Se connecterPartager
บทที่ 90
Dernier chapitre
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 390
“พี่ใหญ่ โปรเจกต์นั้นที่ต้องพับเก็บไปตอนแรก เพราะมันติดปัญหาเรื่องสายป่านทางการเงินที่ไม่ยาวพอ แถมเทคโนโลยีในตอนนั้นก็ยังไม่นิ่งพอที่จะรองรับความเสี่ยงได้”“แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมครับ ผมมั่นใจว่ารอบนี้ผมจะสามารถดึงเม็ดเงินลงทุนก้อนใหญ่จากกลุ่มทุนฝั่งฝรั่งเศสมาลงในโปรเจกต์นี้ได้สำเร็จ แถมทางนั้นเขายังยินดีจะส่งวิศวกรระดับหัวกะทิมาช่วยดูแลให้เราโดยเฉพาะด้วย”แววตาของฮั่วจี้เซินยังคงราบเรียบและเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ “แล้วนายจะเอาอะไรไปเป็นเหยื่อล่อล่ะ?”ฮั่วจี้รุ่ยกระแอมไอออกมาเล็กน้อยเพื่อลดความประหม่า“คุณพ่อกำลังจะเดินทางไปถ่ายหนังที่ฝรั่งเศส ผมเลยอยากจะถือโอกาสนี้ขอลาหยุดสักอาทิตย์หนึ่งเพื่อตามไปด้วย สถานที่ถ่ายทำหลักของหนังเรื่องนี้ดันบังเอิญตั้งอยู่ในเมืองเดียวกับสำนักงานใหญ่ของกลุ่มนักลงทุนที่ผมเล็งไว้พอดีครับ”เมื่อพูดถึงฮั่วหมิ่น เขาคือผู้กำกับสายอาร์ตตัวพ่อเขามักจะบินไปละเลงความคิดสร้างสรรค์ผ่านฟิล์มภาพยนตร์ตามประเทศต่าง ๆ อยู่เสมอแม้ฝีมือของเขาจะการันตีด้วยรางวัลมาไม่น้อย แต่เม็ดเงินมหาศาลที่หามาได้กลับมักจะถูกเผาทิ้งไปกับงานศิลปะเหล่านั้นจนเกือบเกลี้ยง อย่าว
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 389
สวี่เพียวเพียวส่ายหน้าเบา ๆ “ความจริงตอนนั้นฉันไม่ได้รู้สึกว่ามันลำบากขนาดนั้นหรอก อาจจะเพราะไม่มีเวลาหยุดคิดเรื่องตัวเองเลย หรือบางทีมันอาจจะเป็นกลไกการป้องกันตัวเองตามธรรมชาติของมนุษย์ยามที่ต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตหนัก ๆ มั้ง ตอนนั้นในหัวของฉันมีแต่เรื่องอาการป่วยของคุณพ่อ จนบางครั้งเผลอละเลยฮว่าฮว่าไปบ้างเหมือนกัน”เพราะเหลียนฮว่าลืมตาดูโลกพร้อมกับร่างกายที่ไม่สู้จะแข็งแรงนัก เด็กน้อยจึงมีอาการเจ็บป่วยออด ๆ แอด ๆ ติดตัวมาตั้งแต่เกิดและทุกครั้งที่ฤดูกาลผันเปลี่ยน ลูกน้อยต้องล้มป่วยลงเสมอเพียงแค่หนูน้อยร้องไห้หนักเกินไป หรือมีรอยขีดข่วนเล็กน้อยบนร่างกาย ก็สามารถเป็นชนวนเหตุให้พิษไข้พุ่งสูงขึ้นได้ทันควันนอกจากร่างกายที่แสนเปราะบางแล้ว เรื่องอาหารการกินก็เป็นปัญหาใหญ่ เพราะเหลียนฮว่ามีสิ่งที่ทานไม่ได้เยอะจนน่าตกใจ หากรายการสารก่อภูมิแพ้ที่ตรวจเจอสามารถนำมาต่อกันจนยาวลากพื้นได้ มันก็คงจะยาวสุดลูกหูลูกตาและตัวสวี่เพียวเพียวเอง ในตอนนั้นเธอก็เป็นเพียงหญิงสาวที่เพิ่งจะได้เรียนรู้การเป็นแม่เป็นครั้งแรกในชีวิตตอนที่เหลียนฮว่าไข้ขึ้นสูงเป็นครั้งแรก คุณหมอไม่แนะนำให้ใช้ยาเคมีกับเด็กท
