ログイン共有
บทที่ 1
最新チャプター
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 714
เขากั้นขวางไว้ด้วยประตูรถเพียงบานเดียวอากาศย่างเข้าสู่เดือนกันยายนแล้ว แต่ความร้อนระอุยังคงแผดเผาจนชวนให้รู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านสวี่เพียวเพียวสวมรองเท้าส้นสูงที่พื้นค่อนข้างบาง ความร้อนระอุของพื้นถนนยางมะตอยแผ่ซ่านผ่านหนังรองเท้าเข้ามาแผดเผาผิวเนื้อของเธอสวี่เพียวเพียวนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งนั้นเธอไม่อยากคิดเลยว่าฮั่วจี้รุ่ยใช้แรงจูงใจใดถึงได้บุกฝ่ากองเพลิงเข้าไปข้างในและเธอก็ไม่ต้องการใช้ความคิดในแง่ร้ายไปคาดเดาพฤติกรรมของใครทั้งสิ้นเพียงแต่เธอรู้ดีว่า เธอจำเป็นต้องรักษาระยะห่างจากฮั่วจี้รุ่ยเอาไว้ไม่ว่าจะเพื่อใครก็ตาม ล้วนเป็นผลดีทั้งนั้นสวี่เพียวเพียวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่ต้องการมันหรอก การที่แบรนด์ของเราเข้าร่วมการประมูลแข่งขันทูตในครั้งนี้ ก็เป็นการแข่งขันอย่างยุติธรรมอยู่แล้ว ฉันไม่ต้องการช่องทางลัดหรือเส้นสายอภิสิทธิ์ใด ๆ ทั้งสิ้นค่ะ”ฮั่วจี้รุ่ยชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะดึงแฟ้มเอกสารกลับมาพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ผมหวังดีแท้ ๆ พี่สะใภ้นี่ไร้น้ำใจจริง ๆ เลยนะครับ”“ขอบคุณนะคะ”สวี่เพียวเพียวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มั่นค
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 713
สวี่เพียวเพียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“นิสัยใจคอก็ใช้ได้ ส่วนเรื่องบุคลิก เอาเป็นว่าเธอชอบก็พอแล้วล่ะ”ฮั่วสวินเจินรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน“ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าฉันชอบ!”เหลียงเจียเหยียนอาจจะมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอบ้าง แต่ฮั่วสวินเจินไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองว่านั่นคือความรู้สึกพิเศษอะไรก็คงแค่อยากทำตามความต้องการของผู้ใหญ่ในบ้านเท่านั้นพูดตามตรงแล้ว หากวันหนึ่งต้องแยกย้ายกันไป เหลียงเจียเหยียนก็อาจจะไม่ติดต่อมาหาเธออีกเลยด้วยซ้ำพอคิดมาถึงตรงนี้ ฮั่วสวินเจินก็รู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับมีอะไรบางอย่างติดอยู่กลางลำคอ จะกลืนก็ไม่เข้าจะคายก็ไม่ออก จนทำให้ลมหายใจของเธอติดขัดไปชั่วขณะสวี่เพียวเพียวเห็นท่าทางของเธอเป็นแบบนั้น จึงเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าเธอรู้สึกว่าเขาโอเค ก็ลองคบเป็นเพื่อนดูก่อนสิ บางคนอาจจะไม่เหมาะจะเอามาเป็นแฟนหรอก”“แต่อย่างน้อยในสถานะเพื่อน ตอนนี้เธอก็ขาดอยู่พอดีไม่ใช่เหรอ”ฮั่วสวินเจินมีเพื่อนสนิทอยู่ไม่กี่คนเท่านั้นนอกจากเวลาทำงานแล้ว เวลาส่วนใหญ่ของเธอมักจะหมดไปกับการเดินชมนิทรรศการและแสวงหาแรงบันดาลใจในการออกแบบชิ้นงานใหม่ ๆ ไม่เช่นนั้นก็คือนั
