LOGINเว่ยซินเหลียน ทะลุมิติเข้าไปในนิยายออนไลน์ที่ผู้แต่ง ดันแต่งไม่จบซะงั้น แถมถูกตัวร้ายของเรื่องหลอกใช้ และถูกลงโทษจนตายในตอนท้ายซีเซินที่ 1 ของเรื่อง เขาจะเอาตัวรอดจากความตายได้อย่างไร ... มันต้องมีสิ!
View Moreข้าคือ เว่ยซินเหลียน
ทะลุมิติเข้าไปในนิยายออนไลน์ที่ผู้แต่ง ดันนนนน ... แต่งไม่จบซะงั้น เนื้อเรื่องหยุดอยู่ที่พระเอกจับตัวคนร้ายที่คิดว่าฆ่าบิดาของเขาที่เป็นเจ้าสำนักฟ้าดิน คนคนนี้คือตัวประกอบของเรื่องที่โง่แต่อวดฉลาด เลยถูกตัวร้ายของเรื่องหลอกใช้ และถูกลงโทษจนตายในตอนท้ายซีเซินที่ 1 ของเรื่อง ส่วนคนร้ายตัวจริงก็ยังไม่มีใครจับได้ว่าเป็นใคร และตัวร้ายยังคงวนเวียนอยู่กับพระเอกของเรื่อง นอกจากนี้ทุกคนยังคงมองว่าเขาเป็นคนดี
ตัวประกอบที่ทั้งโง่แต่อวดฉลาดคนนี้คือ เว่ยซินเหลียน ซึ่งมีชื่อแซ่ที่เหมือนกันกับเขา เขาจึงได้เข้าไปอ่านนิยายเรื่องนี้ แต่อ่านไปอ่านมา ตัวเองดันทะลุมิติเข้าไปเป็นเพียงแค่ตัวประกอบในนิยายที่แต่งไม่จบ แถมยังต้องจบชีวิตเพียงแค่ซีเซินเดียวอีกต่างหาก เมื่อเข้ามาในร่างของชายคนนี้แล้ว เว่ยซินเหลียน จะต้องเอาตัวรอดให้ได้และจะไม่ยอมตายเป็นอันขาดเพราะเขาเข้ามาในร่างนี้ตั้งแต่ตอนเริ่มเรื่องดังนั้น เขาจึงรู้เรื่องราวในภาคแรกทั้งหมดแล้ว แต่เรื่องราวในภาคถัดไป ในเมื่อผู้แต่งไม่ยอมแต่งต่อเขาจะเป็นคนสานต่อเอง
และเรื่องในโลกสมมุติยังคงดำเนินต่อไป เอาไงก็เอาเพื่อการเอาตัวรอดของตัวเอง เว่ยซินเหลียนต้องทำทุกวิถีทางที่จะหลุดพ้นจากการถูกหลอกใช้และนำพาเขาไปสู่ความตาย เป้าหมายของเขาที่จะเป็นตัวช่วยเขา คือคนที่ฆ่าเขา และหลอกใช้เขา นั้นก็คือเจ้าสำนักคนถัดไปนั้น เฉินเจียลี่ ส่วนตัวร้ายที่หลอกใช้เขาตลอดทั้งชีเซิน เฉินหมิง ทั้งคู่ แซ่เดียวกัน แต่ ....