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 388
น้ำเสียงของเธอนั้นเปี่ยมไปด้วยความหยอกเย้ากล้ามเนื้อบริเวณแผ่นหลังอันกำยำของชายหนุ่มแข็งเกร็งขึ้นมาทันควันทันทีที่เขาหมุนตัวหันกลับมา ก็พบกับสวี่เพียวเพียวที่กำลังยืนพิงขอบประตู ในอ้อมแขนของเธอยังคงโอบกอดกล่องอาหารเอาไว้แน่นวันนี้เธอสวมเสื้อคลุมโทนสีเหลืองนวลดูละมุนตา ตัดกับกระโปรงสั้นสีขาวสะอาดและรองเท้าบูทสั้นส้นสูงที่ขับเน้นเรียวขาให้ดูเพรียวยาวภาพตรงหน้าซ้อนทับกับภาพของเด็กสาวจอมแสบในวันวานที่ชอบสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งคู่กับกระโปรงเทนนิสและรองเท้าด็อกเตอร์มาร์ตินส์ ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกที่ต่างกันออกไปสิ่งที่เปลี่ยนไปอาจเป็นเพียงเครื่องแต่งกายตามกาลเวลาทว่าสิ่งที่ยังคงหนักแน่นและไม่เคยเปลี่ยนแปรเลย คือรอยยิ้มสดใสที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของเธอเสมอฮั่วจี้เซินหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับหยดน้ำที่เกาะพราวบนใบหน้า ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเธอ“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”“ก็มีคนแถวนี้ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องทั้งคืน ฉันก็เลยต้องมาเดินตรวจเวรดูหน่อย อยากรู้เหมือนกันว่าแอบแวะไปแซ่บที่ไหนหรือเปล่า”ฮั่วจี้เซินหลุบสายตาลงจ้องมองคนตรงหน้าในระยะประชิดเขาเพิ่งจะล้างหน้ามาหมาด ๆ ห
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 387
เหลียนฮว่าเงยหน้าขึ้นสบตากับสวี่เพียวเพียว“เหมือนตอนที่เราเคยอยู่กันแค่สองคนก่อนหน้านี้ไงคะ มันก็มีความสุขดีอยู่หรอกค่ะ แต่มันก็แอบเหงาไปหน่อยจริง ๆ นะคะ”ถ้อยคำที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายกลับทำให้หัวใจของสวี่เพียวเพียวสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเธอมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ไร้เดียงสาของลูกสาว แววตาคู่นั้นบรรจุไปด้วยความปรารถนาดีและความกังวลที่มีต่ออวี๋ฮุ่ยและฉินอวี่โยวอย่างจริงใจที่สุดก่อนหน้านี้ภาพของครอบครัวที่มีกันเพียงไม่กี่คนของพวกเธอก็เคยอยู่ในสภาพที่โดดเดี่ยว ไม่ต่างจากครอบครัวของอวี๋ฮุ่ยในยามนี้เลยไม่มีผิดเพี้ยนเด็กตัวน้อย แม้จะยังเยาว์วัยนักทว่าในบางแง่มุมของชีวิต พวกเขากลับสามารถเข้าใจทุกอย่างได้อย่างลึกซึ้งเกินกว่าที่ผู้ใหญ่จะคาดคิดสวี่เพียวเพียวใช้ปลายนิ้วลูบไล้แก้มใสที่นุ่มนิ่มของเหลียนฮว่า พร้อมกับคลี่ยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยนราวกับกระแสสายน้ำที่ช่วยชโลมหัวใจ“ได้สิจ๊ะ แต่หนูต้องรอให้คุณพ่อกลับมาก่อน แล้วลองถามความเห็นเขา โอเคไหมจ๊ะ?”“ตกลงค่ะ”ฮั่วจี้รุ่ยยังคงนั่งนิ่งพลางลอบมองเหลียนฮว่าวันนี้เด็กน้อยสวมชุดคลุมสีแดงสดขลิบด้วยผ้าลายสก๊อต มองเผิน ๆ ราวกับหลุดออกมาจาก
