ตอนที่ 8: เกียรติยศอันเหลือเชื่อ

“ฉันไม่ได้คิดแบบน้องชายนะคะ”

เธอเริ่มอธิบายเรื่องราวการเข้าใจผิดของน้องชายที่มองว่าพี่สาวถูกท่านชายเสเพลมาโลมไล้แบบไม่ให้เกียรติตอนขอเต้นรำทำให้ครอบครัวและตัวเขาอับอาย ต่อให้เขาเป็นใครใหญ่จากไหนคนตระกูลเวทเธอร์ก็ไม่ให้ใครหยามเกียรติได้

"ฉันคิดว่ามันไร้สาระไปกันใหญ่ แค่เพราะคุณเข้ามาคุยกับฉัน ขอฉันเต้นรำ...และเอ่อ..โอบกอดยามเต้นรำ เขากลับมองว่านั่นคือการดูหมิ่นอย่างแรง เขาไปเอาความคิดคร่ำครึแบบนี้มาจากไหนก็ไม่รู้ ในเมื่อตัวฉันเองไม่ได้รู้สึกว่าถูกดูหมิ่นเลยสักนิด ฉันก็บอกเทรเวอร์ไปแบบนี้แหละค่ะ"

"แล้วเขาว่าอย่างไรล่ะ?" เจสโต้ถามอย่างนึกสนุก

"เขายอมเชื่อพี่สาวผู้แสนปราดเปรื่องของเขาไหม?"

"เขาบอกว่าฉัน 'อ่อนต่อโลก' เกินกว่าจะเข้าใจความร้ายกาจของเทวดาตกสวรรค์อย่างคุณ"

พรีตีทถอนหายใจทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้

"เขาหาว่าฉันถูกเสน่ห์ของคุณลวงตาจนมองไม่เห็นความหยามเหยียดที่แฝงมากับการกระทำ... ซึ่งมันไร้สาระสิ้นดี"

เจสโต้วางแก้วลงแล้วโน้มตัวมาข้างหน้า แววตาขี้เล่นจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่ทำให้พรีตีทหายใจติดขัดอีกครั้ง

"แล้วถ้าผมจะบอกคุณว่า... น้องชายคุณอาจจะพูดถูกเพียงเรื่องเดียว"

เขาเว้นจังหวะ สายตาสีทองคู่นั้นดูหม่นลึกและคุกคามกว่าเดิม

"นั่นคือคุณน่ะ 'อ่อนต่อโลก' จริง ๆ พรีตีท..."

"ไม่ค่ะ! ฉันไม่ได้อ่อนต่อโลกอย่างที่คุณคิด"

หญิงสาวรีบแทรกอธิบายต่อทันควันโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดจบประโยค

"ฉันเข้าใจความรู้สึกน้องชายฉันดี ….”

แววตาของเธอกลับมาวาววับด้วยความมุ่งมั่น

เทรเวอร์รู้สึกว่าเขาต้องปกป้องฉันมาตลอดตั้งแต่พ่อแม่จากไป ในความคิดของเด็กหนุ่มที่อยากเติบโตเป็นผู้นำครอบครัว เขามองว่ามันคือหน้าที่... เขาถึงได้ลุกขึ้นท้าดวลกับคุณในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องแบบนี้!"

เจสโต้วางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างใหญ่โตของเขาทอดเงาลงมาบังแสงไฟจากเตาผิงจนพรีตีทรู้สึกวูบไหว

"คุณมองว่าการเต้นรำคือความรื่นเริงและเรื่องไม่เป็นเรื่อง"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางก้าวเข้ามาหาเธอช้า ๆ

"แต่ในสังคมชั้นสูงที่ผมอยู่...”เขาหยุดนิดหนึ่งพร้อมเสียงถอนหายใจหนัก ๆ

“... สังคมที่เต็มไปด้วยฝูงหมาป่าในชุดสูทหรูหรา การที่คนอย่างผมคว้ามือสุภาพสตรีที่ไม่มีใครรู้จักขึ้นมาเต้นรำท่ามกลางสายตานับร้อย มันไม่ใช่แค่เรื่องของจังหวะดนตรี แต่มันคือการประกาศอาณาเขต"

เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย

มือที่สวมแหวนทองข้างนั้นวางลงบนเท้าแขนของเก้าอี้ที่เธอนั่ง กักขังเธอไว้ในวงแขนกว้าง

"น้องชายคุณไม่ได้โง่หรอก พรีตีท... “เขาทอดเสียงเนิบลง “เขาเห็นสิ่งที่คนทั้งงานเห็น ว่าผมกำลังใช้ 'เสน่ห์' ที่คุณชื่นชอบนักหนาเป็นเครื่องมือเดียดฉันท์เกียรติยศของคุณ เพื่อแสดงให้คนพวกนั้นเห็นว่าผมจะทำอะไรกับใครก็ได้"เขากระตุกยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้ขนลุก

 "เขาท้าดวลกับผมเพราะเขาเห็น 'ทูตนรก' ที่ซ่อนอยู่ในคราบเทพบุตรชัดเจนกว่าที่คุณเห็นเสียอีก แล้วตอนนี้... พี่สาวผู้แสนดีอย่างคุณ จะยังยืนยันว่าการที่ผมยอมเสียเวลามาเต้นรำกับคุณ เป็นเพียงแค่ความรื่นเริงที่ใสซื่ออยู่อีกไหม?"

พรีตีทรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยความจริงที่เธอพยายามมองข้าม ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาที่ราดรดอยู่ใกล้ ๆ ทำให้เธอเริ่มไม่แน่ใจใน 'สามัญสำนึก' ของตัวเอง

"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง..." เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "คุณก็ยิ่งต้องหยุดเรื่องนี้ค่ะ เพราะถ้าคุณตั้งใจดูหมิ่นฉันจริง การฆ่าน้องชายฉันเพิ่มไปอีกคน ก็คงไม่ได้ทำให้คุณดูเป็น 'สุภาพบุรุษ' ขึ้นมาหรอก!"

เจสโต้หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แววตาสนุกสนานเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง

“เป็นตรรกะที่เผ็ดร้อนดีเหลือเกิน มิสเวทเธอร์”

เจสโต้หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แววตาสนุกสนานเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง พลางรวบเอาแมวตัวสวยขึ้นมาไว้บนตัก ท่าทางของเขาดูอ่อนโยนลงขณะใช้มือเรียวได้รูปนั้นลูบหลังมันเบา ๆ อย่างใช้ความคิด

“สรุปว่าปัญหาที่เกิดกับน้องชายคุณ เป็นเพราะผมขอคุณเต้นรำอย่างนั้นหรือ?”

“เริ่มจากตรงนั้นละค่ะ เพราะหลังจากนั้นเราก็ได้คุยกันเรื่องงานอดิเรกที่สนใจคล้ายกันและ...”

“และเรายังได้เต้นวอลซ์ด้วยกันด้วย” เขาต่อประโยคให้

“นั่นมันเหลวไหลสิ้นดี! ฟังฉันนะคะ... “เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน

“...ตอนนี้การเต้นวอลซ์กำลังเป็นที่นิยมมาก ใคร ๆ เขาก็เต้นกันทั้งนั้น เลดี้เพ็มโบรคยังบอกฉันเลยว่ามันเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่การที่คุณหยิบเอาความท้าทายของสุภาพสตรีมาเป็นข้ออ้างแบบนี้... เหลือเชื่อเลยค่ะ สามัญสำนึกของคุณคงไม่ได้มีมากไปกว่าเทรเวอร์สักเท่าไหร่หรอก”

“เป็นความคิดที่น่ากลัวจังนะครับ”