ตอนที่14: อุ่นกาย อุ่นใจ

 “ถึงเวลาที่คุณควรกลับบ้านได้แล้วล่ะ”ท่านชายเจสโต้ยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ

“โอ้... ค่ะ ใช่ค่ะ”

พรีตีทตอบรับเสียงแผ่วพยายามจัดหมวกคลุมศีรษะให้เข้าที่ด้วยมือที่ยังสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่

“มีใครรู้บ้างไหมว่าคุณมาที่นี่...”

หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆพลางย้ำเตือนตัวเองว่าต้องเยือกเย็นให้ได้เหมือนชายตรงหน้า เธออายุยี่สิบห้าแล้วนะ ไม่ใช่เด็กสาววัยรุ่นที่อ่อนต่อโลกจนจะมาเสียอาการกับจุมพิตเพียงครั้งเดียว

“ไม่มีใครรู้หรอกค่ะว่าฉันลอบออกมา... ฉันสั่งคนรับใช้ของเลดี้เพ็มโบรคไว้ชัดเจนแล้วว่าเมื่อฉันเข้าห้องนอน ห้ามใครรบกวนเด็ดขาด”

“แล้วคุณออกจากบ้านมาได้ยังไง?” เขาถามพลางจ้องมองเธออย่างพิจารณา

“ออกทางประตูครัวค่ะ ฉันหารถเช่ายากมากแต่ก็ยังโชคดีที่หามาได้คนหนึ่ง คนขับบอกว่าจะรอรับกลับ ป่านนี้เขาคงจะหลับคาที่นั่งไปแล้วล่ะค่ะ”

“รถเช่าคันนั้นถูกส่งกลับไปเรียบร้อยแล้ว”พรีตีทเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจทันที

“ตายจริง! คุณว่าอะไรนะ?”

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ ผมจะไปส่งคุณให้ถึงที่หมายด้วยตัวเอง ”

“ไม่จำเป็นเลยค่ะ!” เธอยืนกรานค้านเสียงแข็งพยายามรักษามาดนิ่ง

“ผมสั่งให้คนเตรียมรถมารอที่หน้ามุขแล้ว” เขาเอ่ยตัดบทอย่างทรงอำนาจ

“...อย่างนั้นหรือคะ?” พรีตีทอึ้งไปครู่หนึ่ง นึกหาคำโต้แย้งไม่ออก

“ไปกันเถอะ..”

ชายหนุ่มเดินนำเธอออกจากห้องสมุดมุ่งตรงไปยังห้องโถงกว้าง ที่นั่นมีชายศีรษะล้านใบหน้าดุดันยืนคอยอยู่อย่างสงบนิ่ง เจสโต้จุดยิ้มจางที่ดูไม่เหมือนการยิ้มเยาะเย้ยเช่นเคย

“ฟลาวเวอร์ส... คืนนี้ข้ามไมนัดหมายตอนรุ่งอรุณแล้วนะ”

 เขาเอ่ยกับพ่อบ้านคนสนิทพลางรับเสื้อโค้ทมาถือไว้

“ช่วยสั่งให้คนจัดเตรียมอาหารเช้าตามปกติด้วย”

“รับทราบครับ ท่านชาย”

ฟลาวเวอร์สตอบรับพลางลอบมองหญิงสาวแปลกหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก

ทำให้พรีตีทสะดุ้งในใจด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเขา ขณะที่เขาช่วยสวมโค้ทหนาสีดำให้เจ้านาย แต่ก็เหมือนคนรับใช้ที่ได้รับการฝึกฝนอย่างดี เขานิ่ง เขาเปิดประดูหน้าบ้านโดยไม่เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว

รถม้าสีดำเทียมด้วยม้าหนุ่มสีดำ 2 ตัวคอยอยู่ในหมอกท่านชายเจสโส่งเธอขึ้นรถก่อนจะก้าวตามขึ้นไปนั่งตรงข้ามกับเธอ ตะเกียงในรถ ตะเกียงในรถส่องให้เห็นใบหน้าแกร่งกร้าวไม่บอกความไม่ยากที่จะเข้าใจเหตุผลที่สังคมไซโซชอบซุบซิบใสมญาเขาว่า เทวดาตกสวรรค์

“ฉันขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะที่ออกมาส่ง ที่จริงท่านชายไม่น่าลำบากเลยค่ะ”

“ก็ไม่ได้ลำบากตรงไหน แล้วก็อย่าลืมคุณกับผมทำสัญญากันแล้ว...”เขาพูดเสียงเนิบ ๆ

“มันเป็นผลประโยชน์ของผมที่จะดูแลให้คุณปลอดภัยภัยจนกว่าผมจะเรียกร้องให้คุณใช้หนี้ผม" เขายิ้มอีก "คุณไม่เคยได้ยินรึ ที่เขาว่าผีร้ายดูแลพวกพ้องของมันอย่างดีเสมอ"

ท่านชายเจสโคอยอยู่เงียบๆ ในเงามืดขณะที่พรูพรีตีทเปิดประตูหลังบ้านที่หรูหรา ของเลดี้เพ็มโบรค เขายิ้มกับตัวเองเมื่อเธอชะงักและโบกมือลาให้เขา ผู้หญิงคนนี้อาจไม่ชาบซึ้งกับฉายา "ดิ ออริจินัล" ที่ผู้คนพากันตั้งให้ แต่เธอก็มีคุณสมบัติเหมาะสมกับฉายานั้น

เขาไม่เคยพบใครเหมือนพรีตีท เวทเธอร์ เธอเป็นบุคคลเดียวที่เขาเคยพบ ที่ใช้สติปัญญาและความอยากรู้อยากเห็นให้เป็นประโยชน์ นั่นคือนำเธอไปสู่งานอดิเรกที่แปลกพอ ๆ กับงานอดิเรกของเขา

เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจที่สุด และขณะนี้เธอเป็นหนี้นบุญคุณเขา เจสโต้ชอบเป็นเจ้าหนี้ มันทำให้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ได้เปรียบ

เขาหันกลับ และเดินทอดน้องไปที่รถซึ่งจอดคอยู่ เมื่อมองในระยะห่าง ตะเกียงรถมองดูริบหรี่จนไม่น่าจะส่องแสงฝ่ากลุ่มหมอกหนาไปได้ เขาไม่ชอบหมอก แต่ก็รู้ว่ามันอาจเป็นส่วนที่จำเป็นตามธรรมชาติหรือเป็นชะตากรรมรุนแรงที่สุดสำหรับเขาก็ได้

เสียงส้นรองเท้าบูทกระทบพื้นดังสะท้อนก้องท่ามกลางสายหมอกเยือกเย็นที่โรยตัวต่ำลงมาอย่างคุกคาม คล้ายจะกักขังเขาไว้ในความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์ เขารู้ดีว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือความอ้างว้างอันมหาศาล ดินแดนที่ไร้ซึ่งความรู้สึก แม้แต่ความเย็นชาก็ยังคงที่และไม่มีวันจืดจางพักหลังมานี้ เขาเริ่มรู้สึกว่าตนเองได้เผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวที่ซุ่มซ่อนอยู่หลังกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง ภาพความอ้างว้างสีเทาโพลนยามรุ่งอรุณเมื่อสี่ปีก่อนบนเทือกเขาแห่งชารัดสทานยังคงสลักลึกในใจไม่ลืมเลือน

เสียงแกรกกรากแผ่วเบาจากตรอกข้างทางดึงสมาธิเขากลับมาทันที เขาหยุดกึกและเงี่ยหูฟัง นิ้วมือกำกระชับรอบปืนในกระเป๋าเสื้อ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดยังคงตื่นตัวเสมอ แม้ว่าระยะหลังอารมณ์แปลกประหลาดจะเริ่มรบกวนจิตใจเขามากขึ้นก็ตามเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนจางหายไปอย่างรวดเร็ว คงจะเป็นแค่หนู หรือไม่ก็แมว   เขาคิดและก้าวตรงไปที่รถ

พรีตีท เวทเธอร์ ยอมฝ่าทั้งความมืดและอันตรายเพื่อมาพบเขา...