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 386
คำถามที่หลุดออกมานั้นไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยเพราะการที่ฮั่วจี้เซินอยู่ที่ตึกหลักนั้น ถือเป็นเรื่องที่มีความชอบธรรมและมั่นคงเสียยิ่งกว่าตัวฮั่วหงผู้เป็นบิดาเสียอีก เขาจึงไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องย้ายออกไปเลยเปลือกตาของโสงเจี๋ยกระตุกวูบไปชั่วขณะหนึ่ง ทว่าเธอก็ยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทและแผ่รัศมีผู้สูงศักดิ์ออกมาอย่างแนบเนียน“อาเซินกับเพียวเพียวเขาเพิ่งจะแต่งงานกันได้ไม่นาน จะให้หนุ่มสาวมาอุดอู้อยู่กับคนแก่อย่างเราสองคนไปตลอดมันก็น่าเบื่อแย่ อีกอย่าง แม่กับคุณลุงใหญ่ของพวกเธอก็เริ่มอยากจะมีพื้นที่ส่วนตัวเพื่อพักผ่อนบ้างเหมือนกัน”“เดิมที ตึกเหล่านั้นก็ถือเป็นกรรมสิทธิ์ในส่วนที่พวกเธอควรจะได้รับอยู่แล้ว เรื่องราวความขัดแย้งที่เคยเกิดขึ้นกับพ่อแม่ของพวกเธอมันคือความผิดพลาดของคนรุ่นเรา มาถึงตอนนี้ ฉันจึงขอยกบ้านคืนให้พวกเธอไปจัดการแบ่งสรรและดูแลกันเอาเอง ต่อจากนี้จะใช้ชีวิตกันอย่างไรก็ให้เป็นเรื่องภายในของพวกเธอ ฉันจะไม่เข้าไปก้าวก่าย”โสงเจี๋ยครองตำแหน่งคุณนายใหญ่แห่งตระกูลฮั่วมานานนับปีท่วงท่าและท่วงทำนองที่เธอแสดงออกมาในยามนี
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 385
ตึกหลักหลังนี้ถูกกำหนดไว้เป็นที่อยู่ของผู้ที่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลฮั่วคนต่อไปเท่านั้นนี่คือธรรมเนียมปฏิบัติที่ยึดถือกันมาอย่างเคร่งครัดและยาวนานในเมื่อฮั่วหงคือบุตรชายคนโต และฮั่วจี้เซินคือหลานชายคนโต ทั้งยังเป็นผู้กุมบังเหียนบริหารเครือบริษัทอย่างเต็มตัวในปัจจุบัน การที่ครอบครัวของพวกเขาครอบครองตึกหลักจึงเป็นสิทธิที่สมเหตุสมผลทว่าโสงเจี๋ยกลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“ตึกหลักของเรามีห้องตั้งมากมาย ต่อให้พักอาศัยอยู่ด้วยกันทั้งหมดก็ไม่ได้ลำบากลำบนอะไรหรอก เพียงแต่แม่เห็นว่าพวกเด็ก ๆ ก็เริ่มเติบโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว การแยกสัดส่วนที่พักให้เป็นส่วนตัวย่อมเป็นเรื่องที่ดีกว่า แต่ที่แม่หนักใจ ก็คือเรื่องของอารุ่ยนั่นแหละ แม่กลัวว่าเด็กคนนั้นจะเก็บเอาไปคิดมากน่ะสิ”สิ่งที่โสงเจี๋ยเป็นกังวลที่สุด คือนิสัยส่วนตัวของฮั่วจี้รุ่ยที่มักจะอ่อนไหวและคิดเยอะเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเธอเกรงว่าเขาจะเกิดคำถามขึ้นในใจว่า เหตุใดในช่วงเวลาที่ผ่านมาทุกคนถึงยังสามารถพำนักรวมกันอยู่ที่ตึกหลักได้อย่างสงบสุขแต่พอเขาก้าวเท้ากลับมาบ้านปุ๊บ กลับกลายเป็นว่าทุกคนต้องมาแยกย้ายบ้านกันอยู่ทันทีแม้ระยะห่างระหว
