บทที่13 ไปทะเลกัน

♡♡♡

เกาะนมสาวประจวบคีรีขันธ์

ทำไมต้องที่นี่ด้วยเหรอครับพี่สมชาย

เราสี่คนนักท่องเที่ยวหัวฟูจากกรุงเทพฯยืนอยู่หน้าหาดอากาศดีท้องฟ้าแจ่มใสเมฆสวยลมแรง พัดผมเราสามคนกระจุยกระจายยกเว้นพี่สมชายที่รู้งานโบกเจลปาดไปด้านหลังแข็งโป๊กไม่กระดิกยืนสวมแว่นกันแดดสีชาสวมเสื้อฮาวายลายมินิมอลกางเกงขายาวผ้าพลิ้วเนื้อปลิวไสวคุมโทนขาวเทาสวมรองเท้าแตะมียี่ห้อเอามือล้วงกระเป๋าหน้าเชิดประหนึ่งนายแบบมาถ่ายรูปที่มีทีมงานท่าทางเด๋อด๋าสามคนเป็นพื้นหลังเราก็สวมเสื้อฮาวายตัวหลวมมาเหมือนกันสวมแว่นกันแดดมาคล้ายๆ กันกางเกงขาสามส่วนพร้อมเดินเล่นริมหาดทรายคล้ายๆ กันรองเท้าก็แตะช้างดาวแสนจะฮ็อตฮิตมันดูต่างกันคนละชั้นได้ขนาดนี้เลยเหรอวะผมคิดในใจ

"พี่สมชายเช่าเต๊นมาทำไมเหรอครับในเมื่อเราก็จองห้องพักไว้"

"เผื่ออยากนอนหาดน่ะ"

"เต๊นเดียวเนี่ยนะ?"

"ครับ"

ผมได้ยินครีมกับพี่สมชายพูดกันถึงเรื่องเต๊นไม่ใช่แค่ครีมสงสัยผมกับโช๊คก็สงสัยบ้านพักหลังบะเร่อจะกางเต๊นนอนทำไม?

เราเอาเป้มาไว้ที่บ้านพักแล้วสั่งอาหารมาสวาปามอย่างไววัตถุดิบส่วนใหญ่เป็นของทะเลสดไม่ว่าจะต้มยำทำแกงทุกอย่างก็จะใช้กุ้งหอยปูปลาที่คนในชุมชนทำประมงมาทำทั้งหมด

การมาทะเลทำให้เรารู้รสนิยมการกินของกันและกันอีกเรื่องด้วย

อย่างครีมชอบกินกุ้งและก็จะแกะให้ผมกินด้วยซึ่งผมต้องบอกว่าไม่เป็นไรเพราะผมทานได้หมดแต่ให้กินเป็นกิโลอย่างเขาก็ทำไม่ได้

อีโจรโช๊คชอบกินหมึกชอบหมึกสดย่างกับน้ำจิ้มซีฟู้ดมากชอบเหมือนนิสัยมันนั่นแหละมือไม้เป็นปลาหมึก

พี่สมชายชอบทานหอยชอบทุกชนิดชอบทุกเมนูอย่างหอยเชลอบชีส แกงหอย หอยลวกจิ้ม น้ำจิ้มซีฟู้ด หรือแม้แต่หอยนางรมสดๆ แกก็สามารถกินได้เยอะมาก

ด้วยความที่เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งหมดการกินมื้อหลักเยอะเป็นมื้อใหญ่จึงเป็นเรื่องปกติของเราและการมาเที่ยวก็อยากให้ทุกคนได้พักจึงเลือกสั่งอาหารมากินกันสั่งหมูกระทะชุดใหญ่ไว้ตอนช่วงค่ำด้วย

ตอนที่เรากินอิ่มนั่งย่อยกันอยู่ก็มีพี่เจ้าหน้าที่มาบอกว่าน้ำทะเลที่หาดลดลงจนสามารถเดินข้ามไปขอพรเรื่องความรักเรื่องโชคลาภได้ที่เกาะเจ้าแม่ตรงหน้าที่พัก

ก็นะรออะไรละครับ

มันจะมีไอ้บ้าสองคนที่หูตั้งตาตื่นกับคำว่าโชคลาภในบรรดาครอบครัวเรานั่นก็คือ คนที่คุณก็รู้ว่าใคร?

ผมกับอีโจรโช๊คไงคนอื่นเขาเตรียมดอกไม้ธูปเทียนกูสองคนเตรียมเเป้งฝุ่นและกระดาษดินสอไปจดหวย...

"เมียมึงรู้ไหมว่าไอ้พี่สมชายพาเรามาที่เกาะนมสาวทำไม"

"ทำไมอ้ะ?"

"มันชอบนมสาวไงแต่เมียมันไม่มีนมมันเลยมาขอให้มึงมีนม~"

"ได้ดิ่~ถ้างั้นกูจะขอพรให้ทุกคนมีนมเป็นพื่อนกูให้หมดเลยเอาไหม?"

"โนนนนน!"

