แชร์

บทที่ 261

ผู้เขียน: เจ้าเหมียวแวววาว
ความกังวลฉายชัดออกมาทางสีหน้าของเหลียนฮว่า

“หนูอยากไปโรงพยาบาล ไปหาคุณย่าไบรเออร์”

ความเป็นห่วงของ
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 470

    ภายในห้องทำงานของฮั่วจี้เซินแสงไฟยังคงสว่างไสวบนโต๊ะทำงานมีหน้าจอโทรศัพท์เปิดค้างไว้ แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดภายในห้องนอนของสวี่เพียวเพียว หากเธอตื่นขึ้นมา เขาจะสามารถรับรู้และลงไปอยู่เคียงข้างเธอได้ทันทีนับเป็นโชคดีที่หลังจากตรากตรำจากงานนิทรรศการ สวี่เพียวเพียวเหนื่อยล้าจนเมื่อศีรษะถึงหมอนเธอก็หลับไปในทันทีฮั่วจี้เซินถอดแว่นสายตาไร้กรอบบนสันจมูกออกแล้ววางมันทิ้งไว้ข้างตัว แรงกระแทกเบา ๆ กับพื้นโต๊ะทำให้เกิดเสียงดังทึบหนักในห้องเขาหลับตาลงพร้อมกับยกมือขึ้นบีบนวดขมับด้วยความเหนื่อยอ่อนนิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอเคาะไปได้เพียงไม่กี่ครั้ง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยของฮั่วจี้รุ่ยที่เอ่ยผ่านเข้ามา“พี่ใหญ่”“เข้ามา”เมื่อก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา สิ่งแรกที่ฮั่วจี้รุ่ยสะดุดตาคือหน้าจอโทรศัพท์ของฮั่วจี้เซิน ซึ่งภาพบนจอนั้นปรากฏร่างของสวี่เพียวเพียวกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงแม้กระทั่งในเวลาเช่นนี้ ทั้งที่ตัวเขาอยู่ห่างจากห้องนอนไปเพียงไม่กี่ก้าว พี่ใหญ่ยังไม่วางใจ ถึงขั้นต้องเปิดกล้องวงจรปิดคอยเฝ้าดูด้วยตัวเองงั้นหรือ?ความคิดนี้ว

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 469

    อันเหวินโม่กำโทรศัพท์ในมือแน่น ก่อนจะรีบร้อนวิ่งหน้าตั้งออกจากบริษัทฮั่วซื่อแต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นตัวตึก ร่างของเธอก็ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยกลุ่มใหญ่สกัดกั้นไว้เสียก่อนทันใดนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมชูบัตรประจำตัวแสดงตนอย่างชัดเจน “เราได้รับแจ้งความว่าคุณมีส่วนพัวพันกับคดีทำร้ายร่างกายโดยเจตนา ขอเชิญคุณไปที่สถานีตำรวจเพื่อสอบสวนเพิ่มเติมด้วยครับ!”อันเหวินโม่เสียขวัญจนสิ้นฤทธิ์ เข่าทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงนั่งกองกับพื้นภายในโทรศัพท์ บัญชีโซเชียลมีเดียที่เธอเคยใช้ส่งข้อความข่มขู่ถูกลบทำลายไปนานแล้วยิ่งไปกว่านั้น บอสของเธอก็ใช้บัญชีจากต่างประเทศที่ไม่เปิดเผยตัวตนในการติดต่อสั่งการมาโดยตลอดเมื่อทุกอย่างถูกลบหายไปเช่นนี้ เธอจึงไร้ซึ่งหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะยืนยันได้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการกระทำทั้งหมดนี้ร่างของอันเหวินโม่สั่นสะท้านอย่างรุนแรงบอสคงไม่ทอดทิ้งเธอไปดื้อ ๆ แน่ ๆ ไม่มีทางเด็ดขาดหลังจากอันเหวินโม่ถูกควบคุมตัวไป พนักงานในฮั่วซื่อที่ได้เห็นเหตุการณ์ต่างพากันหนาว ๆ ร้อน ๆ ไปตาม ๆ กันภายในแผนกการตลาด เสียงอุทานจากพ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 468

    ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวในอดีตอย่างเจียงซ่ง หรือใครต่อใครก็ตามแม้กระทั่งฮั่วจี้รุ่ยในเวลานี้ก็เหมือนกันหัวใจของสวี่เพียวเพียวไม่เคยจดจ่ออยู่กับคนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อยต่อให้สวี่เพียวเพียวจะไม่ใช่พวกบ้าเรียน แต่การใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยเอมันหนักหนาสาหัสไม่เบา การเรียนการสอนส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษ ไหนจะงานวิจัยที่ถมทับลงมาดั่งภูเขา รวมถึงการแข่งขันสารพัดรายการพลังงานทั้งหมดของเธอจึงถูกทุ่มเทให้กับการดูแลฮั่วจี้เซิน การดูแลภาพลักษณ์ของตัวเอง และการประคับประคองชีวิตการเรียนให้รอดพ้นไปได้ในแต่ละวันสวี่เพียวเพียวในตอนนั้นเรียกได้ว่าเย่อหยิ่งทระนงตนไม่น้อย ความกังวลเพียงเรื่องเดียวในหัวของเธอคือการสอบผ่านพาร์ตการฟังของภาษาอังกฤษระดับ 4 ให้ได้เท่านั้นในเมื่อคนอย่างฮั่วจี้เซินยังสามารถหวั่นไหวไปกับเธอได้ แล้วคนที่หลงรักสวี่เพียวเพียวจะมีเพียงแค่เจียงซ่งคนเดียวได้อย่างไรทว่านับเป็นโชคดีของเธอเหลือเกิน ที่ไม่เคยรับรู้เรื่องราวเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อยฮั่วจี้เซินลอบสังเกตอาการด้วยความเป็นห่วง เกรงว่าร่างกายของสวี่เพียวเพียวจะแบกรับความเหนื่อยล้าไม่ไหวแต่ท่าทางของเธอกลับกระปรี้กระเปร่

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 467

    แค่ไม่กี่คำถามเขาก็แสดงท่าทีหวงแหนเธออย่างออกนอกหน้าสวี่เพียวเพียวจึงหลุดขำออกมาเบา ๆ “ฉันเพิ่งผ่านอุบัติเหตุทางรถยนต์มา เขาก็เลยยังค่อนข้างหวาดระแวงอยู่ ทุกคนช่วยเห็นใจและเมตตาเราหน่อยนะคะ ถ้าหลังจากนี้พวกคุณต้องการจะสัมภาษณ์ฉัน ฉันอยากให้ใช้ชื่อสวี่เพียวเพียวมากกว่าค่ะ ส่วนคำว่าคุณนายฮั่ว ตอนนี้เอาไว้เรียกคุณแม่สามีของฉันจะเหมาะสมกว่าค่ะ”นักข่าวหญิงผู้เฉียบแหลมคนหนึ่งไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสถามต่อทันที “แล้วคุณฮั่วจะถือสาไหมหากพวกเราจะเปลี่ยนไปเรียกคุณว่า สามีของคุณสวี่เพียวเพียวแทน?”สวี่เพียวเพียวเงยหน้าขึ้นสบตาฮั่วจี้เซินที่ยืนอยู่ข้างกายในยามที่สายตาประสานกัน ฮั่วจี้เซินก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก แววตาของเขาฉายความภูมิใจราวกับเพิ่งได้รับเกียรติอันสูงสุดในชีวิต“แน่นอนครับ ผมไม่มีอะไรต้องถือสาเลยสักนิด”บรรดาสื่อมวลชนในงานต่างพากันทำหน้าเหมือนถูกยัดเยียดอาหารหมาจนอิ่มแปล้ไปตาม ๆ กันฮั่วจี้เซินส่งไมโครโฟนคืนให้ทีมงานก่อนจะส่งสัญญาณมือยุติการสัมภาษณ์ต่อหน้าสื่อทันทีแม้เหล่าสื่อจะยังรู้สึกไม่จุใจเท่าไหร่นัก แต่พวกเขาก็เข้าใจสถานการณ์เมื่อเห็นสีหน้าของสวี่เพียวเพียวที่เริ่มดูไม่สู