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 113
"แม่ครับ เรื่องตอนสองขวบนี่ เอามาเป็นจริงเป็นจังได้ด้วยเหรอ?""ทำไมจะไม่ได้?"ฮั่วจี้เซินอัดควันบุหรี่ในมือเข้าปอดลึก ๆ พลางหลุบตามองโถงบันไดอันสลัวราง"ผมไม่คิดจับปลาสองมือหรอกครับ"คุณนายฮั่วเริ่มร้อนใจ "จับปลาสองมืออะไรกัน? แกยังไม่ได้เจอใครสักคน! ยังไม่ได้จับปลาสักตัวเลยด้วยซ้ำ!"เจ้าลูกชาย
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 116
ความจริงการผ่าตัดบายพาสหัวใจ ค่าใช้จ่ายไม่ได้สูงมากนักแต่ฮั่วจี้เซินกลับเชิญแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของประเทศมาผ่าตัด และเครื่องไม้เครื่องมือที่เลือกใช้ก็ยังเป็นระดับมาตรฐานสูงสุดอีกด้วยค่าใช้จ่ายในส่วนนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฮั่วจี้เซินเป็นคนออกให้เงินแค่นั้น สำหรับเขาแล้ว ขนหน้าแข้งไม่มี
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 112
การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี น้ำเสียงของศาสตราจารย์ผู้อาวุโสฟังดูผ่อนคลายตอนที่ได้รับโทรศัพท์กลางดึกเมื่อคืนนี้ฮั่วจี้เซินบอกแค่ว่าทางนี้มีคนป่วย จากนั้นก็จัดการจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุดให้ท่านเสร็จสรรพศาสตราจารย์อาวุโสก็นึกว่าเป็นการผ่าตัดที่ยุ่งยากอะไรคิดไม่ถึงว่า จะเป็นแค่การทำบายพ
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 23
“อืม เอาตามนั้น”เซ่ามู่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะได้ยินเสียงฮั่วจี้เซินที่กำลังจะเดินจากไปพูดขึ้นว่า “ค่าผ้าเช็ดหน้า ให้ไปเบิกกับบริษัท”ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เป็นของแถมจากการซื้อสินค้าแบรนด์เนมแบรนด์หนึ่ง แต่ถ้าจะซื้อแยกราคาก็หลายพันบาท ฮั่วจี้เซินตาถึงและเขาไม่ต้องการเอาเปรียบใครเซ่ามู่ที่ยืน
Vous vous intéresseriez aussi à
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน95.1K Vuesรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา56.1K Vuesเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน79.2K Vuesเล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์78.8K Vuesเตียงอุ่น รอคุณอยู่นะ
เย้ายวน14 Vuesก็แค่ผมตกหลุมรักคุณ (I'm in love with you)
NaBee-KP65 Vuesเด็กดื้อของกัปตันภีม
InTheStars50 Vuesบรรณาการเมียแต่ง
มาดามเฟอร์ / กษิรา / เหว่ยเล่อซาน45 Vues
