ตอนที่ 4.

ตอนที่ 4.

“มีนคงไร้ค่ามากใช่ไหมคะในสายตาของคุณนนท์...”

น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตา พยายามอย่างที่สุดเพื่อจะก้มหน้ารับสภาพที่น่าสังเวชจากน้ำมือของผู้ชายที่ตัวเองหลงรักหมดใจให้ได้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะยากเย็นเหลือเกินเพราะยิ่งหล่อนอ่อนแอ ยอมเขามากเท่าไหร่ รัชชานนท์ก็ยิ่งตอกย้ำความไร้ค่าของหล่อนด้วยวาจาเราะร้าย

“ม่าย... อย่าคิดว่าเธอไร้ค่านักสิ อย่างน้อยก็ควรจะดีใจที่เนื้อตัวของเธอยังขายทอดตลาดได้ตั้งสามแสนบาท...”

น้ำตาร่วงลงมาอาบแก้มนวล สาวน้อยกลั้นสะอื้นไว้สุดกำลังแต่ก็ไม่อาจจะเก็บมันเอาไว้ได้ ความเจ็บปวดที่รัชชานนท์สาดซัดเข้าใส่ทำให้หัวใจของหล่อนเลือดโซก ร่างบางที่ยืนนิ่งให้ชายหนุ่มที่มีร่างกายเป็นเทพบุตรแต่จิตใจเป็นอสูรกอดรัดอยู่เมื่อครู่นี้เริ่มดิ้นรน

“ปล่อยนะ... ปล่อยมีนเดี๋ยวนี้ ถ้าเกลียดกันนักจะมากอดกันทำไม...”

“ก็เพราะเกลียดยังไงล่ะ ถึงได้ทำอย่างนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกนะที่คิดจะจริงจังกับผู้หญิงน่ารังเกียจแบบเธอได้ นทิชา... เธอมันน่ารังเกียจ” ทุกคำพูดถูกบีบเค้นออกมาจากจิตวิญญาณ

“แต่ฉันก็ยังต้องการเนื้อตัวของเธอ ยังต้องการจะเข้าไปอยู่ในตัวเธอ อยากจะรู้นักว่าไอ้อดิเทพหน้าจืดมันยังจะต้องการเธออีกไหม หลังจากที่ฉันใช้งานร่างกายของเธอจนค่าเสื่อมติดลบ...”

ไอเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศชั้นดีไม่ได้ดับความร้อนรุ่มด้วยเพลิงแค้นในใจของรัชชานนท์ลงได้เลย เขาจ้องมองสตรีในอ้อมแขนผ่านเลนส์ดำของแว่นด้วยความรังเกียจ

แม้จะปฏิเสธไม่ออกก็ตามว่าเจ้าหล่อนงดงามอย่างน่าทึ่งแม้จะอยู่ในสภาพเสื้อตัวโคร่งกับกางเกงขายาวรุ่มร่าม แถมผมสีดำหยักศกที่ยาวถึงกลางหลังยังยุ่งเหยิงอย่างไม่น่าให้อภัยนั่นอีก

แต่เขาก็ต้องการหล่อน...

โอ้ให้ตายสิ หล่อนกำลังจะทำให้เขาคลั่ง แม้จะคิดว่าหล่อนคือสาเหตุที่ทำให้น้องสาวต้องจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุในวันนั้น แต่นทิชาก็งดงามจนเขาไม่อาจจะต้านทานเสน่หาความเป็นหญิงที่พริ้มเพราได้อีกต่อไป

คืนนี้เขาจะจัดการให้หล่อนเป็นของเขาอย่างไม่มีข้อแม้... และจากนั้นก็จะทรมานหล่อนด้วยวิธีที่เขาเฝ้าคิดมาตลอดเวลาหลังจากที่เห็นหน้าหล่อนที่มหาวิทยาลัย

“คุณนนท์หยาบคาย...”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างกับคำพูดที่ไม่มีมูลความจริงของเขา กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ก็ต้องตกใจมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม เพราะใบหน้าหล่อกระชากลมหายใจของผู้ชายที่บอกเสมอว่ายังมองไม่เห็นก้มต่ำลงมาจนปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาชนเข้ากับแก้มนวลเข้าอย่างจัง

และประจุไฟฟ้ามากมายก็ลุกลามไปทั่วทั้งร่างกายจนสั่นสะท้าน เมื่อเขาประกบปากลงมาบดขยี้กลีบปากที่เผยอค้างของหล่อนด้วยความรุนแรง ปลายประสาทแข็งขึงจนแทบจะขาดผึงออกจากกัน

รสสัมผัสของรัชชานนท์นั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหายที่ซ่อนเร้นและโทสะแรงกล้า ร่างบางถูกกอดรัดแนบแน่นจนอากาศก็ยากจะผ่านเข้าไปได้

หญิงสาวรู้สึกคล้ายกับตนเองลอยเคว้งอยู่นอกโลกกับความเร่าร้อนแผดเผาที่เขาเป็นคนก่อขึ้น และไม่ช้าร่างกายที่อ่อนด้อยประสบการณ์ก็ตอบสนองสัมผัสเจนจัดของคนตัวโตที่กำลังรุกรานทั้งปากและร่างกายของหล่อนอยู่ด้วยความเต็มอกเต็มใจ

“เธอหวานอย่างนี้นี่เอง... ไอ้อดิเทพมันถึงเลือกเธอ...”

