MasukShare
ความจริงที่ไม่ได้เสริม
Tanggal publikasi:
2026-07-08 08:27:01ความจริงที่ไม่ได้เสริม
หลายเดือนก่อน
ระหว่างที่ฐานทัพนั่งคุยธุระกิจอยู่กับเพื่อน แต่เสียงพูดของคนสองคนที่นั่งอยู่โต๊ะกันข้ามเรียกความสนใจจนต้องหันไปดู และได้ยินคำสนทนานั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“คุณป้าไม่น่าหลอกหนูมาแบบนี้อีกนะคะ”
เมื่อผู้ชายอายุเกือบรุ่นพ่อแต่งตัวภูมิฐาน เดินออกไปแล้วปรายฝนก็พูดใส่ป้าสุดาทันที
“ทำไม ฉันก็ทำเพื่ออนาคตของแกกับพ่อแกนะ”
“อนาคตหนู หนูเลือกเองได้ แต่ป้าอย่าไปจับหนูให้กับใครแบบนี้อีกนะคะ”
“แล้วเมื่อไหร่แกจะมีครอบครัว ตั้งแต่โตมาฉันไม่เคยเห็นแกพาผู้ชายมาแนะนำให้รู้จักสักคนแล้วเมื่อไหร่แกจะเจอผู้ชายดีๆ”
“แต่หนูก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนนี่คะ”
“แต่พ่อแกกำลังเดือดร้อน” ด้วยความโมโหไม่พอใจแม่เลี้ยงทำให้เธอลืมใส่ใจคำว่า ‘พ่อแกกำลังเดือดร้อน’
“แล้วพ่อมีลูกคนเดียวหรือไงคะ”
“แต่ปรายฟ้ายังเด็ก”
“เรียนจบแล้วไม่เด็กแล้วนะคะ”
“เอ๊ะ ฉันเรียกแกมาให้ผู้ชายดูตัว ไม่ใช่ให้แกมาตั้งหน้าเถียงฉันแบบนี้”
“หนูไม่เต็มใจ ถ้าอยากได้ลูกเขยคุณป้าก็ให้ปรายฟ้าแต่งไปก่อนเลยค่ะ หนูไม่รีบ!”
“เอ๊ะไอ้เด็กคนนี้ ฉันอุตส่าห์หาผู้ชายรวยๆ ดีๆ มาให้ยังไม่เห็นความดีอีกหรือไง” นางกล่าวสีหน้าฉุน
“ขอบคุณในความหวังดีของคุณป้านะคะ แต่หากหนูจะใช้ชีวิตกับใครสักคน หนูไม่สนว่าฐานะเขาร่ำรวยหรือไม่ เพราะของแบบนี้เราช่วยกันหาได้ แต่สิ่งที่หายากคือใจที่ซื่อสัตย์ของคนใกล้ตัว…”
คำพูดที่ไร้ความกริ่งเกรงทำเอาผู้หญิงสูงวัยหน้าถอดสี
ในขณะที่ฐานทัพสนใจผู้หญิงต่างวัยใส่โต้ตอบกันอยู่ จนลืมสนใจเพื่อนที่นั่งคุยจออยู่ข้างๆ “เฮ้ยนายไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยนี่หว่า แล้วนายดูใคร…” แล้วเพื่อนก็มองตามสายตา ก่อนจะหันมาถามฐานทัพอีกครั้ง “นายรู้จักหรือไง”
“เปล่า”
“เปล่าก็ดีแล้ว เห็นว่าป้าคนนี้กำลังอยากได้ลูกเขยรวยๆ เพื่อเอาเงินไปปลดหนี้ เห็นว่ากู้เงินนอกระบบมาหลายล้าน”
“นายรู้ได้ไง…”
“ก็ไอ้เสกเคยไปดูตัว มันก็กลับมาเล่าให้ฉันฟัง แต่มันบอกมันชอบคนน้อง ก่อนไปก็พูดตกลงกันไว้ว่าจะไปดูคนน้อง ชื่ออะไรนะ ปรายๆ ปรายฟ้าอะไรเนี่ย แต่ดูเหมือนคนแม่จะหวงเอามากๆ เพราะพอไปเจอจริงๆ กลายเป็นคนพี่ แต่คนละแม่ ไอ้เสกเลยปฏิเสธไป ที่สำคัญคนพี่ก็ปากแซ่บไม่ยอมเหมือนกัน”
ฐานทัพเชื่อในคำพูดของเพื่อน เพราะเขาเองก็ได้ยินเหมือนกัน ซึ่งความคิดความอ่านของหล่อนเป็นตัวของตัวเองดี …
แต่ความรักบางครั้ง ไม่ได้ทำให้ครอบครัวสงบสุขหรือไปถึงฝั่งได้ หากขาดเงินในมือ!
