถูกด่าอีกแล้ว แต่เด็กสาวก็ชินเสียแล้วเพราะนี่นี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกตำหนิ

“แล้วนั่นไปเอาเงินจากไหนมาซื้อขนม รู้ไหมว่าบ้านเราไม่ได้มีเงินมากมายที่จะให้ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้” เซี่ยเป่าเจิ้นพูดพร้อมกับกระชากถุงขนมออกจากมือของลูกสาวคนเล็ก

“ฉะ...ฉัน” เจียงเสวี่ยหนิงยังไม่ทันได้พูดออกมาก็ถูกเซี่ยเป่าเจิ้นตะคอกกลับมาอีกครั้ง

“แกรู้ไหมว่าวันนี้ฉันเพิ่งถูกเลิกจ้าง ได้เงินชดเชยมาก็แค่ร้อยหยวนเท่านั้น ฉันกลุ้มใจแทบตายแต่แกยังจะซื้อขนมกินอีกเหรอ ทำไมไม่ช่วยกันประหยัดบ้าง แล้วที่ผ่านมาเคยรู้ไหมว่าฉันหาเงินมาด้วยความยากลำบากขนาดไหน”

ว่าแล้วเซี่ยเป่าเจิ้นก็มองไปทางที่เก็บไม้เรียว จากนั้นก็ดึงไม้ออกมา

“มานี่ วันนี้ฉันจะตีแกให้รู้สำนึก” เซี่ยเป่าเจิ้นถือไม้เรียวเตรียมจะฟาดลูกสาวคนเล็ก เจียงเสี่ยหนิงเองไม่รู้จะทำอย่างไรจึงได้แต่วิ่งหนีไปทั่วบ้าน

เพราะเสียงเอะอะโวยวายดังลั่นบ้าน ทำให้เจียงเสวี่ยอิ๋งที่กำลังนั่งวางแผนเรื่องการค้าที่จะทำ ต้องวิ่งออกมาดู ปรากฎว่าภาพตรงหน้าเห็นแม่กำลังไล่ตีน้องสาวอย่างรุนแรง ไม้เรียวกระทบตามตัวของเจียงเสวี่ยหนิงดังเปรี๊ยะไปหลายที จนทำให้เห็นรอยแดงเต็มไปหมด

“พี่ใหญ่...ช่วยฉันด้วย” เจียงเสวี่ยหนิงวิ่งหนีไปร้องไห้ไปด้วยความเจ็บปวด เมื่อเห็นพี่สาวจึงร้องขอความช่วยเหลือ

หญิงสาวเห็นดังนั้น จึงรีบวิ่งเข้ามาขวางระหว่างแม่กับน้องสาวเอาไว้ ก่อนจะพูดออกมาว่า “แม่ มีอะไรกัน ทำไมถึงไล่ตีน้องแบบนี้ น้องไปทำอะไรผิดนักหนาหรือไง ดูสิเนื้อตัวแดงไปหมดแล้ว”

“ก็เสี่ยวหนิงน่ะสิ นั่งกินขนมอย่างสบายใจ ไม่รู้เลยหรือไงว่าบ้านของเราเข้าสู่วิกฤติแล้ว แล้วนี้เอาเงินจากไหนไปซื้อขนม แอบขโมยเงินค่ากับข้าวหรือเปล่า” เซี่ยเป่าเจิ้นพูดด้วยความโมโห

“โธ่แม่ ใจเย็น ๆ ก่อนนะ น้องไม่ได้ขโมยเงินไปซื้อหรอกค่ะ ขนมนี่ฉันซื้อให้น้องเอง” เจียงเสวี่ยหนิงรีบตอบ เพราะเวลานี้คิดว่าแม่นั้นเข้าใจผิดแล้ว

“อะไรนะ!!” ผู้เป็นแม่ถามอย่างไม่แน่ใจ

คิดว่าตนนั้นหูฝาด เนื่องจากที่ผ่านมาเจียงเสวี่ยอิ๋งไม่เคยซื้อขนมให้กับน้องสาวเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เธอซื้อขนมมาให้ลูกสาวทั้งสองคน ส่วนมากแล้วเจียงเสวี่ยอิ๋งจะแย่งขนมของน้องสาวไปเสียด้วยซ้ำ แต่ว่าครั้งนี้กลับเป็นคนที่หยิบยื่นน้ำใจให้ มันจึงดูแปลกไปอยู่บ้างในสายตาของเธอ

“ใช่ค่ะ ขนมนี่ฉันซื้อให้เสี่ยวหนิงเอง เพราะคิดว่าน้องไม่ได้กินขนมนานแล้ว แม่อย่าไปดุหรือด่าน้องเลยนะคะ นี่ดูสิแขนน้องมีแต่รอยไม้เรียว เจ็บไปหมดแล้ว” เจียงเสี่ยวอิ๋งรีบไขข้อข้องใจให้แฟง พร้อมกับดึงน้องสาวมาเพื่อเปิดดูรอยแผลที่แขน

เมื่อได้ฟังเหตุผลแล้ว เซี่ยเป่าเจิ้นก็เหมือนจะใจเย็นลง แต่ก็ยังคงไม่หายโกรธที่ลูกสาวคนเล็กนั่งกินขนมอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ดี สุดท้ายก็ยังคงหันมาตำหนิลูกสาวคนเล็กอยู่ดี

“แต่ก็ไม่ควรที่จะไม่สำนึกขนาดนี้ มีอย่างที่ไหนแม่ตกงานแล้วยังมาทำตัวเหมือนไม่รู้สึกอะไรอีก” น้ำเสียงที่พูดประโยคหลังดูเคร่งเครียดจริง ๆ