ชายหนุ่มคำรามแทรกจุมพิต ใบหน้าดุดันน่าหวาดกลัว ขณะตะโบมจูบปากอิ่มที่เริ่มช้ำแล้วจากการบุกรุกที่ยาวนานของตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า ความร้อนผ่าวจากริมฝีปากหยักของเขาทำให้เลือดในกายสาวเดือดพล่าน ถาโถมทะลักเข้าใส่ราวกับคลื่นทะเลคลั่ง

“คุณนนท์...อย่า...”

ร่างกายสะดุ้งจนตัวกระตุกเมื่อปลายลิ้นร้อนจัดบุกทะลวงเข้าไปในอุ้งปากหวานฉ่ำ ความพยายามที่จะต่อต้านให้หยุดสุดท้ายถูกรัชชานนท์เตะโด่งมันออกนอกกรอบความคิดไปจนหมดสิ้น ร่างอรชรเริ่มตอบสนองความจัดเจนของชายหนุ่มด้วยความไร้ประสบการณ์

“อย่าทำเหมือนกับว่ามันคือจูบแรกสิสาวน้อย...”

ชายหนุ่มพูดเสียงพร่า เมื่อถอนปากออกจากกลีบปากของผู้หญิงที่หวานที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมาตลอดชีวิตสามสิบห้าปีเลยทีเดียว

รัชชานนท์สูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ คล้ายกำลังจะรวบรวมสติที่มันเตลิดเปิดเปิงไปตั้งแต่ปลายลิ้นได้สัมผัสกับความหอมหวานน่าคลั่งไคล้ของสาวน้อยในอ้อมแขน

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า... ศัตรูตัวจ้อยที่คล้ายกับไม่มีทางต่อสู้อย่างนทิชา จะซ่อนพิษสงมากมายไว้ในเรือนร่างอรชรน่ากินของเจ้าหล่อนเอง

แววตายิ้มเยาะในสายตาคมกล้าสีนิลระยับทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองช่างไม่ต่างอะไรไปจากเศษดินที่ปลิวมาติดปลายเท้าของเขาเท่านั้น แค่สลัดเท้าแรงๆ หล่อนก็จะหลุดออกจากวงโคจรของเขาไปอย่างง่ายดาย

“คุณนนท์ใจร้ายที่สุด... มีนไปทำอะไรให้คุณคะ ถึงได้ทำกันแบบนี้...”

น้ำตาไหลพรากอย่างน่าสงสาร แต่คำว่าสงสารไม่เคยมีอยู่ในหัวใจของรัชชานนท์แม้แต่น้อย หากมันเกี่ยวข้องกับนทิชา ชายหนุ่มแสยะยิ้มเย็นชา

“อย่าร้องไห้สิคนสวย... ผมยังไม่ได้เริ่มต้นเลย...”

นิ้วแกร่งที่แข็งราวกับคีมเหล็กตรึงปลายคางมนเอาไว้แน่น บังคับให้แหงนเงยขึ้นมองใบหน้าของเขา สาวน้อยพยายามสะบัดหน้าหนี แต่ทุกครั้งที่พยายามต่อต้าน แรงบีบที่ปลายคางก็เพิ่มขึ้นทุกขณะจนหล่อนเจ็บร้าวไปทั้งใบหน้า

“มีนเกลียดคุณนนท์...”

รัชชานนท์ระบายยิ้มเหี้ยมออกมา “งั้นก็เสมอกัน เพราะฉันก็เกลียดเธอไม่น้อยไปกว่านี้หรอก หรือบางทีอาจจะมากกว่าที่เธอรู้สึกก็ได้นะ คนสวย... เลิกคิดต่อต้านฉันได้แล้ว เพราะคืนนี้เธอจะต้องรองรับความดิบเถื่อนของฉันทั้งคืนอย่างแน่นอน...”

“แต่มีนไม่ใช่ทาสของคุณนนท์นะคะ คุณนนท์จะทำอย่างนี้กับมีนไม่ได้ มีนไม่ยอม..”

พูดได้แค่นั้น หญิงสาวก็ต้องอ่อนระทวย เมื่อจูบของเขาประทับลงที่ซอกคอ ดูดเม้ม ซอนไซร้อย่างรุนแรงราวกับต้องการให้เนื้อนวลเจ็บแสบกับการรุกรานที่หักหาญน้ำใจนั้น

รัชชานนท์ตัวเครียดเขม็ง เมื่อร่างกายกำยำของเขาคล้ายถูกตรึงด้วยความปรารถนาแรงกล้า ความหิวกระหายสั่งให้เขาทำมากกว่าการลูบไล้และจุมพิต

แต่ไม่หรอก เขาจะไม่ทำอะไรที่จะทำให้แม่ผู้หญิงใจร้ายคนนี้ล่วงรู้เด็ดขาด ว่าตัวหล่อนมีอิทธิพลกับเขามากแค่ไหน เขาจะไม่มีวันยอมให้หล่อนมีความสุขเพราะความคิดที่ว่าเขาต้องการหล่อนอย่างเด็ดขาด

“แต่เธอเป็นยิ่งกว่าทาสเสียอีก... นทิชา และต้องให้ฉันบอกไหมว่าเธอเป็นอะไร...”