“ถึงจะไม่มีใครก็ใช่ว่าจะง่ายได้นะคะ” ปรายฝนยืนยัน ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง
ในสายตาของเธอ ฐานทัพยังเป็นผู้ชายอันตราย…
“ลองเปิดใจเปิดโอกาสให้ผมได้ไหม” คนที่ไม่เคยร้องขอต่อผู้หญิงคนไหน ยอมลดทิฐิตัวเอง
“อะไรของคุณ” ปรายฝนยังจับต้นชนปลายไม่ถูก
“ผมพูดจริงๆ นะ ว่าผมอยากสร้างครอบครัวกับคุณ” เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความหนักแน่น
ปรายฝนตาสว่าง หากแต่ลังเล คนเพียบพร้อมอย่างฐานทัพ จะเปิดใจง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ…
“คุณกำลังขอโอกาสจากผู้หญิงอย่างฝนงั้นเหรอคะ”
“ทำไม ผู้หญิงอย่างคุณมันยากเหรอที่ผมจะเขาไปอยู่ในใจ”
“ไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่…”
“คุณยังติดอยู่ตรงไหน”
“ผู้หญิงของคุณที่ผ่านมา ฝนเทียบไม่ติดเลยนะ อย่างเช่นคุณชมพู”
“ชมพูเขาเป็นลูกสาวเพื่อนร่วมธุรกิจ”
“แต่เขารักคุณ”
“เขาแค่อยากได้ผม”
“แต่ก็ได้แล้ว…”
“แค่ต่างคนต่างอยากได้ที่เหมือนกัน”
“แต่ตอนนี้เหมือนคุณชมพูจะไม่ยอมปล่อยคุณนะ”
“ผมรู้ แต่มันไม่ใช่แล้วไง…”
“ปัญหาจะมีตามมาแน่นอนค่ะ”
“มันเป็นเรื่องของคุณชมพู ซึ่งผมไม่จำเป็นต้องเอามาใส่ใจ ซึ่งสิ่งที่ผมต้องการ คือโอกาส โอกาสจากคุณ ให้เวลาผมสามเดือน ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณรับรักผมให้ได้”
“แต่หากไม่สำเร็จล่ะคะ”
“ผมยอมหย่าให้”
“คุณพูดแล้วนะคะ… แต่มีข้อแม้”
ปรายฝนถอนหายใจ เธออยากมีใครสักคนไว้ปรึกษาเรื่องแบบนี้ แต่เพราะไม่เคยมีเพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้สักคน หรือแม้แต่คนในครอบครัวเธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก
“ว่ามา…”
“คุณตกลงอะไรกับพ่อฝนไว้คะ”
“เรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ คุณต้องถามพ่อของคุณเอง ผมไม่มีสิทธิ์พูด”
“แต่ฝนติดต่อพ่อหรือใครไม่ได้เลย”
“งั้นปัญหาก็ไม่ได้เกิดจากผม”
Bab terbaru
เจ้าสาว ผลัดมือ ความโหยหาให้ครอบครอง
ความโหยหาให้ครอบครองการกระทำของปรายฟ้า สร้างความแปลกใหม่ให้สุดรักเป็นอย่างมาก เมื่อภรรยาเป็นฝ่ายรุก ก็เข้าทางที่เขาจะบรรเลงบทรักให้อย่างถึงใจ ก่อนจะจัดการปลดเสื้อสูท และกระดุมเสื้อเชิ้ตตนเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็จัดการเปลี่ยนมาถอดชุดเจ้าสาว ที่เจ้าตัวกำลังใช้ริมฝีปากโลมเลียไปทั่วริมฝีปากหนาของเขา ก่อนจะจับหมับที่เอวบางและพลิกให้เธอลงไปนอนราบบนเตียงแทน “อือ...” เธอส่งเสียงสีหน้าขัดใจเมื่อริมฝีปากถูกแยกออกจากกัน“ใจเย็นคราบบ ” เสียงทุ้มพร่าบอก ตาเป็นประกาย “ให้ไวสิคะ” เสียงหวานกระเส่า สายตาแพรวพราวไม่แพ้กัน ร่างเปล่าเปลือยที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ก้มทาบทับลงมา บรรจงจูบและซุกไซ้ไปทั่วเรือนร่างขาวนวลที่ชม้ายตามองมือเรียวหนาลูบไล้จากข้อเท้าไต่ขึ้นมาเรื่อย ๆ อย่างแผ่วเบา ก่อนจะวนกลับไปใหม่ และกลับขึ้นมาและไต่ขึ้นสูง“อืมส์...” เสียงหวานสั่นพร่าครางรับอย่างพอใจ เมื่อมือใหญ่ไม่ยอมอยู่นิ่ง ยังทำหน้าที่ต่อไป โดยซอกซอนไปทั่วกายงาม ก่อนจะหยุดอยู่ตรงเนินเนื้ออวบหยุ่นกระชับตึง ชูชันเหมือนกำลังท้าทายให้มือเรียวหนาเคล้นคลึง สายตาคมกล้าขยายกว้างอย่างหมั่นเขี้ยว พร้อม
เจ้าสาว ผลัดมือ ลงเอยด้วยรัก
ลงเอยด้วยรักหนึ่งเดือนต่อมา งานแต่งงานถูกจัดขึ้นที่บ้าน ‘ประชาพงศ์’ “เจ้าสวยมาก”สุดรักค้อนใส่เพื่อน เมื่อได้ยินคำชมจากปากฐานทัพ“นู้นไปชมคนของนายเลย” แล้วชี้ไปกับปาก ทางหญิงสาวที่กำลังยืนคุยอยู่กับเจ้าสาวของตนอย่างออกรส“คนของฉันที่หนึ่งอยู่แล้ว” คนหลงเมียเอ่ยอย่างมั่นใจ สุดรักเบะปากมองบน“ว่าแต่รอบนี้คุณปรายฝนดูเปล่งปลั่งขึ้นไหมหรือฉันตาฝาด”“แน่ล่ะ คนกำลังท้อง”“เฮ้ย จริงดิ”“จะพูดเล่นไปทำไม คนมีน้ำยา”“โอ้ยหมั่นไส้เว้ย!”“ไล่ให้ทันแล้วกัน” ฐานทัพท้า แน่นอนว่าสุดรักยืนไม่ติดเมื่อโดนท้าทายจากเพื่อน เขาหมายหมาดเอาไว้ว่าคืนนี้ ต้องกล่อมให้ปรายฟ้ายอมมีน้องปรายฟ้าน้องสุดรักน้อยให้ได้“เป็นไงบ้างลูก ไปนั่งพักก่อนไหม” พุฒเดินเข้ามาโอบไหล่ลูกสาวคนโต และลูกสาวคนเล็กที่ช่วยกันยืนต้อนรับแขกไม่มีทีท่าว่าเหนื่อยล้า สีหน้านั้นยิ้มแย้มตลอดเวลาสุดาที่ดูประหม่าทุกครั้งยามเจอหน้าปรายฝน ยืนมองอยู่ห่างๆ จนกระทั่งปรายฝนผันไปเห็น จึงเดินเข้าไปหา “ไปนั่งพักกับฝนก่อนไหมคะ” เธอเอ่ยชวน“ไปสิ…”แล้วทั้งหมดก็พากันไปนั่งพักที่โต๊ะ โดยที่เจ้าบ่าวและฐานทัพยังพูดคุยและยืนส่งแขกที่กำลังทยอยกันกลับ“ดูฝ
เจ้าสาว ผลัดมือ เรื่องของใจ อะไรก็รั้งไม่อยู่
เรื่องของใจ อะไรก็รั้งไม่อยู่ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูด้านนอก ทำให้ปรายฟ้าที่ซุกหน้าอยู่กับหมอน โดยผมเผ้ายุ่งเหยิงเงยหน้าขึ้นมาตะโกนบอก“เข้ามาเลยแม่”บอกเสร็จเธอก็ซุกหน้าไปกับหมอนต่อ โดยไม่สนใจหันไปดูคนที่เธอเข้าใจว่าเป็นแม่ ก่อนที่เตียงนุ่มด้านข้างจะยุบลงไป แต่แม่ก็ยังไม่ส่งเสียงพูดคุยเจื่อยแจ้วเหมือนอย่างเคยด้วยความสงสัยจึงเงยหน้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แล้วพบว่าคนที่เธอเข้าใจว่าเแม่ แต่มันไม่ใช่“คุณ…” เธอดีดตัวลุกขึ้นจนเกือบตกเตียง