เฉินเจียลี่ คือ พระเอกในเรื่องของผู้แต่งนิยายออนไลน์ (แต่เป็นพระรองในนิยายเรื่องนี้ ฮา ฮา ฮา ก็นายเอกไม่เลือกนี้นา) ความหมายของชื่อนี้ คือ ความดีงาม ความสวยงาม นิสัยของเขาก็ตามชื่อนั้นละ ผู้แต่งก็ไม่ได้คิดอะไรมาก อยากให้พระเอกของเรื่องเป็นคนดีหน้าตางดงามราวภาพวาด ก็ตั้งชื่อให้สมหน้าตาและนิสัยซะเลย เฉินเจียลี่ เป็นลูกชายของเจ้าสำนักฟ้าดิน เฉินผิง สูญเสียแม่เมื่อย่างเข้าสู่วัย 10 ขวบ เฉินผิงที่มีหน้าที่ค้ำคอ เป็นถึงเจ้าสำนัก จึงมักบีบบังคับลูกชายให้อยู่ในกฎระเบียบ และโอวาท เมื่อไม่มีภรรยาค่อยดูแลลูกชาย เขาที่ต้องรับบทบาททั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน จึงมีแต่ความเข้มงวด เพื่อให้เฉินเจียลี่ สืบทอดสำนักฟ้าดิน และกลายเป็นเจ้าสำนักที่มีผู้คนนับหน้าถือตา และชื่อเสียง คนต่อไปในยุทธภพ
ส่วน เฉินหมิง คือตัวร้ายในเรื่อง (เขานี่ล่ะพระเอกตัวจริง จะไม่จริงได้ไง ก็ชื่อเรื่องมันคือ ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ ส่วนนายเอกนะหรือ ก็ตัวประกอบด้านบนเมื่อกี้นี้ไงล่ะ) เขาเป็นเด็กกำพร้า ไร้พ่อขาดแม่ แต่ได้แม่ของเฉินเจียลี่ คือ เฉินซิงเก็บมาเลี้ยง ดังนั้นเด็กที่ถูกเก็บมาจากข้างถังขยะในเมือง พูดง่ายๆ ก็คือขอทานน้อยนั้นเองชื่อแซ่นางจึงตั้งให้เขาตามนางที่รับเลี้ยงเด็กชาย และมอบแสงสว่างให้กับเขา นั้นจึงเป็นที่มาของชื่อ
อายุของเฉินหมิงจะมากกว่าเฉินเจียลี่ อยู่ 2 ปี เขาจึงเรียกเฉินหมิงว่าพี่ แต่ด้วยความที่เฉินหมิงไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่านเจ้าสำนัก คนในสำนักจึงไม่ค่อยยอมรับเขา และเจ้าสำนักที่เป็นพ่อของเฉินเจียลี่ก็ไม่ได้รับเขาเป็นบุตรบุญธรรม แต่ก็ยอมให้เขาใช้แซ่เดียวกันเพราะตามใจภรรยา
การสะสมความน้อยเนื้อต่ำใจ และชิงดีชิงเด่นในสำนักจึงเกิดขึ้น เฉินหมิง จึงต้องอาศัยความพากเพียรและความพยายามให้ตัวเองชนะและอยู่เนื้อเฉินเจียลี่ที่เป็นลูกแท้ๆ ของเจ้าสำนักตลอดเวลา มันจึงทำให้เขาเดินทางผิด และคนที่บีบคั้นเขาให้จนมุมเพื่อไม่ให้อยู่เหนือเฉินเจียลี่ ก็คือเจ้าสำนักเฉินผิง ผู้เป็นพ่อของเฉินเจียลี่ คนที่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งตำแหน่งของลูกชายของเขาไปได้ ดังนั้นเพื่อให้ตัวเองมีที่ยืนในสำนัก และอยู่เหนือทุกคนเฉินหมิงจึงต้องจัดการกับตัวปัญหาใหญ่ในชีวิตเขา นั้นก็คือ เจ้าสำนักฟ้าดินเฉินผิง นั้นเอง
กู่ซินหยาน เป็นหญิงสาวที่มีใบหน้างดงาม มีชีวิตชีวา นางคือ นางเอกในนิยายออนไลน์เรื่องนี้ ที่ต้องคู่กับเฉินเจียลี่ นางเป็นศิษย์น้องเล็กแห่งสำนักฟ้าดินจอมแก่นแก้ว นิสัยตรงกันข้างกับเฉินเจียลี่ ที่จะมีความเรียบร้อย อยู่ในกฎระเบียบ เข้มงวด แต่ก็อย่างว่าแหละ ผู้แต่ให้เขาทั้งคู่เป็นคู่ผัวตัวเมีย พระเอกนางเอกถึงอย่างไรก็ลงเอยกันอยู่ดี
แต่ .... เมื่อมีบั๊กเกิดขึ้นในนิยายออนไลน์
เฉินเจียลี่ ที่เป็นคนจืดชืด เคร่งครัดในกฎระเบียบกับเปลี่ยนไป มีคนคนหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกอยากอยู่ด้วย ที่ช่วยเติมเต็มปรัชญาการเรียนรู้ และการเอาใจใส่ ดูแลความเป็นอยู่ในชีวิตของเขา และนั้นก็คือ เว่ยซินเหลียน เขามองว่าคนคนนี้เหมือนแม่ของเขา แต่นางก็จากเขาไปตั้งแต่ยังเด็กหลังจากรับเด็กชายคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในสำนัก และเขาจะไม่ยอมให้คนคนนั้นมาพรากคนคนนี้ไปจากเขา เหมือนที่ทำให้แม่ของเขาต้องจากไป
เช่นเดียวกับกู่ซินหยาน ที่โลกนี้เต็มไปด้วยความสดใส เธอได้พบกับเจอคนที่ เธออยากจะให้พาไปท่องโลกกว้างที่ไม่ใช่จะอยู่แค่ในสำนัก และกฎระเบียบอันทึนทึกเท่านั้น และเขาก็ไม่ใช่เฉินเจียลี่ แต่เป็นเว่ยซินเหลียน
และอีกคนที่ขาดไม่ได้ คือพระเอกของเรื่องนี้เลยล่ะ เฉินหมิง ถึงเขาจะร้ายกับทุกคน แต่เขาจะดีกับคนคนนี้เท่านั้น แค่คนคนนี้บอกให้เขาทำอะไรเขาก็พร้อม จากการบั๊กที่เกิดขึ้นในระบบนิยายออนไลน์เรื่องนี้ ทำให้ระบบส่งคนคนนี้เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขา เขาจะต้องได้คนคนนี้มาครอบครอง ใครหน้าไหนจะมาแย่งไปไม่ได้ ไม่เชื่อก็คอยดู .....เขาบอกแล้วนะ เขาเป็นตัวร้าย และจะร้ายมากกว่านี้หากเตือนแล้วไม่ฟัง!!!