เราเดินข้ามทะเลแหวกที่เวลาน้ำลดแล้วเดินข้ามมาไหว้ศาลเจ้าแม่บนเกาะนี้ได้พอไหว้เสร็จก็เดินเล่นแถวๆ นั้นกันอย่างผ่อนคลาย พูดคุยหัวเราะ หายใจลึกๆ เข้าเต็มปอด บางครั้งการอยู่ในเมืองมาตลอดแล้วได้ออกมาข้างนอกบ้างคงเป็นอะไรที่คนเราควรจะทำ

เหมือนสถาณการณ์ต่างๆ มันส่งผลต่อจิตใจโดยไม่รู้ตัวทั้งข้อมูลข่าวสารที่ต้องรับรู้ในแต่ละวันเพื่อปรับตัวให้ทันสถาณการณ์ในแต่ละวันความเอาตัวรอดตามสัญชาตญาณในการทำมาหากิน การจัดการสภาพคล่องทางการเงินการจัดการกับสภาพจิตใจที่ถาโถมเราทุกนาทีผู้คนที่ผ่านเข้ามาทำให้ได้เรียนรู้ว่าเรากำลังป่วยทางจิตกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จนต้องหาทางผ่อนคลายไม่แบบใดก็แบบหนึ่ง

อย่างโซนของร้านเค้กก็มักจะมีผู้คนมาเที่ยวกลางคืนหนาตาตลอดนั่นก็เป็นสัญญาณอย่างหนึ่งว่าคนเรากำลังหาทางปลดปล่อยระบายออกจากความกดดันตัวเองให้ต้องเร่งรีบและรอบรู้อยู่ตลอดเวลา

"เค้กเป็นอะไร?"

"เปล่าครับแค่คิดว่าเราควรจะมาเที่ยวกันอย่างน้อยเดือนละครั้ง"

"ทำไมติดใจเหรอ?"

"เราคงจะใช้ชีวิตกันตึงเกินไปใช้ชีวิตด้านเดียวจนลืมว่ามีอีกมิติหนึ่งที่ต้องให้กับชีวิตตัวเองด้วย"

"เค้กโตขึ้นมากเลยนะ "

พี่สมชายหันหน้ามามองคนรักที่เล่นก่อกองทรายไปด้วยคุยเรื่องชีวิตด้วยมุมมองของผู้ใหญ่ไปด้วยได้อย่างน่าชื่นชม

"การได้โตไปพร้อมกับคนรักของผมก็เป็นอีกมิติหนึ่งที่ผมชอบที่จะเรียนรู้มันนะครับ ตอนนี้มันดีมากเลยที่พวกเราอยู่ด้วยกัน ด้วยความเข้าใจ ผมก็ไม่รู้ว่าวันข้างหน้ามันจะเปลี่ยนไปในทางไหนแต่ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ได้มาเป็นครอบครัวเดียวกันมันจะเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตของผมตลอดไป"

ทั้งๆ ที่ดูเด๋อด๋าไม่คิดอะไรมากไม่ติดลุคลูกคนมีเงินเป็นเด็กลูกครึ่งที่ดูฟรีสไตล์ปรับตัวกับสถานการณ์ได้ดีตามแบบฉบับคำสอนของพ่อที่มีมุมมองแตกต่างจากคนไทยทั่วไป

"เค้กเป็นคนรักของพวกพี่ที่ดีมากแล้วเราเลือกที่จะมีครอบครัวแบบนี้ จากรสนิยมจากความชอบ จากการสื่อสารกันอย่างตรงไปตรงมาตั้งแต่แรก ดีนะที่เราเลือกพูดกันมากกว่าจะเก็บอะไรไว้คนเดียว ครีมกับโช๊คเป็นเด็กที่โตมาอย่างมีคุณภาพเขาทำให้เค้กมีความสุขในส่วนที่พี่ทำไม่ได้ พี่เห็นพวกเราแล้วไม่เคยรู้สึกว่ามันมากเกินไปเลยสักครั้ง.. โลกเรามันหมุนไหวเนอะถ้ายอมให้ตัวเองมีความสุขเราน่าจะเป็นคนเต็มคน เป็นคนที่ไม่มีอะไรติดค้างบนโลกนี้แล้วถ้าวันหนึ่งต้องสลายหายไปตามกาลเวลา"

พี่สมชายพูดตามมุมมองคนที่ได้ไปสัมผัสโลกภายนอกนอกต่างสถานที่ต่างประเทศต่างวัฒนธรรมมากมายจนตกผลึกในตัวเองและอยากสื่อให้คนรักฟัง

"มึงกำลังชวนเมียกูออกธุดงค์เหรอคุณสมชาย?"

โช๊คกับครีมพากันพายเรือใบ เล่นน้ำทะเลกันนานพักใหญ่ตามนิสัยเด็กวัยรุ่นชอบกิจกรรมที่ใช้เเรงเยอะ เมื่อขึ้นมาจากน้ำก็เดินตรงดิ่งมาหาคนรักที่ดื่มน้ำมะพร้าวอยู่ก้มลงจูบริมฝีปากคนรักแล้วแย่งลูกมะพร้าวจากมือคนรักมาดื่มจนหมด

"หิวแล้วว่ะเล่นน้ำทะเลคือเปลืองพลังงานชะมัดไปอาบน้ำแดกหมูกระทะกันเถอะ"

โช๊คยื่นลูกมะพร้าวที่มีแต่เนื้อไม่มีน้ำเหลือคืนให้เค้กทำให้คนตัวเล็กสุดรับมาก้มลงมองที่ของโปรดของตนตาละห้อยแหงนหน้าชูนิ้วกลางให้สามีคนที่สองอย่างรักใคร่~

///