บทที่12 ใจเย็น

♡♡♡

มันจะมีผู้ชายลูกครึ่งอายุยี่สิบสองคนหนึ่งที่..

ตัวสูงเลยมาตรฐานชายไทยมาหน่อยหน้าเรียวยาวผิวขาวสว่าง จมูกโด่งตาโตขนตาตรงยาวเป็นแพผมสีน้ำตาลอ่อนตาสองสีฟ้าอมเขียว เเขนขาเรียวยาวนิ้วสวยเล็บสวย ชอบกินขนมปังแทนข้าวเครื่องดื่มที่ชอบคือน้ำมะพร้าว

มีคนรู้จักเยอะเพราะนิสัยดีน่ารักพูดเก่งยิ้มเก่งแต่ซึนไม่รู้ว่ามีคนชอบ เคยมีแฟนช่วงเรียนมหาลัยหนึ่งคนถ้วน

ชอบอยู่คนเดียวไม่ชอบขี่รถชอบเดินเร็วซุ่มซ่ามโดนนั่นชนนี่ตลอดจนตัวขาวๆ มีรอยเขียวเป็นจ้ำๆ ชอบเดินไปกินขนมไป

กินง่ายแต่กินเผ็ดมากไม่ได้ชอบอะไรง่ายๆ ชอบคนพูดง่ายเข้าใจง่ายมีเหตุผลไม่ชอบความรุนแรงแต่เคยเรียนต่อยมวย

พ่อเป็นชาวอิตาลีทำธุรกิจท่องเที่ยวแม่เป็นเมียพ่อ? เป็นไฮโซชาวไทยที่ชอบเที่ยวไม่อยากทำงานเลยจับพ่อทำผัวเพื่อจะได้เที่ยวทั่วโลก

ตอนนี้หนุ่มลูกครึ่งเปิดร้านคาเฟ่เบเกอรี่แถวทองหล่อย่านที่ท่องเที่ยวกลางคืนโดยใช้ตีมร้านแบบผับบาร์นั่งดื่มกลมกลืนกับร้านแถวนั้นแต่ภายในเป็นคาเฟ่ขนมหวานหลากหลายชนิดที่เจ้าของร้านถนัดและชื่นชอบ

และในตอนนี้มีพนักงานประจำสุดหล่อสามคนที่มีความสามารถรอบด้านโดยเฉพาะสกิลการบริการที่ไม่น้อยหน้าโฮสหนุ่มในระแวกเดียวกันไม่ว่าจะเป็นช่างประจำร้านลุคสุดเถื่อนถ่อยดิบและกวนตีนที่หาลำไพ่เต้นรูดเสาบริการลูกค้า

หรือจะเป็นเชฟแต่งขนมพ่วงทำเครื่องดื่มหน้าตาหล่อละมุนให้บริการด้วยความอ่อนโยนอบอุ่นจนแม้แต่ลูกค้าผู้ชายด้วยกันยังเคลิบเคลิ้ม

และพนักงานการเงินของร้านที่ทั้งเก่งภาษาทั้งเก่งเรื่องพรีเซนต์ขนมจนลูกค้าหอบซื้อกลับบ้านกันเป็นแถว

จากลูกจ้างในวันนั้นสู่สถานะสามีในวันนี้เมื่อคุณพ่อกลับมาจากเที่ยวกับแม่หลายเดือนมาเจอลูกเขยทั้งสามก็แทบเข่าทรุดความหวังที่จะมีหลานสืบสกุลนั้นถูกคุมกำเนิดตั้งแต่คนรักของลูกมีแต่ไข่ไม่มีรังไข่ให้อสุจิได้ปฏิสนธิ แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะลูกเขยไม่ยอมและลูกชายตัวดีก็รักเขา

แต่แซดได้แค่สามสิบนาทีก็นั่งดื่มเหล้ากันเสียงดังอยู่โซนวีไอพีด้านหลังที่มีโซฟานั่นแหละ ที่ที่โดนเปิดซิงจากลูกเขยหมายเลขสอง

ส่วนคุณแม่ปลื้มหนักมากลูกเขยหล่อทุกคนเก่งเรื่องการงานมากด้วย

จึงได้มีการพูดกันเป็นเรื่องเป็นราวว่าถ้าจะคบกันลึกซึ้งจริงจังให้ทำเป็นระบบหุ้นส่วนคือรายได้หลังหักรายจ่ายให้หารสี่เพื่อที่ทุกคนจะได้รู้สึกเป็นเจ้าของร้านร่วมกันและตั้งใจเต็มที่กับร้านมากขึ้นทุกคนจึงมีความเป็นหุ้นส่วนในร้านคนละ25%เท่าๆ กัน

"พี่สมชายมีอะไรครับทำไมทำหน้าเครียด?"

อยู่มาวันหนึ่งในขณะที่เช็ดถ้วยเช็ดจานเตรียมของอยู่เคาน์เตอร์โซนกลางร้านเค้กเห็นคนอายุมากสุดหน้าดำคร่ำเครียดจึงยื่นมือไปแตะบ่าถามด้วยความสงสัยและห่วงใย

"วัตถุดิบแพงขึ้นหมดเลยนะเค้กรวมถึงค่าไฟด้วยพุ่งสูงจนทำให้กำไรของผลประกอบการลดลงค่อนข้างมาก"

เป็นงานเป็นการสุดก็ลูกเจ้าของแบงค์นี่แหละนะ

"อืมม...เราใช้เทียนหรือตะเกียงแทนไฟดีไหม? โรแมนติกสัดๆ แบบคลำหาทางกลับโต๊ะกันเลยเป็นไง ประหยัดยิ่งกว่าไฟเบอร์ห้า"

ความบรรเจิดของสามีคนที่สองก็เสนอขึ้นแบบ..ไม่ได้มีใครถาม

"แล้วเครื่องตีแป้งทำขนมนี่ล่ะ?"

