ไม่ได้คิดอะไร

ตาหวาน......

ฉันยอมรับว่ามาแอบส่องดูพี่คีย์ที่มากับแฟนของเขา แฟนที่เขารักมาก ซึ่งคงต่างจากฉันที่ตอนนี้กลายเป็นอดีตไปแล้ว และกำลังจะเป็นแม่ของลูก ฉันยอมรับว่ายังรักพี่คีย์ รักมาก รักมาตลอด แต่เขาสิจะกี่ปีๆก็ไม่รักฉันได้เลย

ถ้าเขารักฉันสักนิดฉันคงบอกเขาเรื่องลูกไปนานแล้ว

คีย์.....

"ไปไหนมาลูกกว่าจะเข้าบ้านได้ แล้วนี่หนูไหมกลับแล้วเหรอ"

"ไหมกลับไปสักพักแล้วครับ แต่ที่หายไปผมไปคุยกับหวานมาครับ"

"แล้วน้องได้พูดอะไรกับลูกบ้างมั้ย"

"ไม่มีครับมีแต่ไล่ให้กลับท่าเดียว เออว่าแต่ดูหวานอ้วนขึ้นนะครับ"

"สังเกตุขนาดนั้นเลย??? "

'เอ่อ ก็ " จะไม่ให้สังเกตุได้ไงคนเคยคบกันเอากันตั้งหลายเดือนอะไรเปลี่ยนไปทำไมจะดูไม่ออก

"คีย์ แม่ถามตรงๆนะ คีย์คิดอะไรกับตาหวานบ้างรึเปล่า"

"ทำไมแม่ถามแปลกๆ ผมจะไปคิดอะไรกับตาหวาน ผมมีแฟนอยู่แล้วนะ"

"สรุปไม่คิดนะ"

"ครับ"

"โอเค แม่จะได้ตัดสินใจถูกว่าควรจะทำยังไง"

"แม่ทำไมพูดแปลกๆ มีอะไรรึเปล่าแม่"

"ไม่มี ช่างเหอะ"

"งั้นผมขอตัวขึ้นไปน้ำก่อนนะ"

"อืม"

ตาหวาน.....

"แม่ไปลางานที่โรงพยาบาลมาแล้วนะหวาน"

"เพราะหวานใช่มั้ย หวานขอโทษนะคะ" ฉันรู้สึกผิดรู้สึกไม่ดีเลยที่ทำให้แม่ต้องลาออกจากงานเพราะตัวเอง

"จะมาขอโทษแม่ทำไม หื้มมม แม่ลาออกเพราะแม่อยากจะดูแลหวานดูแลหลานของแม่ ป้าคริสหาบ้านทีญี่ปุ่นให้เราได้แล้วนะหวาน เราจะย้ายไปอยู่ที่จนกว่าหวานอยากจะกลับมา" แม่ลูบผมฉันแล้วสวมกอดเบาๆ

"ขอบคุณนะคะแม่ที่รักหวานเข้าใจหวานทุกอย่าง" ฉันกอดแม่ด้วยความรู้สึกผิด

"พรุ่งนี้หมอนัดใช่มั้ย ถ้าหวานกับหลานแข็งแรงพอจะขึ้นเครื่องได้เราจะเดินทางกันเร็วที่สุด เราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กันที่นู่นนะลูก"

"ค่ะ" ฉันตอบแม่ออกไปอย่างไม่เต็มเสียงมันยังรู้สึกค้างคาใจยังไงบอกไม่ถูก สายตาฉันก็มองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปทีบ้านของพี่คีย์

ฉันเห็นพี่คีย์กำลังนั่งซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองอยู่ตรงโรงจอดรถหน้าบ้าน ฉันนั่งกอดแม่แต่สายตามองไปที่พีคีย์ แม่ก็คงรู้ว่าฉันมองพี่คีย์อยู่

"หวานแน่ใจใช่มั้ยว่าจะไม่บอกคีย์"

"หวานอยากบอกค่ะ แต่พี่คีย์ใจร้ายกันหวานมากเกินไป หวานคิดว่าหวานยังไม่บอกตอนนี้จะดีกว่าค่ะ "

""แปลว่าหวานจะบอก"

"ค่ะ แต่รอให้หวานเข้มแข็งกว่านี้ก่อนนะคะแม่'

"แม่แล้วแต่หวานเลยลูก"

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะแม่ที่เข้าใจ"

"ก็เรามีกันแค่สองคนแม่ลูกนี่นา" ฉันมองหน้าแม่แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอีก

"ไม่ร้องนะลูกเดี๋ยวหลานในท้องจะร้องตามน๊า"

แม่เช็ดน้ำตาให้ฉันก่อนจะลุกไปในครัวเพื่อทำอาหารเย็น ก่อนฉันจะไปฉันอยากได้ยินจากปากพี่คีย์อีกครั้งว่ายังต้องการฉันอยู่ไหม ฉันอยากถามเพื่อความแน่ใจ

"พี่คีย์"

ฉันตัดสินใจเดินออกไปหาเขาโดยที่ไม่ลืมสวมเสื้อหนาวทับเพื่อปกปิดร่างกายที่เริ่มเปลี่ยนแปลงของตัวเอง เขาที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่กับอุปกรณ์ซ่อมรถก็เงยหน้าขึ้นมา เขามองมาที่ฉันก่อนจะลุกขึ้นมาและเดินมาหาฉันที่ยืนอยู่ตรงรั้วบ้านฝั่งตัวเอง

"หวานมีอะไร"

"น้ำเสียงดูห่างเหินจังนะคะพี่คีย์"