เมื่อคิดถึงตรงนี้เจสโต้ก็อดที่จะระบายยิ้มออกมาไม่ได้ เธอช่างเป็นหญิงสาวที่หลอมรวมขึ้นจากธาตุแท้อันแข็งแกร่งเหลือเกินจริงอยู่ที่คืนนี้ดูอันตรายเกินกว่าจะก้าวเท้าออกจากบ้าน แต่สำหรับเจสโต้แล้ว ยามราตรีกับภยันตรายมักเป็นสิ่งที่เลี่ยงกันไม่พ้นอยู่เสมอ

เขาเปิดประตูรถด้วยตัวเองพลางสั่งคนขับ

"ไปสโมสร"

"ครับ ท่านชาย"

เมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกไป ชายหนุ่มเอนหลังพิงหมอนพลางทอดสายตามองม่านหมอกนอกหน้าต่าง ในหัวยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องของพรีตีท เธอไม่เพียงแต่ดื้อรั้น แต่ยังหัวแข็งเกินกว่าจะควบคุมได้ตามวิสัยของผู้หญิงทั่วไป เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าจะมีบุรุษสักกี่คนที่กล้ารับมือกับเธอ เพราะเธอทั้งฉลาด กล้าหาญ และใฝ่รู้เกินกว่าที่ชายส่วนใหญ่จะคาดถึง

ทว่าในขณะเดียวกัน เธอกลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความเชื่อมั่นในความดีงามของเพื่อนมนุษย์อย่างใสซื่อตามประสาสาวน้อยผู้อ่อนต่อโลกการที่เธออายุยี่สิบห้าแล้วแต่ยังครองตัวเป็นโสด เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าผู้ชายที่เธอเคยพบมา ถ้าไม่เขลาเกินกว่าจะรับคำท้าทายอันซับซ้อนในตัวเธอ ก็คงจะตาบอดจนมองข้ามเธอไปหมดสิ้น หรือไม่พวกเขาก็อาจล่าถอยไปเองเพียงเพราะเห็นแว่นตาที่เธอสวมใส่เป็นเสมือนโล่กำบัง

เจสโต้เหม่อมองออกไปบนถนนที่มืดมิด ทว่าในห้วงคำนึงกลับปรากฏเพียงนัยน์ตาหลังกรอบแว่นคู่นั้น  ดวงตาที่งดงามแปลกตาและหยั่งลึกดั่งบ่อน้ำใส สะท้อนประกายแห่งสติปัญญาและความสัตย์ซื่อที่มั่นคงไม่คลอนแคลน ความจริงใจอันบริสุทธิ์ของ พรีตีท เวทเธอร์ เปรียบเสมือนอัญมณีล้ำค่าที่เขาไม่เคยพบพานมาก่อนในโลกอันเทาหม่นของตนเองเขาทบทวนภาพของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลางพึมพำกับตัวเองว่าเธอคือสตรีที่น่าหลงใหลอย่างประหลาด ลึกๆ ในใจเขารู้สึกกระหายที่จะสัมผัส "ความดี" อันเปี่ยมพลังและความแช่มชื่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ แม้ในยามที่เขาแสร้งเอ่ยคำล้อเลียนหรือกลั่นแกล้งเธอเพียงเพื่อปกปิดความหวั่นไหวของตัวเองก็ตาม

ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุด พรีตีท นั่งประจันหน้ากับเขา ถ้อยคำเรื่องความรับผิดชอบที่เธอกล่าวออกมานั้นไม่ต่างจากคำเทศนาที่สั่นคลอนมโนธรรม เธอทำให้เขารู้สึกถึงตะกอนแห่งความมืดมัวที่ทับถมอยู่เหนือวิญญาณมาเนิ่นนานในขณะที่เธอเปรียบเสมือนผู้นำแสงสว่างมาสู่ใจ สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือการที่เธอฉุดเขาให้ตระหนักถึงความจริงอันเจ็บปวดว่า... ตลอดมาเขาคือบุรุษผู้หลบเร้าและอาศัยอยู่ในเงาลึกของราตรีกาลเพียงลำพัง