ครีมที่ก้มหน้าบีบครีมแต่งขนมอยู่ถามขึ้นมาลอยๆ ทั้งที่ไม่ได้มองหน้ากวนตีนของเพื่อนสนิทแม้แต่น้อย

"มือมึงไงไอ้ครีมตีให้มันเร็วๆ เหมือนชักว่าวอ้ะรับรองเสร็จ เหลือเฟือ"

แต่คำตอบที่ได้ทำเอาคุณชายสายละมุนคิ้วกระตุกเผลอบีบครีมมากไปจนต้องตักออกแต่งใหม่

"ไข่ไก่อ้ะ?"

เมียตาหวานเลยลองถามคนที่จินตนาการเก่งที่สุดในร้านดูบ้าง

"เอาไข่กูมั้ยเมียของกูก็เหลือๆ"

ก็นั่นแหละ..หาสาระไม่ได้

"น้ำตาล?"

พี่สมชายเลยเอากะเขาด้วย

"น้ำว่าวกูก็ได้นะไอ้พี่สมชาย เหลือเหมือนกัน เหลือไว้รอแตกกับเมียอ้ะ~"

กวนตีน~ไม่แตกต่าง

"สมกับเป็นมึงดีใช้หัวสมองหรือหัวควยคิดวะทุเรศ!"

ครีมเลยปาของแต่งหน้าขนมใส่เพื่อนจอมเถื่อนด้วยความหมั่นไส้

"หูย~คุณชายครีมเกี้ยวกราดทำไมขนาดนั้นอ้ะน่ากลัวจุง"

ยัง..มันยังไม่สลดอีกนะเก็บมาแดกต่อได้เฉย

"ไปไกลๆ ตีนไปเดี๋ยวกูให้เมียมึงด่าหาทางกลับบ้านไม่ถูกเลย"

"กูไม่กลับก็ได้กูคนมีเมียนะมึงรู้ยัง?"

"เมียมึงก็เมียกูไหม ควายนี่"

"ครีมเดี๋ยวนี้ทำไมพูดหยาบบ่อยจังเครียดอะไรหรือเปล่า?"

เค้กที่ฟังสองเพื่อนซี้ทะเลาะกันแบบเด็กๆ จึงเข้ามาห้ามทัพ

"งานยุ่งนิดหน่อยน่ะเตง"

พอเมียถามเท่านั้นแหละความเกรี้ยวกราดลดลงไปสามร้อยเปอร์เซ็นกลายเป็นเสียงอ่อนเสียงหวานจนโช๊คทำท่าโก่งคออ้วกในความทอแหลของเพื่อนรัก?

"ไปเที่ยวกันไหมปิดร้านสักวันนึง"

แล้วคนอายุมากสุดก็ต้องเข้ามาร่วมวงอีกคน

"อืม~นั่นสิเราไม่ค่อยปิดร้านกันเลยนะทำงานจนลืมเลย"

เค้กเห็นด้วยกับสามีคนล่าสุดพยักหน้าขึ้นลงเหมือนตุ๊กตา

"ไม่ใช่แค่ทำงานจนลืมนะเค้ก ผัวมึงมึงยังลืมเลยคนบ้าอะไรวะไปตลาดกับผัวแยกกันซื้อของแป๊ปเดียวนั่งวินกลับบ้านมาคนเดียวเฉยเลย โดนเอาจนสมองกลับไปแล้วรึไง?"

ดูเหมือนว่าศึกครั้งนี้ยังอีกยาวไกลเมื่อเมียหนึ่งเดียวของพวกเขานั้นมีประเด็นให้จิกกัดตลอด

"อีหน้าโจร! อย่ามาแซว ก็คนมันงานยุ่งอ้ะมันก็ลืมได้บ้างไหมอ้ะ"

"มึงจะลืมอะไรก็ได้แต่มึงห้ามลืมผัวไงเค้กกก!"

"โทษค้าบ~"

คนตาหวานทำท่าสำนึกผิดเพราะ..ลืมจริง

"งั้นไปเที่ยวกันเนอะไปไหนดีทะเลหรือภูเขา"

สมชายเอ่ยขึ้นมาเป็นการเป็นงานอีกหน

"เปิดโหวตดิ่~"

อีโจรก็ท่าจะขยันมากเรื่องเที่ยวขอให้บอกและได้ทำการออกเสียงระหว่างทะเลและภูเขาสรุปทีมผัวไปทะเลหมดมีเค้กคนเดียวที่อยากลำบากเดินป่า

"ทะเลสามเสียงเอกฉันท์"

โช๊คทำท่าล้อเลียนคนตัวเล็กสุดในกลุ่มอย่างผู้ชนะโดยมีหน้างอหงิกของเมียทำท่าเซ็งใส่แบบไม่มีใครเข้าข้าง

"อะไรวะไม่เข้าพวก? เมียกูค่าเขาอยากไปเล่นน้ำเย็นๆ มึงอยากเข้าป่าเดี๋ยวก็จับไปอยู่กับลิงซะเลย"

"ทำไมอ้ะ? ป่าก็ดีออก"

คนตัวขาวบ่นอุบอิบนั่งมองรูปป่าเขาแทนไปพลางๆ เพราะไม่ได้ถูกเลือก

"เสียงข้างน้อยอ้ะหุบปากไป"

///