ดีที่สุดรักคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน“กลัวอะไรผมขนาดนั้น”“ปล่อย!” เธอสะบัดตัวเพื่อให้หลุดจากวงแขนสุดรักออกแรงรัดแน่นขึ้น พร้อมกับส่งสายตากรุ่มกริ่ม “คิดถึงจะแย่”“หน้าด้าน!” เธอต่อว่า แต่สุดรักไม่ได้ใส่ใจกลับพูดขึ้นอีก“ยอมด้านไม่ยอมอดครับ” เขารับหน้าตาเฉยปรายฟ้าจึงกระทุ้งแขนไปที่ท้องเขาเต็มแรง และนั่นทำให้เธอหลุดจากวงแขนแล้วรีบวิ่งออกจากห้องโดยไม่รอให้อีกฝ่ายจับได้อีกสุดรักจุกจนตัวคู้งอ “ทำร้ายผมอีกแล้วนะ” เขาต่อว่า หากแต่อีกคนวิ่งหายไปแล้ว สุดรักจึงยืนเต็มความสูงแล้วกลั้นใจวิ่งตามออกไปเสียงวิ่งมาลงมาจากชั้นบนทำให้ผู้ใหญ่ที่นั่งคุยกันอยู่หันไปมองเป็นตาเดีย
เจ้าสาว ผลัดมือ อะไรจะเกิดก็เกิด
อะไรจะเกิดก็เกิดทุกอย่างเหมือนถูกแช่แข็ง ไม่มีใครเอ่ยคำใด ปิ่นมุกเลยเดินออกจากห้อง อเนกมองตามหลังด้วยความเป็นห่วง“อากลับไปทำงานของอาเถอะครับ” สุดรักหันไปพูดกับอา ในขณะที่สีหน้ายังเต็มไปด้วยความตึงเครียดอเนกจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป โดยเก็บความอยากรู้ไว้ก่อน“ลูกจะเอาไงต่อ”“เขาคงไม่กล้ามาวุ่นวายกับผมแล้วมั่ง”“พ่อก็ไม่ได้อะไร แต่หากจะจัดการอะไรสักอย่าง ก็ต้องจัดการให้เด็ดขาด อย่าปล่อยให้ครึ่งๆ กลางๆ”“ครับ ต่อไปผมจะเฝ้าระวังและหากมีเรื่องขึ้นอีก ผมจะจัดการขั้นเด็ดขาดกับปิ่นเองครับ”ในขณะที่ปิ่นมุกกลับมานั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในรถ มือถือของเธอก็มีเสียงเรียกเข้าแต่เมื่อเห็นว่าเป็นสายของใครเธอก็ตัดสายทิ้ง แต่อีกฝ่ายก็โทรฯรัวกลับมาจนเธอทนไม่ไหวจึงกดรับ‘กลับมาทำงาน’ น้ำเสียงทุ้มสั่ง‘อย่ามาสั่งปิ่น’‘ทำไม อยากมีผัวเพิ่มหรือไง’‘คุณไม่ใช่ผัวปิ่น’‘ไอ้ที่ทำให้เธอคราง เวลาเอากันเขาไม่เรียกผัวแล้วเรียกว่าอะไร’‘ต่างคนต่างสนองความอยากพอใจไหมคะ’ พูดจบเธอก็กดปิดเครื่อง แล้วขับรถออกไปในขณะที่ขับรถ น้ำตาของความอ่อนแอก็ไหลทะลักออกมาอยากเก็บไว้ไม่อยู่ในวันที่เธอตัดสินใจมอมเหล้าสุดรัก แต่ถูกจับไ
เจ้าสาว ผลัดมือ ของของใจใครก็มาแยกไม่ได้
ของของใจใครก็มาแยกไม่ได้หลังจากปรายฟ้ากลับมาบ้าน ก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องนอนของตัวเอง ไม่ยอมพูดยอมจา ซึ่งสุดาก็ตามมาดูลูกสาวด้วยความเป็นห่วง แต่ไม่กล้าซักถามเหมือนแต่ก่อน นางจึงเดินคอตกไปช่วยงานสามีต่อในขณะที่ปรายฟ้านอนพักสายตา เสียงข้อความก็ดังขึ้น ปรายฟ้าชะโงกหน้าดู และเห็นว่าเป็นข้อความของใคร เธอปิดตาหลับต่อทิ้งข้อความนั้นให้ค้างอยู่แบบนั้นอยากง้อก็ง้อไป!