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 712
น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำ ยามที่เขาเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงกดต่ำนั้นยังเจือความแหบพร่าเล็กน้อยขณะที่เอ่ยถาม มือของเขาก็แตะลงบนหลังมือของเธอแม้จะเป็นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีแล้วผละออกแต่หัวใจของฮั่วสวินเจินก็พลันเต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างกะทันหันเธอรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยจากนั้นเงยหน้าขึ้นมาก็สบเข้ากับดวงตาของเขาที่กำลังก้มมองเธออยู่พอดีคงเป็นเพราะเมื่อวานเธอหัวเราะเสื้อผ้าของเขา วันนี้เขาจึงเปลี่ยนชุดใหม่ ทว่าบนเสื้อยืดแขนสั้นสีดำกลับสกรีนลายสไปเดอร์แมนเอาไว้ เพิ่มความรู้สึกตลกขบขันขึ้นมาดื้อ ๆ “เปล่าสักหน่อย ใครเขากลัวคุณกันล่ะ?”“งั้นทำไมคุณถึงคอยหลบหน้าผม?”ฮั่วสวินเจินกลอกตาไปมาเล็กน้อย“เปล่าสักหน่อย”ลมหายใจของชายหนุ่มรดอยู่ตรงหน้าเธอ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าจนทำอะไรไม่ถูกเขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ “กลับขึ้นไปข้างบนเถอะ ข้างนอกอากาศร้อน เดี๋ยวจะไม่ดีต่อแผลเอา”เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ฮั่วสวินเจินก็หันหลังแล้ววิ่งหนีไปทันที ราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ร้ายที่เมื่อน้ำท่วมป่าแล้วต้องวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงเอาชีวิตรอดเหลียงเจียเหยียนมองตามแผ่นหลังที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนของเธอผ่านไป
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 711
ทว่าพอถึงตอนสั่งอาหาร เธอก็เพิ่งค้นพบว่าผู้ชายอย่างเหลียงเจียเหยียนนี่ช่างคุยไม่รู้เรื่องเอาเสียเลยอ้างว่าแผลของเธอยังไม่หาย ห้ามกินอาหารที่มีผลกระทบต่อบาดแผลโดยเด็ดขาด สุดท้ายเลยสั่งได้แค่โจ๊กเปล่า ๆ มาให้เธอกินชามหนึ่งคนเจ็บที่ไหนเขากินอะไรแบบนี้กันเล่าโชคดีที่ภายหลังมีการสั่งอาหารจานอื่นเพิ่มมาอีกสองสามอย่าง ฮั่วสวินเจินเลยหยิบจับกินไปนิดหน่อย รสชาติก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียวเมื่อเห็นเธอกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลียงเจียเหยียนก็ลุกขึ้นไปจ่ายเงินก่อนจะขับรถไปส่งเธอกลับบ้านพอมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน ภาพที่เห็นคือโสงเจี๋ยกำลังจูงมือเหลียนฮว่า เดินเล่นกันอยู่บริเวณสนามเด็กเล่นภายในหมู่บ้านเหลียนฮว่าเหลือบมาเห็นฮั่วสวินเจินลงจากรถพอดี จึงวิ่งปรี่เข้าไปกอดขาเธอไว้แน่น “คุณอาเล็ก กลับมาแล้วเหรอคะ!”เหลียนฮว่าโตขึ้นและสูงขึ้นกว่าเดิมมากเธอหันขวับไปก็มองเห็นเหลียงเจียเหยียนที่นั่งอยู่ภายในรถเข้าพอดี“นี่คือคุณอาเขยเล็กเหรอคะ?”ฮั่วสวินเจิน “...ไม่ใช่จ่ะ”“แต่คุณพ่อบอกว่ามีแค่คุณแม่เท่านั้นที่นั่งเบาะข้างคนขับของพ่อได้นี่นา คุณอาเล็กนั่งอยู่เบาะข้างคนขับของลุงคนนี้ ทำไมถึงไม่ใช่คุณ