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 466

    ฮั่วสวินเจินปาดน้ำตาที่รินไหลออกมาเบา ๆ “เมื่อวานในช่วงบ่ายมีผู้ไม่หวังดีส่งข้อความมาข่มขู่พี่สะใภ้ของฉันค่ะ เขาขู่ว่าหากเธอไม่ยอมไปพบตามสถานที่ที่เขากำหนด เราจะไม่มีวันได้เข้าร่วมนิทรรศการอัญมณีในวันนี้”“และก็เป็นเมื่อวานในช่วงบ่ายนั่นเอง ที่พี่สะใภ้ของฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างรุนแรง แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่อยากจะเข้าร่วมนิทรรศการอัญมณีในครั้งนี้ เธอจึงฝืนร่างกายมา!”สายตาของฮั่วสวินเจินเปี่ยมไปด้วยพลัง เธอหันกลับไปมองชุดเครื่องประดับนฤมิตปีกที่อยู่ด้านหลัง“เครื่องประดับชุดนี้ ฉันขอมอบให้แก่สุภาพสตรีทุกท่านที่กำลังเผชิญกับพันธนาการในใจ และผู้ที่มีเส้นทางชีวิตที่ไม่ง่ายดาย ขอให้ทุกคนกล้าที่จะทำลายดักแด้ของตัวเอง และกางปีกออกเป็นผีเสื้อที่งดงาม”คำพูดที่กลั่นออกมาจากใจของฮั่วสวินเจินเปี่ยมไปด้วยความจริงใจจนขอบตาของเธอเอ่อคลออยู่หลายครั้งขณะที่อัญมณีแต่ละเม็ดในชุดนฤมิตปีกส่องประกายระยิบระยับล้อกับแสงไฟอย่างงดงามไร้ที่ติความงดงามของมันไม่ได้อยู่เพียงแค่มูลค่า แต่คือจิตวิญญาณที่ฮั่วสวินเจินถ่ายทอดออกมาจนคนในงานต่างรู้สึกซาบซึ้ง!บรรดาแขกเหรื่อที่เคยรู้จักฮั่วสวินเจิน ต่าง

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 465

    ฮั่วจี้รุ่ยหลับตาลงช้า ๆ ความรู้สึกสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง-ทุกอย่างที่ฮั่วจี้เซินทำนั้นช่างดูเอิกเกริกประกาศให้คนทั้งตระกูลฮั่วล่วงรู้ไปทั่วว่าสวี่เพียวเพียวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านโสงหย่งและสวี่เจินหลี่รีบรุดมายังตึกเล็กด้วยความร้อนใจ ทันทีที่เห็นร่างของสวี่เพียวเพียวนอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด มือไม้ของทั้งสองคนก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทาสวี่เจินหลี่ถลาเข้าไปหาสวี่เพียวเพียว ในความโกลาหลนั้น เธอเผลอเรียกชื่อเล่นที่เปี่ยมไปด้วยความรักของลูกสาวออกมา “ลูกรัก! เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงกัน?”“เป็นอุบัติเหตุค่ะ ตอนที่ออกจากโรงงานมาถูกรถคันหลังพุ่งชนท้ายเข้า”“อุบัติเหตุอะไรจะชนหนักขนาดนี้! ดูแขน ดูหัวเข่านั่นสิมีแต่แผลเต็มไปหมดเลย!”ขอบตาของสวี่เจินหลี่แดงก่ำยิ่งอายุมากขึ้นก็ยิ่งขี้แย และเมื่อคนที่บาดเจ็บคือแก้วตาดวงใจอย่างสวี่เพียวเพียว น้ำตาก็ไหลพรากออกมาจากดวงตาที่ฝ้าฟางในทันทีใบหน้าไร้สีเลือดของสวี่เพียวเพียวฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง“ไม่เป็นไรค่ะ อารุ่ยช่วยหนูไว้ เขาพาไปส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลาพอดี เลยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วค่ะ”แ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status