เช้าของวันแรกที่เว่ยซินเหลียนเข้ามายังโลกของนิยายเรื่องตัวป่วนแห่งสำนักฟ้าดิน ภารกิจแรกของเขาก็คือเป็นผู้ช่วยตัวร้ายของเรื่องนี้ ดังนั้นสิ่งแรกที่เขาต้องทำก็คือ ตามหาว่าคนที่เขาต้องช่วยเหลือนั้นหน้าตาเป็นยังไง "แล้ว ... เฉินหมิงหน้าตาเป็นยังไงล่ะเนี่ย?" เว่ยซินเหลียนเพิ่งฉุดคิดได้ว่าลืมถามเกี่ยวกับหน้าตาของคนที่เขาต้องช่วย "เฮ้ย! นี่! นายอย่าเพิ่งไปสิ..." เขาร้องเรียกระบบหลังจากที่นึกขึ้นได้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะอ่านนิยายเรื่องนี้มาแล้ว รู้ว่าตัวร้ายของเรื่องคือใคร ชื่ออะไร แต่จะรู้หน้าตาได้อย่างไรล่ะ ก็มันมีแต่ตัวหนังสือนี้นา ... มันเป็นนิยาย ไม่ใช่มังงะ หรือการ์ตูนสักหน่อย!!! "เอาวะ!!! ... ใช้วิทยายุทธแบบเก๋ากึ๊กละกัน หากเราไม่รู้ ... ก็ให้มันรู้ไป ..... " เว่ยซินเหลียนพูดอยู่คนเดียว ณ ตอนนี้ เพราะไอ้เจ้าระบบนั้น ได้ทำการปิดตัวลงอีกครั้งแล้ว หลังมอบภารกิจแรกให้กับเขาเสร็จ มันก็รีบจากไป เหมือนมันไม่อยากที่เปิดเผยอะไรมากไปกว่านี้ จากนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้าปอดให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะ " ... เฉินหมิงงง นายอยู่ไหนนนน??? ...เฉินหมิง
กลับมาที่ห้องเก็บฟืน เด็กน้อยกลับเขาสู่โลกของตนเองอีกครั้ง เขาถอนหายใจแบบผู้ใหญ่ เพียงแต่ว่า เขาอายุได้เพียง 14 หนาวเท่านั้น เขาสูงเพียง 45 ชุ่น[7] 1 เฟิน[8] (ก็ราวๆ 1.50 เมตร) ความสูงยังคงเหมือนเด็กชายตัวเล็กๆ อยู่ และเสียงของเขาก็ยังคงเป็นเสียงของเด็กชายอยู่เลย เขาหวนคำนึงถึงอาจารย์หญิง ผู้ที่จิตใจงดงาม นางเป็นคน นำพาเขามาอยู่ที่นี้ ตอนนั้นเขาอายุได้เพียงแค่ 12 หนาว ในขณะที่เขากำลังปัดฝุ่นที่ติดหมั่นโถวที่ตกลงพื้น เพื่อที่จะกินมัน จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นเขามาหาเขา "เด็กน้อย เจ้ากินนี้เถอะ อันนั้นเลอะแล้ว ... รับนี้ ... " เสียงหวานของสตรีผู้หนึ่งดังมาจากด้านหลังของเด็กน้อย สภาพของเด็กน้อยในตอนนั้น มอมแมมไปทั้งตัว เสื้อผ้าเก่าขาด หน้าตาเลอะด้วยฝุ่น เด็กน้อยหันหน้ามาตามเสียงสตรีที่เรียกเขา เด็กน้อยมีท่าทีหวานกลัว แววตาเศร้า ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำ แต่ไม่มีหยดน้ำตา ถึงแม้ใบหน้าจะเลอะเถอะไปบ้าง แต่สามารถเห็นรอยช้ำตามใบหน้าได้ รวมทั้งแขนสองข้างของเด็กน้อยก็มีรอยช้ำเช่นกัน นางยิ้มให้กับเขา "เจ้าไม่ต้องกลัว ... เจ้าชื่ออะไ