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 710
ฮั่วสวินเจินกำลังยุ่งอยู่กับการทำงานบาดแผลบนลำคอของเธอกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งบริษัทไปเสียแล้วเดินไปทางไหนก็มีแต่คนเอ่ยปากถามไถ่ว่าเป็นอะไรจนชั่วขณะหนึ่งเธอแทบจะกลายเป็นเป้าหมายในการปกป้องเป็นพิเศษของบริษัทไปโดยปริยายฮั่วสวินเจินจึงตัดสินใจหยิบผ้าพันคอจากสวี่เพียวเพียวมาพันรอบคอไว้เพื่ออำพรางสวี่เพียวเพียวมองดูแล้วเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “ผู้อำนวยการฮั่ว วันนี้ข้างนอกสามสิบแปดองศานะ จะเอาผ้าพันคอมาพันคอไว้แบบนี้มันจะเหมาะเหรอ?”“นี่เขาเรียกว่าแฟชั่นต่างหากล่ะ”เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ คนในตระกูลฮั่วรู้กันหมดทั้งบ้านแล้วสวี่เพียวเพียวถูกปลุกให้ตื่นขึ้นกลางดึกเพราะการขยับตัวลุกขึ้นของฮั่วจี้เซิน และหลังจากรู้ว่าฮั่วสวินเจินไม่ได้เป็นอะไรมาก เธอถึงได้นอนหลับต่อได้อย่างสนิทใจตลอดช่วงครึ่งหลังของคืนเธอมองรอยคล้ำใต้ดวงตาของฮั่วสวินเจินที่เห็นเด่นชัด“จะลาหยุด แล้วกลับไปพักผ่อนสักหน่อยไหม?”“ไม่ต้องหรอกค่ะ งานกองเป็นภูเขาคอยฉันอยู่ แค่แผลถลอกปอกเปิกนิดหน่อยเอง”แม้ว่านิสัยส่วนตัวของฮั่วสวินเจินจะเอาแต่ใจและดื้อรั้นไปบ้าง แต่เธอกลับไม่ใช่คนสำออย ไม่ใช่พวกโรคเจ้าหญิงที่ร้
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 709
“การพาคุณมาโรงพยาบาลเนี่ย ไม่ใช่”“ฉันไม่ได้เรียกร้องให้คุณพามาสักหน่อย”เหลียงเจียเหยียนถึงกับหลุดขำออกมานั่นสิ เธอไม่ได้เรียกร้อง เป็นเขาเองต่างหากที่ปล่อยวางไม่ได้ เป็นห่วงกลัวว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บแล้วตัวเองจะดูแลไม่ทั่วถึง จนทิ้งร่องรอยความเจ็บป่วยอะไรเอาไว้เขาเห็นว่ายาขี้ผึ้งบนลำคอของฮั่วสวินเจินเริ่มแห้งพอดีแล้ว จึงปล่อยเส้นผมของเธอลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นตามเนื้อตัวเบา ๆ “ถือซะว่าผมคิดไปเองก็แล้วกัน ไปกันเถอะ น้องภรรยา”น้ำเสียงนั้นเจือความเอ็นดูอยู่หลายส่วน ซึ่งแม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำขากลับยังคงเป็นเหลียงเจียเหยียนที่รับหน้าที่ขับรถภายในรถ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นเมื่อกดรับสาย เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังลอดออกมาจากปลายสาย “เจียเหยียนเหรอ? ได้ข่าวว่ากำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้วนี่? ยินดีด้วยนะคะ ไปสังกัดหน่วยงานไหนเหรอคะ?”“ในเขตครับ”“เขตของเมืองไหนเหรอคะ? ถ้าคุณกลับมาเมืองเอแล้ว มากินข้าวด้วยกันสักมื้อได้ไหมคะ?”ฮั่วสวินเจินเหลือบมองเวลาบนหน้าจอตีหนึ่งพอดีโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาในเวลานี้ แถมยังเป็นเพศตรงข้าม และน้ำเสียงที่พูดจามีคว
あなたも気に入るかもしれません