หลังจากที่เข้ามาในบริษัทวันนั้นอีกวันถัดไปสุดรักก็เดินทางมาทำงาน แต่รอบนี้อนุทินก็มาด้วย ทุกคนในบริษัทต่างฮือฮาและตื่นเต้น เมื่อผู้บริหารประกาศอย่างเป็นทางการ ขอวางมือและให้มอบโอนทุกอย่างให้ลูกชายคนเดียวเป็นผู้ดูแลและรับช่วงต่อในห้องประชุมแบบเร่งด่วน หลังจากที่เขาเรียกดูเอกสารที่ถูกดำเนินการค้างอยู่ สุดรักเปลี่ยนแนวทางและข้อตกลงหลายอย่างในบริษัทที่อนุทินไม่เคยกล้าทำ เพราะความเกรงใจของคนในหลายหน่วยงาน หากแต่คนรุ่นใหม่อย่างสุดรักไม่กลัว เพราะหากสิ้นค้าคุณภาพต่ำ แต่ราคาถูกลูกค้าใช้เพียงรอบเดียวก็จะไม่กลับมาใช้อีก แต่หากสิ้นค้ามีคุณภาพสูง มีอายุการใช้งานที่เพิ่มขึ้น และราคาที่ทุกคนสามมารถจับต้องได้ โดยเขาเน้นยอดสั่ง มากกว่ากำไร
เจ้าสาว ผลัดมือ ผ่านมาให้จำ
ผ่านมาให้จำแล้วคิดไปถึงเหตุการณ์ที่โดนบอกเลิก ในวันที่มีนักศึกษาจบใหม่ยืนกันเป็นกลุ่มทุกคนต่างมีสีหน้ายิ้มแย้มและสดใส พร้อมช่อดอกไม้ดอกใหญ่ที่เพื่อนและญาติเอามามอบให้ เช่นเดียวกันกับสุดรักที่เขาหอบดอกไม้ช่อใหญ่ ไปให้ปรายฟ้าแฟนรุ่นน้องที่ตกลงคบกันลับๆ หากแต่ไม่เคยมีอะไรเกินเลยนอกจากจูบและจับมือถือแขนในขณะที่ปรายฟ้ากำลังถ่ายรูปอยู่กับเพื่อนในกลุ่ม โดยเธอไม่ได้สนใจคนรอบข้าง จนกระทั่งเพื่อนสนิทสะกิดเธอ“รุ่นพี่มาแหนะ ดอกไม้งี้ช่อโตเด่นมาแต่ไกลเชียว อิจได้ไหมเนี่ย…”“เงียบไปเลย” เธอทำเสียงดุใส่เบาๆ ซึ่งเพื่อนสนิทไม่กี่คนที่รู้ว่าทั้งคู่คบกัน แต่ไม่มีใครเอาไปพูดถึงหรือเล่าต่อ“งั้นพวกเธอถ่ายกันไปนะ” แล้วปรายฟ้าก็เดินออกมาจากกลุ่มเพื่อน หลังจากนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป ไร้รอยยิ้ม“ขอโทษที่มาช้า… ยินดีด้วยนะครับ” สุดรักบอก พร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ช่อโตที่เขาสั่งทำเป็นพิเศษให้ หากแต่ปรายฟ้าเพียงมองไปที่ช่อดอกไม้ด้วยสายตาว่างเปล่า“รับสิ” สุดรักเร่งพร้อมยื่นช่อดอกไม้ใกล้ให้อีก“ขอบคุณ…” น้ำเสียงห้วนชวนให้สุดรักคิดมากแล้วปรายฟ้ามองดอกไม้ในมือที่ช่อเล็กกว่า เหมือนบอกให้เขารู้ว่า เธอมีช่อดอกไม้
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน89.1K Dibacaบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์329.2K Dibacaชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.3K Dibacaขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง143.1K Dibacaคืนนี้ไร้ไออุ่น
อันเสี่ยวตี๋405 Dibacaเพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]
มนต์ศิขริน408 Dibacaคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile175 Dibacaคุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?
Pyne D'zember100 Dibaca