"ก็ปรกติป่ะ พี่ก็เป็นแบบนี้ของพี่"

"นั่นสินะ พี่ก็เป็นแบบนี้แต่แปลกนะที่หวานก็ยังรักพี่ ขนาดพี่ใจร้ายกับหวานขนาดนั้นหวานก็ยังรักพี่"

"หวานมีอะไรก็พูดมาพี่ต้องไปซ่อมรถต่อ" รถเขาคงสำคัญกว่าฉันสินะ

"หวานขอถามพี่เป็นครั้งสุดท้าย แล้วหวานจะไม่กลับมาถามคำถามนี้กับพี่อีก....พี่เคยรักหวานบ้างมั้ย เราเคย...แอบคบกันมาตั้งหลายเดือน พี่รักหวานบ้างรึเปล่า" เขาเงียบไปสักพักก่อนจะตอบคำถามที่ฉันเองก็พอจะเดาคำตอบได้อยู่แล้ว

"พี่เคยบอกไปแล้วนะ"

"คำตอบของพี่คือ ไม่รัก ใช่ไหม"

"........"

"โอเค หวานเข้าใจละ ขอบคุณนะสำหรับคำตอบของพี่"

ฉันยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

คีย์......

ผมแปลกใจนะที่จู่ๆวันนี้หวานมาเรียกผมทั้งที่วันนั้นผมมาคุยด้วยก็ไล่ผมบอกไม่มีอะไรจะคุย ในเมื่อไม่อยากจะคุยก็ตามใจนะผมก็ไม่ว่า ผมเป็นคนไม่ชอบฝืนใจใครอยู่แล้ว ตอนนี้ถือว่าเราสองคนเลิกกันแล้ว หวานก็เป็นผู้หญิงอีกคนที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไปเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ แต่จะพิเศษหน่อยก็คงเป็นเพราะบ้านเราอยู่ติดกันและรู้จักกันมาแต่เด็กมันเลยทำให้เราต้องมาเจอะมาเจอกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงถึงมาถามคำถามไร้สาระแบบนั้นกับผม ผมไม่เข้าใจ ถ้าผมจะคิดอะไรกับหวานผมคงคิดไปนานแล้วไม่ต้องรอให้เธอไปหาถึงห้องหรอก ผมไม่เคยร้องขอไม่เคยอ้อนวอนมีแต่เธอที่ยอมทุกอย่างเอง เพราะฉะนั้นผมก็ไม่ผิดอะไรถ้าจะบอกเลิกและไปหาสิ่งใหม่ๆที่เร้าใจกว่า ผมมันพวกเบื่ออะไรง่ายๆอยู่กับอะไรซ้ำๆจำเจไม่ค่อยได้ ขนาดสายไหมที่ผมคิดว่าผมรักเธอมาก ผมก็ยังเบื่อเลยครับ เพราะฉะนั้นไม่ว่าใครก็คงมาหยุดสันดานเลวๆของผมไม่ได้ ยอมรับนะครับว่าเลว แต่ผมก็ไม่เคยไปหลอกใครนี่ ทุกคนเต็มใจทั้งนั้น ก่อนจะเกินเลยกันถึงขั้นขึ้นเตียงผมก็บอกกับผู้หญิงทุกคนว่าตัวผมเป็นยังไง อย่ามาหวังอะไรกับผมถ้าไม่อยากปวดใจ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา.....

สนามบิน....

"เดินทางปลอดภัยนะลูก เดี๋ยวแม่จะตามไปเยี่ยม"

"ขอบคุณนะคะแม่คริส" ด้วยความที่โดนป้าคริสบังคับให้เรียกแม่ฉันก็เรียกจนตอนนี้ชินแล้วค่ะ

"แหวนฝากดูแลหลานของพี่ด้วยนะจ๊ะ"

"ได้ค่ะพี่คริส ไม่ต้องห่วงนะคะ"

"ลุงเคลียร์งานเสร็จจะไปเยี่ยมนะหนูหวาน"

"ค่ะ คุณลุง"

"เห้อออ ทั้งแหวนทั้งตาหวานไม่อยู่คริสคงเหงาแย่เลยค่ะพี่นัย"ป้าคริสหันไปบ่นกับลุงดนัย อาจเป็นเพราะเราสองบ้านสนิทกันมานานมากตั้งแต่ฉันยังไม่เกิดพอจะห่างกันเลยทำให้ป้าคริสต้องเหงา

"ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วค่ะพี่คริสไว้เจอกันที่นู่นนะคะ"

"หวานลานะคะแม่คริส" ฉันเดินไปสวมกอดแม่พี่คีย์อีกครั้งท่านกอดฉันแน่นเลยค่ะ"

"แม่ไม่อยากให้หนูไปเลย หนูไม่ไปได้มั้ย"

"ไม่เอาน่าคริสอย่าทำให้หนูหวานลำบากใจสิ"

"คริสก็พูดไปงั้นแล่ะค่ะ เป็นเพราะลูกชายพี่นัยคนเดียวเลย"

"อ้าวไหงมาลงที่พี่แบบนี้ล่ะ"

"ไม่ใช่เพราะตาคีย์เหรอคะถึงทำให้หนูหวานต้องหนีไปคลอดลูกอยู่ที่ญี่ปุ่น"

"อย่าโทษพี่คีย์เลยค่ะแม่คริสหวานเองที่ผิดไม่ดูแลตัวเองจนท้อง...." ยังไงๆเรื่องนี้ฉันก็ผิดอยู่ดีจะโทษแต่พี่คีย์คงไม่ได้เพราะฉันเป็นคนเข้าหาพี่คีย์เอง