"แค็กๆๆ ... แม่ไม่เป็นไร ... " มารดาพูดปลดเด็กน้อยที่ไม่ยอมดื่มยา "ช่วงนี้อากาศเย็น ... เจ้ารีบดื่มเถอะ เดี๋ยวยาจะเย็นซะก่อนนะ" นางเป็นห่วงเด็กชายตัวเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้าเธอยิ่งนัก เขาถือเป็นดวงใจของนาง นางมีเขาเพียงลูกชายคนนี้คนเดียวที่นางยังคงเป็นห่วงในโลกใบนี้ นางต้องดูแลเขาให้ดี "เด็กดี ... ดื่มยาชามนี้แล้วเจ้าจะได้ร่างกายแข็งแรง และดูแลแม่ของเจ้าได้ไงละ" นางยิ้มให้กับเขา และบอกถึงข้อดีของการดื่มยาชามนี้ "ได้ๆ ข้าจะดื่มมัน เพื่อท่านแม่เลยนะขอรับ ... พอข้าแข็งแรง ข้าจะดูแลท่านแม่เอง เชื่อข้าสิ" เด็กน้อยแสดงถึงสิ่งที่เขาตั้งใจที่จะทำในอนาคต พร้อมรับถ้วยยามาดื่ม "เด็กดี ... ลูกรัก" นางยิ้มหวานให้กับเขาอีกครั้ง หลังเห็นเด็กน้อยดื่มยาจนหมดชาม ถึงแม้จะยาจะขมเพียงใด เด็กน้อยที่เชื่อฟังมารดา ก็ดื่มมันจนหมดในรวดเดียว หลังดื่มยาเสร็จ สองแม่ลูกยังคงพูดคุยกัน "วันนี้ช่วงบ่ายแม่จะนำสมุนไพรเข้าไปขายยังตัวเมือง เจ้าไปเตรียมตัวเถอะ" "ได้ขอรับท่านแม่ ... เอ่อ ท่านแม่ ... ข้าอยากถามท่านเรื่องหนึ่งนะขอรับ" เด็กน้อยจัดของที่ต้องเตรียมไปด้วย "
ค่ำคืนเลื่อนผ่าน เงาจันทร์รัตติกาลแสงจันทร์ งามพริ้งจันทร์ฉายนวลส่อง ใบหน้าสะท้อนก้อง น้ำใส ใจเธอ "เหตุใดพี่ชายคนนั้น ถึงได้ใจดี อบอุ่นดุจแสงจันทร์ และงดงามเช่นนี้ ... ช่างเหมือนท่านแม่ และอาจารย์หญิงยิ่งนัก" ในค่ำคืนที่เด็กน้อยแอบย่องออกไปหาของกินในเรือนครัว หลังจากที่เขากลับมาถึงห้องที่อับชื้น ที่มีท่อนฟืนวางเรียงรายเกือบครึ่งห้อง ถ่านไม้อีกหลายกระสอบ วางซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ เรียงกันประมาณ 3 แถวได้ สำหรับพื้นที่ที่เขาใช้หลับนอน และใช้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขาเหลือเพียง 1 ส่วน 4 ของห้องนี้เท่านั้น ตรงมุมหน้าต่าง มีพื้นที่ว่างพอที่จะให้ตั้งเตียงไม้ขนาด 1 จั้ง [4] พร้อมเครื่องนอน 1 ชุด บนเตียงไม้มีโต๊ะไม้ขนาดเล็ก พอที่จะตั้งตะเกียงน้ำมัน เพื่อสร้างแสงสว่างให้กับห้องแห่งนี้ และวางหนังสือพร้อมอุปกรณ์เครื่องเขียน ส่วนพื้นที่เหลืออยู่ของเตียงไม้ มีพื้นที่เพียงพอที่จะให้เด็กน้อยได้ใช้เป็นที่นอน และสามารถนั่งอ่านหนังสือได้บ้าง เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนเตียงไม้ มองหมั่นโถวที่เขาน
![ผัวของผมมันคลั่งรักเกินไปแล้วนะ [YAOI] + [BDSM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


